Edward keek naar het papier.

Voor het eerst zag Blair onzekerheid in zijn ogen.

Maar hij herstelde zich snel.

“Prima. Je bent de eigenaar. En dan? Ik ben nog steeds je echtgenoot. Je kunt mijn ouders niet zomaar op straat zetten.”

Rebecca sloot haar map.

“Dat is een kwestie die we zorgvuldig zullen behandelen. Maar u kunt uw echtgenote niet eigenmachtig de toegang tot haar woning ontzeggen.”

Blair keek naar de voordeur.

“Ik wil naar binnen.”

De slotenmaker keek naar Rebecca.

Zij knikte.

“Alleen als de politie geen bezwaar heeft en er geen juridische beperking op de toegang bestaat.”

De agent controleerde de documenten en vroeg Edward nogmaals om ruimte te maken.

Edward bleef staan.

“Ik geef geen toestemming om mijn slot te vervangen.”

Blair antwoordde rustig:

“Je hebt het slot gisteren vervangen zonder mijn toestemming. De slotenmaker is hier om mijn toegang als eigenaar te herstellen.”

Edward werd rood.

“Ik heb dat gedaan omdat je onvoorspelbaar bent!”

Blair keek hem recht aan.

“Nee. Je hebt dat gedaan omdat je dacht dat ik nergens heen kon.”

De slotenmaker begon aan zijn werk.

Martha stond in de deuropening en mompelde iets tegen Henry. Edward liep zenuwachtig heen en weer. Zijn telefoon ging verschillende keren over, maar hij nam niet op.

Na ongeveer tien minuten klikte het nieuwe slot open.

Blair stapte naar binnen.

En bleef onmiddellijk staan.

De woonkamer was veranderd.

Haar grote beige bank stond tegen de andere muur. De boekenkast die ze van haar overleden grootmoeder had geërfd, was verplaatst naar een hoek naast de keuken. Haar schilderijen waren van de muren gehaald en vervangen door oude familiefoto’s van Edward.

Op de salontafel lagen medicijnen, rekeningen en tijdschriften van Martha.

In de hoek stond de kooi met de kanarie.

 

 

 

 

Blair keek langzaam om zich heen.

“Wat hebben jullie met mijn huis gedaan?”

Martha haalde haar schouders op.

“We hebben het wat gezelliger gemaakt.”

“Waar zijn mijn spullen?”

“Welke spullen?”

“Mijn boekenkast. Mijn familiefoto’s. Mijn bureau.”

Henry wees naar de garage.

“Daar staan een paar dozen.”

Blair draaide zich naar Edward.

“Je hebt mijn meubels in de garage gezet?”

“Mijn moeder had ruimte nodig.”

“Je hebt mijn bureau weggehaald?”

“Je gebruikt het toch bijna nooit.”

Blair sloot even haar ogen.

Ze voelde woede opkomen, maar ze weigerde die de controle te geven.

“Rebecca, wilt u dit alstublieft documenteren?”

Rebecca maakte foto’s van de woonkamer, de verplaatste meubels en de dozen in de gang.

Een agent noteerde de situatie.

Edward begon harder te praten.

“Dit is mijn familie! Je kunt niet zomaar binnenkomen en iedereen behandelen alsof we criminelen zijn!”

Blair draaide zich naar hem om.

“Ik behandel niemand als een crimineel. Ik vraag alleen dat mijn eigendom wordt gerespecteerd.”

Toen haalde Rebecca een tweede map uit haar tas.

“Er is nog een belangrijk punt.”

Edward keek haar wantrouwig aan.

“Wat nu weer?”

“De rekening van 142.000 dollar die uw ouders gisteren hebben overhandigd.”

Martha trok haar kin omhoog.

“Dat zijn onze kosten. Edward heeft gezegd dat Blair ze zou betalen.”

Rebecca keek haar aan.

“Op basis van welke overeenkomst?”

“Ze is getrouwd met onze zoon!”

“Dat is geen overeenkomst.”

“Ze heeft genoeg geld!”

“Dat is evenmin een overeenkomst.”

Henry begon te protesteren.

Maar Rebecca legde een document op de eettafel.

“Wij hebben de rekening bekeken. Er staan verschillende posten op die nader onderzoek vereisen. Zo zijn er renovatiewerkzaamheden opgenomen die nooit door mijn cliënte zijn aangevraagd, een meubelaankoop van bijna twintigduizend dollar en medische kosten waarvan niet is aangetoond dat mijn cliënte daarvoor betalingsverantwoordelijk is.”

Edward keek naar zijn vader.

“Pap, ik dacht dat je die rekening had gecontroleerd.”

Henry keek weg.

Martha greep onmiddellijk in.

“Dit zijn onze uitgaven. Edward heeft beloofd dat alles geregeld zou worden.”

“Dan kunt u die belofte met Edward bespreken,” antwoordde Rebecca. “Niet met mijn cliënte.”

Blair keek opnieuw naar het bedrag.

142.000 dollar.

Ze had die rekening de vorige avond nauwelijks kunnen bevatten.

Nu begreep ze dat het niet alleen om een absurde financiële eis ging.

Het was een poging om haar onder druk te zetten.

En ze vermoedde dat er nog meer achter zat.

“Rebecca,” zei ze zacht, “kunt u het andere document laten zien?”

De advocaat knikte.

Ze haalde een derde map tevoorschijn en legde een kopie van een financieel overzicht op tafel.

Edward keek ernaar.

Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.

“Waar heb je dat vandaan?”

Blair keek hem aan.

“Uit mijn eigen administratie.”

“Dat is privé!”

“Het gaat over mijn huis en mijn financiën. Natuurlijk is het privé. Daarom begrijp ik niet waarom jouw naam erop staat.”

Edward pakte het document.

Rebecca stak haar hand uit.

“Ik raad u aan dat niet te doen. Dit is een kopie voor het dossier.”

Maar Edward had de eerste pagina al gelezen.

En toen gebeurde er iets onverwachts.

Hij keek niet naar Blair.