Voordat hij kon antwoorden, trilde het glas van de toegangsdeur. Een zware dreun galmde door de ontvangstruimte van mijn secretaresse, gevolgd door het scherpe gekletter van vallend glas. De beveiligingsdeur aan het einde van de gang was duidelijk niet bestand geweest tegen wat er beneden in de lobby was gebeurd.

Ik drukte op de intercomknop. “Elena, sluit de noodvergrendeling op de directiekamer en ga zelf in de safe room. Nu.”

Geen antwoord. Alleen een korte, schorre ruis en daarna stilte.

Mijn kaakspieren spanden zich aan. Elena was geen groentje; ze was drie jaar lang mijn rechterhand geweest en kende het gebouw als haar broekzak. Als ze niet antwoordde, waren die mannen al vlakbij.

“Je moet hier weg, Leo,” zei Julian plotseling, niet langer arrogant, maar met een plotselinge, onmiskenbare paniek die zijn stem deed breken. Hij krabbelde overeind en keek wild om zich heen, langs de vloer-tot-plafondramen die uitzicht boden op de glazen torens van downtown Austin. “Ze zijn niet gekomen om te onderhandelen. Ze zijn gekomen voor de drive in mijn tas. Als ze die niet krijgen, blazen ze deze hele verdieping op.”

“Een drive,” herhaalde ik, terwijl ik naar de leren tas op de vloer keek. “En wat staat er op die drive dat zo gevaarlijk is dat een gewapend team een techbedrijf in hartje Austin bestormt?”

“Niet jouw zaak!” schreeuwde Julian. Hij sprong naar voren om de tas te grijpen, maar ik was sneller. Ik zette mijn voet op de rand van het leer en drukte het stevig tegen de marmeren vloer.

Julian deinsde terug alsof ik hem had geslagen, zijn hand naar zijn borst gebald. “Haal je voet weg, Leo! Je weet niet wie dat zijn. Als ze denken dat ik het heb verstopt, schieten ze eerst en stellen ze daarna vragen!”

In de gang klonken nu duidelijke voetstappen. Geen gehaaste passen van paniekerige kantoorwerkers, maar het gelijkmatige, zware ritme van getrainde mannen die de ruimte systematisch afzochten. Vier, misschien vijf van hen. De mechanische klik van een vergrendeling klonk vlak buiten mijn deur.

Ik bukte, pakte de leren aktetas op en wierp hem over het bureau richting de kleine archiefkast achter mijn stoel. “Als je wilt overleven, ga je achter de zware stalen kast zitten en houd je je mond,” zei ik koel. “En als je me ook maar één leugen vertelt over wat hier gaande is, lever ik je eigenhandig aan ze uit.”

Julian aarzelde één seconde—een fractie waarin de oude Julian, de jongen die altijd dacht dat de wereld om hem draaide, nog even de overhand leek te willen nemen—maar toen klonk er een scherpe metaalklik bij de deurklink. Hij dook achter de archiefkast, zijn gezicht wit als kalk.

Ik trok mijn jasje recht, nam rustig plaats op de rand van mijn bureau en wachtte. Op de achtergrond flikkerde het karmozijnrode licht van het alarm nog steeds ritmisch over de vloer, als een hartslag die te snel ging.

De deur vloog open.

Drie mannen in donkere tactische kleding zonder insignes stapten de kamer binnen, hun wapens gericht op de ruimte voor ze, hun ogen strak achter donkere vizieren. Een vierde man bleef in de deuropening staan, zijn blik razendsnel langs het plafond en de glazen wanden latend glijden.

“Niet bewegen,” blafte de man vooraan, zijn stem vervormd door een keelmikrofoon. Zijn loop wees eerst naar mij en verschoof toen naar de hoek waar Julian zich probeerde te verbergen. “Waar is de schijf? En waar is de jongen?”

Ik keek hem recht aan, mijn handen ontspannen op mijn knieën. “Ik ben Leo Vance, eigenaar en CEO van dit bedrijf. En u staat in mijn kantoor zonder uitnodiging. Als u op zoek bent naar een schijf, denk ik dat u eerst moet uitleggen waarom u mijn beveiliging heeft uitgeschakeld en mijn assistente het zwijgen hebt opgelegd.”

De man in het midden deed een stap naar voren, zijn blik vernauwend achter zijn donkere glazen. “Speel geen spelletjes, Vance. We weten dat de jongen hier binnen is gegaan. We hebben hem gevolgd vanaf het vliegveld. Geef de tas, en niemand op deze verdieping hoeft vandaag te sterven.”

Achter de archiefkast klonk een zacht, verstikt geluid. Julian hield zijn hand voor zijn mond, maar zijn ogen waren wijd open van terreur.

Ik liet mijn blik kort tussen de gewapende man en Julian heen en weer glijden. Er klopte iets niet. Dit was geen gewone overval en geen standaard bedrijfsspionage. De precisie waarmee ze door de beveiliging waren gebroken, de manier waarop ze zich bewogen—dit waren geen amateurs. En toch had Julian in zijn paniek iets laten vallen dat mij intrigeerde: Als ze denken dat ik het heb verstopt…

“De tas ligt daar,” zei ik rustig en wees met een lichte hoofdbeweging naar de vloer naast de archiefkast. “Maar ik denk niet dat u vindt wat u zoekt. En voordat u iets aanraakt, wil ik weten wie u opdracht heeft gegeven.”