“Waarom?”

“Omdat je oom je had verteld dat ik Isabella wilde laten vermoorden.”

“Was dat waar?”

Hij antwoordde niet.

“Was het waar, vader?”

Hij sloot zijn ogen.

“Ik wilde dat Isabella uit je leven verdween.”

Mijn handen begonnen te trillen.

“Waarom?”

“Omdat ze gevaarlijk was.”

“Voor wie?”

“Voor onze familie.”

Ik keek naar hem.

“Ze was mijn vrouw.”

“Ze was de dochter van mijn grootste vijand.”

“Alessandro?”

Mijn vader knikte.

“En ze wist precies wat hij met ons had gedaan.”

Ik dacht aan Isabella’s woorden.

Je bent nooit opgehouden gevaarlijk te zijn voor mij.

Mijn vader boog zich voorover.

“Maar er is nog iets wat je moet weten.”

Hij keek me recht aan.

“Valentina Russo is niet toevallig in je leven gekomen.”

Ik verstijfde.

“Wat?”

“Ze is niet alleen je minnares geweest.”

Mijn vader schoof een document over de tafel.

“Ze heeft negen maanden lang informatie over je verzameld.”

Ik keek naar de handtekening onderaan.

Valentina Russo.

Mijn minnares.

De vrouw met wie ik achtenveertig uur had doorgebracht terwijl mijn vrouw haar koffers pakte.

Maar onder haar naam stond nog een andere naam.

Alessandro Moretti.

Mijn vader keek me aan.

“Ze werkt voor je oom.”

Ik staarde naar het papier.

“En Isabella?”

“Isabella wist het vanaf het begin.”

Ik voelde mijn hart langzaam breken.

“Ze wist dat Valentina voor Alessandro werkte?”

“Ja.”

“Waarom heeft ze me niet gewaarschuwd?”

Mijn vader keek me lang aan.

“Omdat ze wist dat je haar niet zou geloven.”

Hij had gelijk.

Dat was misschien wel het ergste van alles.

Ik had mijn vrouw negen maanden lang laten geloven dat haar woorden niets waard waren.

En nu bleek dat iedere waarschuwing die ze ooit had uitgesproken, waar was geweest.

Mijn telefoon trilde.

Een bericht van Isabella.

Dante, ik weet dat je mijn vader hebt ontmoet.

Ik las het opnieuw.

Haar vader?

Ik keek naar Vittorio.

“Wie is mijn vader?”

Vittorio werd bleek.

Op dat moment verscheen een tweede bericht.

Je moet onmiddellijk vertrekken. Hij is niet de man die je denkt dat hij is.

Toen ging het licht uit.

En in het donker hoorde ik mijn vader fluisteren:

“Ze heeft je gevonden.”

Een schot klonk.

Ik voelde een harde klap tegen mijn schouder en viel achterover.

Toen ik mijn ogen opende, was mijn vader verdwenen.

Op de vloer lag alleen zijn telefoon.

Er stond één nieuw bericht op het scherm.

Van Isabella.

Het spijt me, Dante. Maar ik kan je niet langer beschermen tegen je eigen familie.