“Dat we erover zouden nadenken,” antwoordde ik kalm. “Maar dat we eerst zelf willen beslissen hoe we verdergaan. Geen oude patronen, geen verwachtingen die ons verstikken.”

Julian knikte langzaam, een rustige blik in zijn ogen. “Dat lijkt me eerlijk. Ze hebben tijd nodig om te verwerken wat er is gebeurd, en wij ook.”

Hij bleef nog even staan, draaide zich toen om en liep de gang in richting de liften. Het geluid van zijn stappen vervaagde langzaam, terwijl ik mijn blik weer richtte op de lichtjes van Austin beneden.

Wat twee jaar geleden was begonnen met een afscheid en een enkele sporttas, en wat vorige week was ontploft in een plotselinge, gewelddadige storm midden in mijn directiekamer, had uiteindelijk een nieuwe vorm gekregen. Niet perfect, niet zonder littekens, maar echt.

En terwijl ik mijn laptop dichtklapte en opstond om naar huis te gaan, wist ik dat wat er ook nog op ons pad zou komen, we het deze keer samen zouden dragen—niet als schaduwen van het verleden, maar als twee broers die eindelijk op gelijke voet stonden.

DE INHOUD VAN HET VERHAAL IS UITSLUITEND BEDOELD VOOR AMUSEMENTSDOELEINDEN. ❤️