“Ik heb de originele drive meegenomen om hem te vernietigen of aan de autoriteiten te overhandigen,” zei Julian, zijn stem nu schor. “Maar Sterling heeft mensen die overal ogen en oren hebben. Ze hebben me gevolgd sinds ik het vliegveld in Austin verliet. Toen ik zag dat ze achter me aan zaten, dacht ik… ik dacht dat ik naar jou kon gaan. Dat jij me zou helpen om te overleven.”
“En je dacht dat ik dat zomaar zou doen? Na twee jaar stilte?”
Julian keek me recht aan, en in het zwakke licht van de gang zag ik voor het eerst geen zweem van arrogantie meer. “Ik wist niet waar ik anders heen moest, Leo. Ik heb altijd gedacht dat ik de sterkste was omdat ik alle antwoorden had. Maar nu… nu heb ik geen idee meer wat ik moet doen.”
Voordat ik kon antwoorden, klonk er een zware klap op de deur van de technische ruimte. De metalen kar schoof een paar centimeter opzij. De mannen waren op deze verdieping aangekomen.
Ik stond langzaam op en keek naar de kleine ventilatieopening hoog aan de muur. “We gaan hier niet blijven zitten wachten tot ze de deur eruit rammen.”
“Waarheen dan?” vroeg Julian, terwijl hij ook overeind krabbelde.
“Naar de service-lift aan de achterkant van de vleugel,” zei ik. “Die werkt op een apart mechanisch systeem dat niet op het hoofdnetwerk zit. Als we die bereiken, komen we in de kelder. En daarvandaan is er een uitgang naar de parkeergarage aan de overkant van de straat.”
“En als ze ons zien?”
“Dan lopen we harder dan zij,” zei ik met een dunne glimlach.
We liepen snel maar stil door de donkere gangen richting de achterkant van de verdieping. Achter ons klonken opnieuw doffe slagen tegen de deur van de technische ruimte, gevolgd door het scherpe geluid van metaal dat het begaf. Ze waren binnen.
“Sneller,” fluisterde ik.
We bereikten de kleine metalen deur van de service-lift net toen de eerste voetstappen weer in de gang klonken. Ik trok de deur open, duwde Julian naar binnen en stapte zelf achter hem aan. De zware deur viel met een dof geluid in het slot, precies op het moment dat een zaklampbundel over de muur aan de andere kant van de gang gleed.
In de kleine cabine was het donker en koud. Ik draaide aan de handmatige hendel om de lift in beweging te zetten. De kabels kreunden en de cabine begon langzaam te zakken, verdieping na verdieping omlaag, weg van het lawaai en de chaos boven ons.
Julian leunde tegen de metalen wand, zijn ademhaling eindelijk wat rustiger. “Leo…” begon hij zacht, terwijl de lichtjes langs de schacht voorbijgleden. “Wat als dit niet het einde is? Wat als Sterling niet opgeeft?”
Ik keek naar de groene gloed van de vloerindicator terwijl we de tiende verdieping passeerden. “Dan zorgen we dat hij de verkeerde vijand heeft gekozen.”
De lift stopte met een zachte schok op het kelderniveau. De deur schoof open en onthulde een lange, betonnen gang die leidde naar de parkeergarage en de nachtelijke straten van Austin.
Ik stapte als eerste uit, mijn blik scherp op de schaduwen voor ons. Dit was geen sollicitatiegesprek meer, en het was allang geen familiegeschiedenis meer. Het was een strijd om te overleven—en ik was niet van plan om te verliezen.
De betonnen gang van de kelder was koud en vochtig, met rijen dikke leidingen langs het plafond die zacht sisten onder hoge druk. Het licht van de tl-buizen flikkerde onregelmatig en wierp lange, grillige schaduwen over de natte vloer.
Ik bleef vlak achter de hoek van de service-lift staan en luisterde. Geen voetstappen in de gang, maar verderop, bij de zware dubbele deur die naar de ondergrondse parkeergarage leidde, klonk een gedempt stemgeluid. Twee mannen, misschien drie, die daar al stonden te wachten.
“Ze hebben de uitgangen geblokkeerd,” fluisterde Julian achter me, zijn schouders strak gespannen. Zijn stem trilde nauwelijks nog, maar zijn ogen schoten alle kanten op. “Ze wisten dat we via de kelder zouden proberen te ontsnappen.”
“Natuurlijk wisten ze dat,” zei ik zacht. “Elke ervaren eenheid controleert de kelders zodra de bovenste verdiepingen zijn afgesloten. De vraag is niet of ze er staan, maar waarom ze daar staan.”
Julian fronsde in het zwakke licht. “Wat bedoel je?”
“Als ze ons wilden doden, zouden ze niet wachten in de parkeergarage terwijl de hele buurt volloopt met sirenes,” antwoordde ik, terwijl ik langzaam langs de betonnen muur schoof richting een kleine deur met het opschrift Waterpompen & Afvoer. “Ze willen de drive. En als ze denken dat jij hem nog hebt, proberen ze je klem te zetten voordat je bij de straat komt.”






