De man vooraan gaf een kort knikje naar een van zijn mannen. Die liep met stille, gecontroleerde stappen naar de tas, zette zijn geweer kort op zijn schouder en bukte om de gesp los te maken.
Op datzelfde moment trilde mijn telefoon op het bureau. Geen beltoon, alleen een korte, scherpe trilling over het mahoniehout. Op het scherm verscheen een beveiligd bericht van het noodsysteem van het gebouw: Backup-generator geactiveerd. Camera’s verdieping 34 live op externe feed.
Elena had dus niet alleen de noodvergrendeling geprobeerd te activeren; ze had ook de externe bewaking ingeschakeld voordat de lijn verbrak.
De man bij de tas haalde de versleutelde drive tevoorschijn en hield hem omhoog. “We hebben hem,” zei hij kort.
De leider knikte en draaide zich weer half naar mij toe. “Je hebt geluk gehad, meneer Vance. Hou je uit dit dossier. Wat er op die drive staat, is groter dan een startup in Austin.”
Ze begonnen zich terug te trekken richting de deur, hun wapens nog steeds op scherp. Julian kwam langzaam overeind achter de kast, zijn benen zichtbaar trillend. “Leo…” fluisterde hij hees. “Ze liegen. Ze hebben de verkeerde drive. De echte zit in—”
Het laatste woord stierf op zijn lippen toen de man in de deuropening plotseling stokte. Zijn blik schoot naar het raam, omlaag richting de straat, waar tussen de drukke avondspits twee zwarte SUV’s met gedoofde lichten de stoep opreden vlak voor de hoofdingang van het gebouw.
“We moeten weg,” zei de man bij de deur scherp. “Nu. Andere kant van de verdieping, via de brandtrap.”
Binnen drie seconden waren de vier mannen de kamer uit, hun donkere silhouetten snel verdwijnend in de met rood licht verlichte gang. De zware voetstappen vervaagden richting het oostelijke trappenhuis.
De stilte die achterbleef in de directiekamer was bijna oorverdovend, alleen onderbroken door het zachte zoemen van het alarm.
Ik bleef nog enkele seconden zitten, mijn ademhaling gelijkmatig, mijn gedachten op volle toeren. Toen stond ik op, liep naar de intercom en schakelde het alarm tijdelijk op stil zodat ik kon nadenken.
Julian strompelde naar voren, greep zich vast aan de rand van mijn bureau en keek me aan met een mengeling van ongeloof, opluchting en pure wanhoop. “Je… je hebt niet eens gezegd dat ik hier was,” stamelde hij. “Waarom heb je dat niet gezegd? Ze hadden me zo meegenomen.”
“Als ik had gezegd dat je mijn broer was, hadden ze je misschien als onderhandelingstroef gebruikt,” antwoordde ik koud, terwijl ik naar de glazen wand liep en omlaag keek naar de zwarte SUV’s beneden. “En bovendien: ik wil eerst weten wat jij hier in vredesnaam komt doen.”
Julian zakte in de bezoekersstoel tegenover mijn bureau en liet zijn hoofd in zijn handen vallen. Zijn schouders schokten even. “Ik had geen keus, Leo. Je denkt dat ik altijd alles cadeau heb gekregen. Dat je altijd dacht dat ik de favoriet was. Maar je hebt geen idee wat pap en mam de afgelopen twee jaar hebben gedaan. Ze hebben alles op het spel gezet. Alles.”
Ik draaide me om en leunde tegen het raamkozijn, mijn armen over elkaar geslagen. “En jij dacht dat je zomaar bij mij kon binnenlopen, solliciteren op een functie waarvoor je nauwelijks ervaring hebt in een echt bedrijf, en een leger huurlingen achter je aan kon laten lopen?”
“Ik dacht dat jij me zou helpen,” zei hij zacht, en toen hij opkeek, zag ik in zijn ogen weer die oude, scherpe berekening die ik zo goed kende uit onze jeugd. Alleen was die nu vermengd met iets wat ik nog niet eerder bij hem had gezien: echte angst. “Je hebt altijd alles voor elkaar gekregen, Leo. Zelfs toen iedereen zei dat je gek was om weg te gaan. Ik dacht… als ik binnenkwam, als ik een voet tussen de deur kreeg, kon ik de data op jouw servers zetten voordat zij me vonden.”
De lucht in de kamer leek plotseling nog kouder te worden. “Mijn servers?” herhaalde ik langzaam. “Julian, wat heb je gedaan?”
Voordat hij kon antwoorden, ging de deur van de kleine zijruimte naast mijn kantoor open. Elena kwam naar buiten, haar haar een beetje in de war, een kleine metalen staaf in haar hand en een tablet onder haar arm. Ze was ongedeerd.
“Ze zijn het oostelijke trappenhuis in gegaan,” zei Elena kalm, terwijl ze een blik op haar tablet wierp. “En meneer Vance, ik heb uw opdracht opgevolgd. De beveiliging op de onderste verdiepingen is nu volledig geblokkeerd, maar die twee zwarte wagens beneden hebben mensen uitgestapt die niet lijken te wachten op een uitnodiging.”
Ik keek naar Elena en daarna weer naar Julian. “Elena, zorg dat alle externe verbindingen van de hoofdserver onmiddellijk worden geïsoleerd. Niemand—en ik bedoel ook niemand op deze verdieping—krijgt nu toegang tot het interne netwerk.”






