Ik keek naar het scherm.

“Celeste, jij bent met mijn man naar het repetitiediner van mijn nichtje gekomen. Je hebt haar stoel ingenomen en een toast uitgebracht op jullie toekomst. Je hoeft mij niet uit te leggen hoe moeilijk jouw avond was.”

“Ik wist niet dat Lily zo zou reageren.”

“Ze was de bruid.”

“Preston zei dat ze het begreep.”

Ik sloot mijn ogen.

Daar was het weer.

Preston had haar verteld wat hij nodig had om haar mee te krijgen.

“Wat heeft hij je nog meer verteld?”

Ze zweeg.

“Celeste?”

“Dat jullie huwelijk al maanden voorbij was.”

“Dat is niet waar.”

“Dat jullie alleen nog samenwoonden vanwege zakelijke afspraken.”

“Ook niet waar.”

“Dat hij op het punt stond te scheiden.”

“Dat klopt inmiddels.”

Ze ademde hoorbaar uit.

“Zie je wel?”

“Nee. Ik zie een man die tegen twee vrouwen verschillende verhalen vertelt.”

“Je probeert me tegen hem op te zetten.”

“Dat hoef ik niet te doen.”

Ze hing op.

Ik bleef even staan.

Toen kwam er een bericht binnen van een onbekend nummer.

Een foto.

Preston en Celeste zaten samen in een restaurant. Op de foto droeg Celeste een eenvoudige zwarte jurk en hield Preston haar hand vast.

De datum onder de afbeelding was acht maanden geleden.

Dat wist ik al.

Wat ik niet wist, was de tekst die onder de foto stond.

Gefeliciteerd met onze eerste maand.

Ik voelde een vreemde leegte.

Acht maanden.

Precies de periode waarin Preston me had verteld dat hij uitgeput was door zijn werk.

De periode waarin hij me had gevraagd geen vragen te stellen over zijn reizen.

De periode waarin hij mijn nichtje had geholpen met het kiezen van haar trouwlocatie, terwijl hij tegelijkertijd zijn minnares had ontmoet.

Ik stuurde de foto naar Marianne.

Daarna ging ik naar boven.

Ik had een beslissing genomen.

Morgen zou ik niet alleen de zakelijke overeenkomst verdedigen.

Ik zou ook mijn huwelijk beëindigen.

Om 07.52 uur stond Marianne voor mijn deur.

Ze droeg een donkerblauwe broek en een witte blouse. Haar haar zat strak naar achteren en ze had een dikke leren map onder haar arm.

“Heb je geslapen?” vroeg ze.

“Een uur.”

“Dat is genoeg.”

Ze legde de map op mijn keukentafel.

“Ik heb de eerste beelden ontvangen.”

Ik ging tegenover haar zitten.

“Van het repetitiediner?”

“Ja. De volledige opname, inclusief audio.”

“En?”

Ze opende haar laptop.

Op het scherm verscheen de hoofdtafel.

Celeste zat op Lily’s stoel.

Preston stond naast haar.

Ik zag mezelf het naamkaartje oppakken.

Ik hoorde mijn eigen stem.

“Sta op.”

Daarna volgde de waarschuwing van Preston.

Maak geen scène.

Marianne stopte de video.

“Er is nog iets.”

Ze opende een tweede bestand.

Het beeld toonde een gang buiten de privézaal.

Preston stond daar met Celeste. Ze waren nog niet binnengekomen.

Celeste keek op haar telefoon.

“Je zei dat ze het wist,” hoorde ik haar zeggen.

Preston schudde zijn hoofd.

“Ze weet niets.”

“Maar je zei dat je haar vandaag zou vertellen dat we samen een kind krijgen.”

“Niet hier.”

“Je hebt me beloofd dat ik naast je zou zitten.”

“Dat doe je ook.”

“Op de hoofdtafel?”

“Ja.”

“En als ze bezwaar maakt?”

Preston lachte.

“Dan doet ze wat ze altijd doet. Ze maakt een beetje lawaai en gaat daarna naar huis.”

Ik voelde mijn vingers koud worden.

De video ging verder.

Celeste pakte zijn arm.

“En de aandelen?”

Preston keek om zich heen.

“Zodra ze de scheidingspapieren ondertekent, zijn we vrij.”

“En als ze niet tekent?”

“Dan zorgen we ervoor dat ze geen keuze heeft.”

Marianne pauzeerde de opname.

Ik keek naar haar.

“Dat is geen gewone scheidingsruzie.”

“Nee.”

“Wat bedoel je?”

Ze draaide haar laptop naar me toe.

“Ik heb gisteravond de voorlopige financiële stukken bekeken. Er zijn drie grote overboekingen vanuit Whitaker Hospitality naar een bedrijf dat op naam staat van Celeste.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Hoeveel?”

“Vier komma acht miljoen dollar.”

Ik staarde naar haar.

“Waarom?”

“Dat gaan we uitzoeken.”

“Wanneer zijn die overboekingen gedaan?”

Marianne keek naar de transactiedata.

“De eerste zes maanden geleden. De tweede vier maanden geleden. De laatste vorige week.”

Ik dacht aan Preston.

Aan de manier waarop hij me had verteld dat het bedrijf tijdelijk extra kapitaal nodig had.

Aan de vergadering waarin hij had gevraagd of ik een deel van mijn persoonlijke aandelen wilde inzetten.

“Hebben die overboekingen mijn toestemming?”

“Nee.”

“Wie heeft ze goedgekeurd?”

Marianne sloot haar laptop.

“Preston.”

Ik stond op.

“Dan is hij niet alleen vreemdgegaan.”

“Dat lijkt er inderdaad op.”

“Wat heeft hij met dat geld gedaan?”

“Dat weten we nog niet.”

Ze keek me ernstig aan.

“Maar ik wil dat je één ding begrijpt. Als hij bedrijfsvermogen heeft verplaatst om zijn persoonlijke relatie met Celeste te financieren, kan dat veel ernstiger zijn dan een contractuele overtreding.”

Ik liep naar het raam.

Buiten begon Manhattan wakker te worden.