“Begrepen,” zei Elena en trok zich weer terug.

Ik liep terug naar mijn bureau en leunde voorover, mijn blik strak op Julian gericht. “Je hebt tien seconden om me de waarheid te vertellen, Julian. Wat staat er op die drive die die mannen zo graag wilden hebben, en wat heeft het met mijn bedrijf te maken?”

Julian slikte moeizaam en keek naar zijn handen. “Het gaat niet om jouw bedrijf, Leo. Het gaat om een project waar ik het afgelopen jaar aan heb gewerkt in Boston. Een contract met een defensie-onderdeel dat… dat niet helemaal volgens de regels liep. Pap dacht dat het een gouden kans was om alle schulden van de familie in één keer weg te werken. Maar toen ontdekte ik dat de data gemanipuleerd was. Dat er een achterdeur in zat die toegang geeft tot financiële netwerken.”

“En jij dacht dat het slim was om die data mee te nemen en naar de CEO van een snelgroeiend technologiebedrijf in Texas te rennen?” vroeg ik scherp. “Waarom naar mij? We hebben twee jaar geen woord gewisseld.”

“Omdat jij de enige bent die ik ken met de infrastructuur en de mensen om het te verbergen zonder dat het direct wordt getraceerd,” zei Julian, zijn stem nu bijna een fluister. “Alleen… ik wist niet dat ze me al zo snel op het spoor waren. En ik wist niet dat jij hier de baas was.”

Hij keek me aan, en even zag ik in zijn ogen niet de gouden jongen die altijd voorging, maar een doodsbange jonge man die besefte dat zijn zorgvuldig opgebouwde wereld in één middag in duigen was gevallen.

“Je hebt een enorme fout gemaakt door hierheen te komen, Julian,” zei ik zacht, terwijl de lichtjes van Austin beneden in de schemering steeds feller begonnen te schijnen. “Niet omdat ik je niet wil helpen, maar omdat je nu mijn bedrijf, mijn mensen en mijzelf in een oorlog hebt gesleept waar we niets mee te maken hebben.”

Buiten, ver onder ons, klonk een vaag, dof geluid dat eerder op een zware portierklap dan op een explosie leek, maar mijn instinkt zei me dat de nacht nog maar net was begonnen.

“Wat doen we nu?” vroeg Julian zacht, zijn blik strak op mij gericht.

Ik keek naar de versleten leren tas die nog steeds op de vloer lag, toen naar het donkere scherm van mijn telefoon waarop het alarm nog steeds knipperde, en tenslotte naar mijn broer.

“Nu,” zei ik, terwijl ik mijn jasje uittrok en over de rugleuning van mijn stoel legde, “gaan we uitzoeken wie die mannen in de gang waren, waarom ze dachten dat ze de juiste drive hadden, en hoe we voorkomen dat dit gebouw vannacht nog wordt platgelegd.”

De deur van de directiekamer stond nog op een kier, en in de gang daarbuiten klonk plotseling een zacht, metaalachtig tikken—alsof iemand heel voorzichtig een deur verderop in het slot liet vallen.

Het spel was begonnen, en deze keer was ik niet degene die aan de zijlijn stond te kijken terwijl het lot van onze familie werd bepaald.

Het zachte tikken in de gang hield aan, gelijkmatig en onheilspellend. Het klonk niet als haast; het klonk als iemand die de tijd nam omdat hij wist dat de uitgangen geblokkeerd waren.

Ik gebaarde naar Julian om geen geluid te maken en wees naar de kleine nis achter de boekenkast aan de linkerkant van mijn kantoor. Hij bewoog zich sneller dan ik had verwacht, zakte op zijn hurken en trok zijn knieën tegen zijn borst. Zijn gezicht was half verborgen in de schaduw, maar zijn ogen bleven op mij gericht, wijd en vol spanning.

Ik liep langzaam naar mijn bureau, opende de onderste lade en haalde een zware metalen bureauklok en een stevige stalen penhouder tevoorschijn. Geen vuurwapens—dit was een kantoor in hartje Austin, geen schietbaan—maar in een gesloten ruimte kon bijna alles een wapen worden als je wist hoe je het moest gebruiken.

Elena verscheen opnieuw in de deuropening van de zijruimte. Ze had haar telefoon tegen haar oor gedrukt en schudde langzaam haar hoofd. “Geen verbinding met de begane grond meer. De liftkernen zijn geblokkeerd en de camerafeed van de lobby is zwart. Maar ik heb wel iets anders gevonden, meneer Vance.”

Ze liep naar het bureau en legde de tablet neer. Op het scherm verscheen een plattegrond van de vierendertigste verdieping met enkele knipperende rode stippen. “Die mannen die het oostelijke trappenhuis in zijn gegaan… ze zijn niet naar beneden gegaan. Ze zijn halverwege gestopt op de tussenverdieping en hebben de ventilatieschacht richting de noordvleugel geopend.”

Ik fronsde mijn wenkbrauwen. “Waarom de noordvleugel? Daar zitten alleen de serverruimte en de oude archieven.”

“Precies,” zei Elena zacht. “De serverruimte.”