Patricia keek recht in de camera.

“Blair, alsjeblieft. Ik weet wat er is gebeurd.”

Blair aarzelde.

Uiteindelijk opende ze de deur, maar ze liet haar schoonzus niet meteen binnen.

Patricia stapte naar binnen en keek naar de dozen in de gang.

“Waar zijn mijn ouders?”

“Ze zijn naar een hotel gegaan.”

“Edward zei dat je ze op straat hebt gezet.”

Blair keek haar ongelovig aan.

“Ze hebben een eigen woning verkocht, Patricia. Ze hebben geld en ze hebben een zoon die blijkbaar allerlei financiële afspraken met hen heeft gemaakt. Ik heb ze niet op straat gezet.”

Patricia legde haar handtas op de bank.

“Ik wist dat Edward problemen had, maar ik wist niet dat het zo ver was gegaan.”

Blair verstijfde.

“Welke problemen?”

Patricia keek naar de trap.

Toen ging ze zitten.

“Mag ik je iets vragen?”

“Dat hangt ervan af.”

“Heeft Edward je verteld waarom onze ouders hun huis hebben verkocht?”

“Volgens hem wilden ze kleiner gaan wonen.”

Patricia schudde haar hoofd.

“Dat is niet waar.”

Blair voelde haar maag samentrekken.

“Wat is er dan gebeurd?”

“Mijn ouders hadden schulden. Grote schulden. Ze hebben hun huis verkocht omdat ze dachten dat ze daarmee alles konden aflossen.”

“En is dat niet gebeurd?”

“Een deel wel. Maar er is nog iets.”

Patricia haalde een envelop uit haar tas.

“Dit vond ik vorige week in de werkkamer van mijn vader.”

Blair keek naar de envelop.

Er stond één woord op.

Overeenkomst.

“Wat is dit?”

“Lees het zelf.”

Blair haalde een stapel papieren tevoorschijn.

De eerste pagina bevatte een overzicht van verschillende financiële verplichtingen.

De tweede pagina vermeldde een bedrag van 96.500 dollar.

De derde pagina bevatte een voorlopige overeenkomst tussen Edward en een bedrijf dat Blair niet kende.

Ze bladerde verder.

Toen bleef haar blik steken op een naam.

Collins Property Holdings.

Ze voelde haar vingers verstijven.

“Wat is dit voor bedrijf?”

Patricia keek haar aan.

“Dat is precies waarom ik hier ben.”

“Ik begrijp het niet.”

“Edward heeft enkele maanden geleden een bedrijf opgericht.”

“Een bedrijf?”

“Ja. Hij vertelde onze ouders dat het bedoeld was om vastgoed te beheren.”

Blair keek opnieuw naar de documenten.

“Waarom staat mijn achternaam erin?”

Patricia antwoordde niet.

In plaats daarvan haalde ze nog een tweede envelop tevoorschijn.

“Er is nog iets wat je moet zien.”

Ze legde een foto op tafel.

Het was een afbeelding van Edward, Martha en Henry voor een notariskantoor.

De datum stond op de achterkant.

Zes weken eerder.

Blair herkende het gebouw.

Het was hetzelfde notariskantoor waar zij en Edward hun huwelijksdocumenten hadden laten controleren.

“Waarom waren ze daar?”

Patricia keek haar recht aan.

“Omdat Edward hun had verteld dat hij binnenkort mede-eigenaar van jouw huis zou worden.”

Blair voelde haar adem stokken.

“Maar dat kan helemaal niet.”

“Dat weet ik.”

“Waarom zouden ze dat geloven?”

Patricia keek naar de foto.

“Omdat hij hun een document heeft laten zien.”

“Wat voor document?”

“Een document waarop jouw handtekening stond.”

Blair voelde haar hart bonzen.

“Is dat dezelfde handtekening als op de leningaanvraag?”

“Dat weet ik niet.”

“Waar is het document?”

Patricia haalde een laatste vel papier uit de envelop.

Blair keek ernaar.

Het was een kopie van een verklaring waarin stond dat ze na haar huwelijk vrijwillig een deel van haar eigendom aan Collins Property Holdings zou overdragen.

Onderaan stond haar naam.

En een handtekening.

Haar handtekening.

Maar ze had die nooit gezet.

Blair keek langzaam op.

“Patricia, waarom vertel je me dit nu pas?”

Haar schoonzus begon te huilen.

“Omdat ik bang was.”

“Waarvoor?”

“Voor Edward.”

Blair zweeg.

Patricia veegde haar tranen weg.

“Je kent mijn broer niet zoals ik hem ken wanneer hij iets wil bereiken. Hij kan heel charmant zijn. Hij kan mensen ervan overtuigen dat hij alles onder controle heeft. Maar als iemand weigert mee te werken, verandert hij.”

“Waarom heeft hij dit gedaan?”

Patricia keek naar de papieren.

“Vanwege de schulden.”

“Welke schulden?”

“Niet alleen die van onze ouders.”

Ze haalde diep adem.

“Edward heeft geld verloren met een investering. Hij vertelde iedereen dat hij een vastgoedproject zou beginnen, maar het project is mislukt. Hij heeft daarna geld geleend om de verliezen te verbergen.”

Blair voelde zich misselijk.

“Hoeveel?”

Patricia noemde een bedrag.

Bijna 280.000 dollar.

Blair liet het papier zakken.

“Mijn god.”

“Ik denk dat hij hoopte dat jouw huis hem zou redden.”

“En mijn schoonouders?”

“Ze dachten dat ze eindelijk ergens veilig konden wonen. Edward vertelde hun dat alles al geregeld was.”

Blair keek haar aan.

“En jij?”

Patricia schudde haar hoofd.

“Ik heb hem gezegd dat hij moest stoppen.”

“Wanneer?”

“Vorige maand.”

“Wat zei hij?”

Patricia slikte.

“Hij zei dat ik me erbuiten moest houden. En dat als ik hem dwarsboomde, hij ervoor zou zorgen dat iedereen dacht dat ik degene was die geld had verduisterd.”

Blair keek opnieuw naar de papieren.