Blair voelde alsof de vloer onder haar voeten verdween.
“Nee…”
Rebecca keek haar aan.
“Kent u deze handtekening?”
Blair knikte langzaam.
“Ja.”
“Van wie is die?”
Ze slikte.
“Van mijn vader.”
Op dat moment ging haar telefoon.
Papa.
Ze nam onmiddellijk op.
“Pap?”
Aan de andere kant klonk zijn stem ongewoon zacht.
“Blair, lieverd. Waar ben je?”
“Bij mijn advocaat. Waarom staat jouw naam op een document over mijn huis?”
Er viel een lange stilte.
Toen hoorde ze haar vader diep ademhalen.
“Ik wilde je zelf bellen.”
“Wat heb je gedaan?”
“Ik kan het uitleggen.”
“Heb je Edward geholpen?”
“Blair, luister naar me. Het is niet wat je denkt.”
Ze voelde tranen achter haar ogen branden.
“Heb je mijn handtekening gezien op dat document?”
“Ja.”
“En wist je dat ik nooit toestemming had gegeven?”
Haar vader antwoordde niet.
Toen zei hij iets wat Blair nooit had verwacht.
“Ik heb het document niet ondertekend om Edward te helpen, lieverd.”
“Waarom dan?”
Zijn stem brak.
“Omdat hij me vertelde dat jij in gevaar was.”
Blair verstijfde.
“Wat?”
“Hij zei dat je grote financiële problemen had. Dat je schulden had waar je niemand over durfde te vertellen. Hij zei dat hij je probeerde te beschermen.”
Blair keek naar Rebecca.
Haar advocaat luisterde aandachtig.
“Pap, dat is allemaal niet waar.”
“Dat weet ik nu.”
“Hoe bedoel je?”
Haar vader zweeg even.
Toen fluisterde hij:
“Omdat Edward gisterenavond bij mij thuis is geweest.”
Blair voelde haar hartslag versnellen.
“Wat wilde hij?”
“Hetzelfde document.”
“Waarom?”
“Om mij ervan te overtuigen dat jij vandaag vrijwillig zou tekenen.”
Blair stond langzaam op.
“En wat heb je gedaan?”
“Ik heb geweigerd.”
Ze sloot haar ogen.
Voor het eerst die dag voelde ze iets wat op opluchting leek.
Maar toen vervolgde haar vader:
“Daarna werd hij boos. Hij zei dat als ik niet meewerkte, hij ervoor zou zorgen dat ik mijn eigen dochter nooit meer zou zien.”
Blair voelde tranen over haar wangen lopen.
“Pap…”
“Er is nog iets, lieverd.”
Ze veegde haar gezicht af.
“Wat?”
“Toen Edward vertrok, liet hij een envelop achter.”
“Welke envelop?”
“Er stond een bedrag op geschreven. 50.000 dollar.”
Blair hield haar adem in.
“Waarom?”
Haar vader antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Omdat hij wilde dat ik zou verklaren dat jij hem toestemming had gegeven om je huis als onderpand te gebruiken.”
Blair keek naar Rebecca.
De advocaat had inmiddels haar telefoon gepakt.
“Blair, ik wil dat uw vader niets aan die envelop verandert en alle documenten bewaart.”
Maar Blair hoorde nauwelijks wat ze zei.
Ze dacht aan haar vader.
Aan Edward.
Aan de 142.000 dollar.
Aan de lening.
Aan de vervalste handtekeningen.
En aan de manier waarop haar man haar de avond ervoor uit haar eigen huis had gezet.
Ze had gedacht dat hij alleen zijn ouders een plek wilde geven.
Nu begreep ze dat hij veel meer had gepland.
Hij wilde haar niet alleen laten betalen voor zijn familie.
Hij wilde haar hele leven onder zijn controle brengen.
En misschien was hij er al maanden mee bezig.
Toen klonk de stem van haar vader opnieuw.
“Blair, er is nog één ding.”
“Wat?”
“Edward was niet alleen toen hij hier kwam.”
“Wie was er bij hem?”
Haar vader antwoordde:
“Je schoonmoeder.”
Blair verstijfde.
“Maar Patricia vertelde me dat Martha bij hen was gebleven.”
“Nee, lieverd. Martha was hier. En ze had iets bij zich.”
“Wat dan?”
“Een map met documenten.”
Haar vader ademde diep in.
“Ik heb er één pagina van gezien. Daarop stond een naam die ik herkende.”
“Welke naam?”
“Die van je moeder.”
Blair voelde haar hart stilstaan.
Haar moeder was zeven jaar eerder overleden.
Ze had nooit iets met Edward of zijn familie te maken gehad.
Waarom stond haar naam op financiële documenten?
Haar vader sprak verder.
“Blair, ik denk dat Edward niet alleen jouw huis probeert over te nemen.”
“Wat probeert hij dan?”
“Ik denk dat hij op zoek is naar iets wat je moeder jaren geleden heeft achtergelaten.”
Blair keek naar Rebecca.
De advocaat was inmiddels volledig stilgevallen.
“Wat heeft mijn moeder achtergelaten?” vroeg Blair.
Haar vader antwoordde:
“Een erfenis waarover ik je nooit alles heb verteld.”
En voordat Blair nog een vraag kon stellen, verbrak de verbinding.
Ze keek naar haar telefoon.
Toen naar Rebecca.
“Mijn moeder?”
Rebecca sloot langzaam haar laptop.
“Ik denk dat we niet alleen de financiële documenten moeten onderzoeken. We moeten ook achterhalen welke bezittingen of nalatenschappen mogelijk bij uw moeder betrokken zijn.”
Blair stond midden in het kantoor.
Voor haar lag een stapel documenten die haar huwelijk hadden vernietigd.
Maar plotseling begreep ze dat haar huwelijk misschien slechts het middel was geweest.
Het werkelijke doel lag ergens anders.
En Edward had blijkbaar niet toevallig voor haar gekozen.
Hij had iets gewild wat al jaren van haar was.
Iets waarvan ze niet eens wist dat het bestond.
