Ik duwde de deur van de pompkamer op een kier. Het was een kleine, benauwde ruimte vol brommende motoren en dikke zwarte slangen. Aan de andere kant zat een smalle ijzeren ladder die omhoog leidde naar een rooster op straatniveau, vlak naast de laadklep van het gebouw.
“Daarlangs,” zei ik en wees naar de ladder. “Eerst jij. Hou je handen vrij en maak zo min mogelijk lawaai.”
Julian aarzelde even, keek naar de natte ijzeren sporten en toen weer naar mij. “En jij?”
“Ik kom achter je aan. Als ik zeg dat je moet stoppen, stop je onmiddellijk.”
Hij begon te klimmen, zijn schoenen krassend tegen het natte metaal. Ik volgde vlak achter hem, mijn blik gericht op de deur waaruit we zojuist waren gekomen. Halverwege de ladder hoorde ik het scherpe klikken van een grendel in de keldergang. De deur naar de pompkamer werd opengeduwd.
“Hier beneden is niets,” zei een zware stem, gevolgd door het kraken van stappen op het natte beton. “De lift staat stil op niveau min één, maar de cabine is leeg.”
“Kijk bij de leidingen,” antwoordde een tweede stem. “Ze kunnen niet ver zijn.”
Ik drukte mezelf stevig tegen de ijzeren sporten, mijn ademhaling zo rustig mogelijk houdend, en gaf Julian met een lichte tik tegen zijn enkel het teken om door te klimmen. Boven ons klonk het zachte ritselen van het metalen rooster toen Julian het opzij schoof. Een smalle strook koelere nachtlucht stroomde naar beneden, vermengd met de geur van nat asfalt en uitlaatgassen.
Julian trok zichzelf omhoog en verdween in de duisternis aan de rand van de laadklep. Ik volgde hem snel, klapte het rooster zo stil als mogelijk weer dicht en trok me op tot ik op de klinkers van de zijstraat stond.
De straat was nat van een recente bui en verlicht door de warme gloed van straatlantaarns. Op een paar honderd meter afstand klonken sirenes die steeds dichterbij kwamen, hun blauwe en rode lichtflitsen al zichtbaar aan het einde van de laan.
Julian zat op zijn hurken naast een stapel lege kratten, zijn handen stevig om de versleten leren aktetas geklemd. Hij keek me aan, zijn ademhaling nog steeds snel. “We zijn eruit. Wat nu? Gaan we naar de politie?”
Ik keek naar de naderende sirenes en toen weer naar mijn broer. “Als we nu naar de politie stappen met een gestolen defensie-drive en een verhaal over een man in Boston die banken wil hacken, worden we eerst urenlang verhoord en misschien wel vastgezet voordat iemand luistert. En ondertussen weet Sterling precies waar we zijn.”
“Dan wat?” vroeg Julian scherp, nu weer de man die gewend was om een plan te hebben, al klonk er een nieuwe, rauwe spanning in zijn stem. “We kunnen niet eeuwig op straat blijven rondlopen.”
“We gaan niet op straat blijven rondlopen,” zei ik en stak mijn hand uit. “Kom overeind. Er is een plek op twintig minuten rijden hiervandaan waar niemand ons zoekt—een oude werkplaats die ik vorig jaar heb gekocht en waar nog steeds beveiligingscamera’s en een eigen netwerk draaien.”
Julian pakte mijn hand en trok zichzelf overeind. Hij keek me even aan, zijn blik onderzoekend. “Je hebt overal een back-upplan voor, hè, Leo? Zelfs voor het geval dat je eigen broer je in de problemen brengt.”
“Ik heb geleerd dat mensen die zeggen dat ze alles onder controle hebben, meestal de eersten zijn die vallen als het misgaat,” antwoordde ik koel. “Lopen. Voordat die wagens hier de hoek om komen.”
We liepen snel de zijstraat uit, langs donkere gevels en geparkeerde auto’s, terwijl achter ons de eerste politieauto’s met piepende banden tot stilstand kwamen voor de hoofdingang van mijn bedrijf. Binnen tien minuten waren we in een anonieme taxi op weg naar de rand van de stad, waar de hoge glazen torens van het centrum langzaam plaatsmaakten voor lager bebouwde bedrijfspanden en oude industriële hallen.
Tijdens de rit sprak geen van ons een woord. Julian keek voortdurend door het zijraam, zijn vingers krampachtig om de gesp van de aktetas geklemd. Ik leunde achterover, mijn blik gericht op de voorruit, terwijl mijn gedachten teruggingen naar de middag die zo gewoon was begonnen.
Een sollicitatiegesprek. Een naam die ik twee jaar lang had proberen te vergeten. En nu zat diezelfde jongen naast me in een taxi in de nacht, op de vlucht voor mensen die bereid waren geweest een hele verdieping in een kantoorgebouw te bestormen om een kleine digitale schijf in handen te krijgen.
“Leo,” zei Julian zacht toen we de buitenwijken inreden. “Ik heb je iets niet verteld toen we in dat kantoor zaten.”
Ik draaide mijn hoofd een klein stukje naar hem toe, mijn blik strak. “Het wordt tijd dat je dat doet.”






