Ze legde hem midden op tafel.

“Ik wil weten wie deze bedragen heeft bedacht.”

Martha keek naar haar handen.

“Ik heb de meeste uitgaven bijgehouden.”

“Waarom staat er een badkamerverbouwing van 38.000 dollar op?”

“De badkamer in ons oude huis was verschrikkelijk. We hadden een betere nodig.”

“Maar jullie oude huis is verkocht.”

“Ja.”

“En jullie zijn van plan om hier te wonen.”

“Dat was de bedoeling.”

Blair haalde diep adem.

“En wie heeft besloten dat mijn badkamer daarvoor verbouwd moest worden?”

Martha keek naar Edward.

Edward keek naar zijn vader.

Henry staarde naar het raam.

Blair sloeg de volgende pagina om.

“Een speciaal bed van 9.800 dollar. Een nieuwe televisie van 4.200 dollar. Een complete meubelset. Een verhuisbedrijf. Opslagkosten. Nieuwe kledingkasten. Medische kosten.”

Ze keek Martha aan.

“Hebt u werkelijk verwacht dat ik dit allemaal zou betalen?”

“Edward zei dat je het kon missen.”

Blair keek langzaam naar haar man.

“Heb je dat gezegd?”

Edward haalde zijn schouders op.

“Je verdient goed. Ik dacht dat we als gezin onze verantwoordelijkheid moesten nemen.”

“Onze verantwoordelijkheid?”

“Ja.”

“Ik heb jarenlang gewerkt om dit huis te kopen. Ik heb mijn spaargeld gebruikt, mijn investeringen verkocht en jarenlang extra diensten gedraaid om de hypotheeklasten comfortabel te kunnen dragen. Jij hebt niet eens de helft van de aankoopprijs betaald.”

“Daar gaan we weer met je geld!”

“Ja, Edward. Mijn geld. Mijn werk. Mijn huis.”

Hij stond abrupt op.

“Ik kan dit niet meer!”

Rebecca keek hem aan.

“Dan kunt u misschien buiten een wandeling maken. Maar ik raad u aan niet opnieuw te proberen mijn cliënte de toegang tot haar woning te ontzeggen.”

Edward lachte bitter.

“Uw cliënte? Ze is mijn vrouw!”

“Dat verandert niets aan de noodzaak om haar eigendomsrechten te respecteren.”

Blair keek naar Rebecca.

“Ik wil dat u de lening onderzoekt. Alles. Iedere aanvraag, iedere handtekening en iedere rekening.”

“Dat gaan we doen.”

“En ik wil ook weten waar het geld van de verkoop van het huis van zijn ouders naartoe is gegaan.”

Henry schoot overeind.

“Dat is ons geld!”

“Dan kunt u vast uitleggen waarom mijn woning als onderpand wordt gebruikt.”

Henry ging weer zitten.

Voor het eerst zag Blair angst op zijn gezicht.

Die middag ontdekte Blair iets wat nog veel erger was.

Rebecca had een financieel rechercheur ingeschakeld om de beschikbare documenten te controleren. Met toestemming van Blair werden haar eigen bankafschriften, hypotheekgegevens en de documenten die bij de leningaanvraag waren betrokken, naast elkaar gelegd.

Rond 15.30 uur belde Rebecca.

“Blair, ik heb iets gevonden.”

Blair zat alleen in haar slaapkamer. Ze had haar persoonlijke spullen uit de garage gehaald en was bezig de dozen te controleren.

“Wat is er?”

“De leningaanvraag is niet zomaar een aanvraag. Er is een bedrag van 96.500 dollar opgenomen als gewenste financiering.”

“Maar wie heeft dat aangevraagd?”

“Volgens de informatie die we voorlopig hebben, is Edward betrokken bij de aanvraag.”

“En mijn handtekening?”

“Daarover bestaat een ernstig probleem.”

Blair ging op de rand van het bed zitten.

“Vertel.”

“Er is een digitale toestemmingsverklaring ingediend met uw naam. De handtekening lijkt sterk op die van u, maar er zijn aanwijzingen dat het document mogelijk digitaal is samengesteld.”

Blair sloot haar ogen.

“Ik heb nooit toestemming gegeven.”

“Dat geloof ik. Maar we moeten het bewijs verzamelen.”

“Waar zou dat geld naartoe gaan?”

Rebecca zweeg even.

“Dat is het vreemdste.”

“Wat bedoelt u?”

“Een deel van de financiering zou worden gebruikt om bestaande schulden af te lossen. Een ander deel zou worden overgemaakt naar een rekening die niet op naam van Edward staat.”

“Van wie dan?”

Rebecca noemde een naam.

Blair kende hem niet.

“Wie is dat?”

“Dat zijn we nog aan het onderzoeken.”

“En de rekening van 142.000 dollar?”

“Daar zit mogelijk een verband mee. We hebben een aantal betalingen gevonden die niet overeenkomen met de opgegeven kosten.”

Blair voelde een koude rilling.

“Rebecca, ik wil de waarheid weten. Ook als die erger is dan ik verwacht.”

“Dat begrijp ik. Maar luister goed. Onderteken voorlopig niets wat Edward of zijn ouders je voorleggen.”

“Dat zal ik niet doen.”

Toen beëindigde ze het gesprek.

Blair bleef naar haar telefoon kijken.

Haar man had jarenlang naast haar geslapen.

Hij had haar gekust voordat hij naar zijn werk ging.

Hij had haar verteld dat ze samen oud zouden worden.

En ondertussen leek hij een financieel plan te hebben voorbereid waarin haar huis, haar spaargeld en haar handtekening een belangrijke rol speelden.

Om 17.12 uur ging de deurbel.

Blair keek op haar beveiligingscamera.

Het was Patricia, de oudere zus van Edward.

Ze had een grote leren handtas bij zich en droeg een lange grijze jas.

Blair opende de deur niet onmiddellijk.

“Wat wil je, Patricia?”

“Ik wil met je praten.”

“Waarover?”

“Over mijn broer. En over mijn ouders.”

“Ik denk niet dat daar nog iets over te bespreken valt.”