Toen begreep ze dat Patricia misschien niet alleen een boodschapper was.

Misschien was zij zelf ook slachtoffer geworden.

Maar Blair kon het zich niet veroorloven om nog iemand blindelings te vertrouwen.

“Patricia, ik wil dat je deze documenten rechtstreeks aan mijn advocaat geeft.”

“Dat zal ik doen.”

“En ik wil dat je niets meer aan Edward vertelt over onze gesprekken.”

Patricia knikte.

Toen stond ze op.

Maar voordat ze vertrok, draaide ze zich nog één keer om.

“Blair?”

“Ja?”

“Er is nog iemand die je moet ontmoeten.”

“Wie?”

“De man die Edward het geld heeft geleend.”

De volgende ochtend zat Blair tegenover Rebecca in haar kantoor.

Op tafel lagen inmiddels verschillende documenten: de hypotheekaanvraag, de vermeende eigendomsoverdracht, de rekening van 142.000 dollar en de stukken die Patricia had meegenomen.

Rebecca las alles zorgvuldig door.

Toen legde ze haar bril neer.

“Dit is aanzienlijk ernstiger dan een familieruzie.”

“Wat kunnen we doen?”

“We kunnen verschillende juridische stappen onderzoeken. Maar ik wil eerst vaststellen of er daadwerkelijk documenten zijn ingediend bij het kadaster en de financiële instelling. Ook moeten we de authenticiteit van de handtekeningen laten onderzoeken.”

“En Edward?”

“Uw echtgenoot heeft niet automatisch het recht om uw woning te verkopen of als onderpand te gebruiken. Maar we moeten voorkomen dat derden op basis van mogelijk onjuiste documenten verdere stappen zetten.”

Blair knikte.

“Ik wil scheiden.”

Rebecca keek haar aan.

“Dat is uw beslissing. We kunnen de procedure voorbereiden.”

“Ik wil niet langer met hem samenleven.”

“Dat begrijp ik.”

“En ik wil dat hij mijn huis verlaat.”

Rebecca bladerde door haar aantekeningen.

“Dan moeten we zorgvuldig bekijken welke woon- en toegangsrechten tijdens de scheidingsprocedure gelden. We gaan niets overhaasten.”

Blair keek naar het raam.

Buiten viel lichte sneeuw.

Casper zag er vredig uit.

Het was bijna beledigend hoe normaal de wereld eruitzag terwijl haar huwelijk in stukken uiteenviel.

Toen ging haar telefoon.

Edward.

Ze nam op.

“Wat?”

“Waar ben je?”

“Dat gaat je niet aan.”

“Ik moet met je praten.”

“Dat had je gisteren ook kunnen doen.”

“Blair, mijn moeder is helemaal overstuur.”

“Dat is vervelend.”

“Ze heeft nergens kunnen slapen.”

“Ze heeft geld. Ze kan een hotel betalen.”

“Je bent echt harteloos.”

Blair lachte kort.

“Je hebt mijn huis als onderpand gebruikt, Edward.”

“Dat is niet waar!”

“Dan zal het onderzoek dat uitwijzen.”

Er viel een stilte.

Toen veranderde zijn stem.

“Wie heeft je dat verteld?”

Blair keek naar Rebecca.

“Maakt dat uit?”

“Was Patricia bij je?”

Ze antwoordde niet.

Edward begon harder te praten.

“Ik wist het! Ik wist dat ze zich ermee zou bemoeien!”

“Edward, luister goed. Ik wil dat je mijn persoonlijke documenten niet meer aanraakt. Ik wil dat je geen nieuwe financiële aanvragen indient waarbij mijn naam of mijn woning betrokken is. En ik wil dat je vanaf nu uitsluitend via mijn advocaat communiceert.”

Hij lachte ongelovig.

“Je denkt dat je me kunt bedreigen met een advocaat?”

“Nee. Ik informeer je over mijn beslissing.”

“Je bent mijn vrouw!”

“Voorlopig nog op papier.”

“Je kunt niet zomaar een huwelijk beëindigen omdat je mijn ouders niet mag!”

Blair voelde haar stem steviger worden.

“Dit gaat niet meer over je ouders.”

“Waar gaat het dan over?”

“Over het feit dat je mijn vertrouwen hebt misbruikt.”

Hij zweeg.

Toen zei hij:

“Als je hiermee doorgaat, verlies je veel meer dan je denkt.”

Blair keek naar Rebecca.

“Is dat een bedreiging?”

Edward hing op.

Rebecca noteerde iets.

“Bewaar dat gesprek als u een opname of bericht hebt. En neem voorlopig geen telefoontjes meer aan die niet noodzakelijk zijn.”

Maar Blair was niet langer alleen bang.

Ze was vastbesloten.

Die middag kreeg ze een telefoontje van een onbekende man.

“Mevrouw Collins?”

“Ja.”

“Mijn naam is Robert Hayes. Ik denk dat we elkaar moeten spreken.”

“Waarover?”

“Over uw echtgenoot.”

Blair ging rechtop zitten.

“Wie bent u?”

“Ik ben degene aan wie Edward 280.000 dollar verschuldigd is.”

Ze voelde haar maag samentrekken.

“Waar hebt u mijn nummer vandaan?”

“Edward heeft me verteld dat u zijn financiële partner bent.”

“Dat ben ik niet.”

“Dat begrijp ik inmiddels.”

“Wat wilt u van mij?”

Robert zweeg even.

Toen zei hij:

“Ik wil u iets laten zien. Iets wat Edward mij heeft gegeven om mij ervan te overtuigen dat hij zijn schulden zou terugbetalen.”

“Wat dan?”

“Een kopie van de eigendomsakte van uw woning.”

Blair sloot haar ogen.

“Ik heb u nooit toestemming gegeven om mijn eigendomsakte te gebruiken.”

“Dat weet ik nu.”

“En wat verwacht u van mij?”

“Dat u begrijpt dat ik niet degene ben die deze documenten heeft vervalst. Ik heb ze ontvangen van uw man.”

“Hebt u bewijs?”

“Ja.”

“Dan moet u rechtstreeks met mijn advocaat spreken.”

“Dat wil ik ook.”

Voordat hij ophing, zei hij nog iets.

“Mevrouw Collins, er is één detail dat u moet weten.”

“Wat?”