“Edward heeft me niet alleen verteld dat hij mede-eigenaar van uw huis zou worden.”

Blair wachtte.

“Wat heeft hij nog meer gezegd?”

Robert antwoordde:

“Hij heeft me verteld dat u op de hoogte was van zijn schulden en dat u akkoord was gegaan om die na de bruiloft gezamenlijk af te lossen.”

Blair keek naar Rebecca.

“Dat is een leugen.”

“Dat begrijp ik. Maar ik heb iets anders gevonden.”

“Wat?”

“Een e-mail van Edward.”

Blair voelde haar hart sneller kloppen.

“Wat staat erin?”

Robert sprak langzaam.

“Daarin schrijft hij dat hij verwacht dat u na de bruiloft geen bezwaar meer zult maken tegen de overdracht van de woning.”

Blair kneep haar ogen dicht.

“Waarom niet?”

Robert zweeg enkele seconden.

Toen gaf hij het antwoord.

“Omdat hij volgens zijn eigen woorden al een manier had gevonden om u financieel afhankelijk van hem te maken.”

De kamer leek plotseling kleiner te worden.

“Wat bedoelt u?”

“Dat weet ik niet precies. Maar er was sprake van een tweede document. Een overeenkomst die pas na de bruiloft ondertekend zou worden.”

Blair keek naar Rebecca.

De advocaat stak onmiddellijk haar hand uit en vroeg om de telefoon.

“Met Rebecca Lawson, de advocaat van mevrouw Collins. Ik wil graag een afspraak met u maken.”

Robert stemde toe.

Toen het gesprek was beëindigd, bleef Rebecca enkele seconden nadenken.

“Blair, ik wil dat u begrijpt dat we nog niet alle feiten kennen.”

“Maar hij had een plan.”

“Dat lijkt inderdaad zo.”

“Een plan waarvoor mijn handtekening nodig was.”

Rebecca knikte.

“En daarom moeten we achterhalen wat er in die tweede overeenkomst stond.”

Blair keek naar de documenten op tafel.

Ze dacht aan de trouwfoto’s die al waren afgedrukt.

Aan de jurk die nog in de kast hing.

Aan de gasten die waren uitgenodigd.

En aan de man die haar ooit had beloofd dat ze nooit alleen voor problemen zouden komen te staan.

Ze pakte haar telefoon.

Er stond een nieuw bericht van Edward.

Edward: Ik geef je tot vanavond om dit op te lossen. Daarna vertel ik iedereen wat voor vrouw je werkelijk bent.

Blair las het bericht.

Toen verscheen er een tweede.

Edward: Je denkt dat je veilig bent omdat je een advocaat hebt. Maar je weet niet wat er in die andere overeenkomst staat.

Ze keek naar Rebecca.

“Ik denk dat hij net heeft bevestigd dat die overeenkomst bestaat.”

Rebecca las het bericht.

Haar gezicht werd ernstig.

“Stuur mij onmiddellijk een kopie.”

Dat deed Blair.

Toen vroeg ze:

“Wat als hij die overeenkomst al heeft ondertekend?”

Rebecca keek haar recht aan.

“Dan zullen we moeten onderzoeken wat hij precies heeft gedaan en of er sprake is van vervalsing, misleiding of een andere onrechtmatige handeling.”

Blair knikte.

Maar voordat ze konden verdergaan, verscheen er een melding op haar laptop.

Een e-mail van het notariskantoor.

Onderwerp: Verzoek om bevestiging van eigendomsoverdracht.

Ze opende het bericht.

De eerste regel deed haar bloed in haar aderen bevriezen.

Geachte mevrouw Collins, naar aanleiding van uw eerdere afspraak verzoeken wij u te bevestigen dat u morgen om 10.00 uur aanwezig zult zijn voor de definitieve ondertekening van de eigendomsoverdracht.

Blair staarde naar het scherm.

Ze had nooit een afspraak gemaakt.

Ze had nooit ingestemd met een eigendomsoverdracht.

En ze had zeker nooit toestemming gegeven om haar huis aan Collins Property Holdings over te dragen.

Rebecca boog zich naar het scherm.

“Blair, antwoord hier niet op.”

“Waarom?”

“Omdat ik eerst wil weten wie deze afspraak heeft gemaakt.”

Ze opende haar laptop en begon een bericht aan het notariskantoor op te stellen.

Maar toen kwam er nog een e-mail binnen.

Dit keer van een medewerker van het notariskantoor zelf.

Er zat een bijlage bij.

Een scan van het document dat tijdens de afspraak zou worden ondertekend.

Rebecca opende het bestand.

Blair keek over haar schouder.

Bovenaan stond de titel:

Overeenkomst inzake vrijwillige eigendomsoverdracht en financiële garantstelling.

Daaronder stond haar naam.

De naam van Edward.

En de naam van Collins Property Holdings.

Maar het was de laatste pagina die Blair volledig deed verstijven.

Daar stond niet alleen dat ze een deel van haar huis zou overdragen.

Er stond ook dat ze persoonlijk verantwoordelijk zou worden voor alle bestaande en toekomstige schulden van het bedrijf.

Rebecca las de clausule aandachtig.

Toen keek ze op.

“Blair, als dit document echt door u zou worden ondertekend, zou u een enorme financiële verplichting aangaan.”

Blair voelde haar handen trillen.

“Maar ik heb dit nooit goedgekeurd.”

“Dat weten we.”

Ze scrolde naar de laatste pagina.

En daar stond iets wat alles nog erger maakte.

De afspraak was niet door Edward gemaakt.

De afspraak was gemaakt door iemand die officieel als getuige bij de ondertekening zou optreden.

Iemand die Blair heel goed kende.

Iemand die haar al jarenlang had verteld dat ze Edward kon vertrouwen.

Haar eigen vader.