Het gebouw stond op een heuvel buiten de stad. De hoge ijzeren poorten waren nog altijd voorzien van het familiewapen. De tuin was perfect onderhouden, maar het huis voelde verlaten.

Mijn vader had hier gewoond.

Ik was hier opgegroeid.

En Isabella had hier elf jaar lang geprobeerd een thuis van te maken.

Bij de ingang stond een oude portier.

Hij boog zijn hoofd toen hij me zag.

“Welkom thuis, meneer.”

Ik bleef staan.

“Wie is er binnen?”

“Mevrouw Moretti is hier gisteren geweest.”

Ik draaide me om.

“Isabella?”

“Ja, meneer. Ze heeft gevraagd of de westelijke vleugel nog toegankelijk was.”

“Wat deed ze daar?”

De man aarzelde.

“Ze heeft de oude familiekamer bezocht.”

Ik liep onmiddellijk naar binnen.

De westelijke vleugel was jarenlang afgesloten geweest. Mijn vader had er een studeerkamer, een privébibliotheek en een kleine kapel gehad.

Ik opende de eerste deur.

De kamer was leeg.

De tweede deur leidde naar de bibliotheek.

Daar stond nog altijd zijn enorme mahoniehouten bureau.

Ik liep ernaartoe.

Op het bureaublad lag een dun laagje stof.

Behalve op één plek.

Een rechthoekige afdruk.

Alsof er onlangs een documentmap had gelegen.

Ik opende de laden.

Niets.

Toen zag ik onder het bureau een kleine metalen plaat.

Ik drukte erop.

Een verborgen lade schoof open.

Daarin lag een envelop met mijn naam.

Ik scheurde hem open.

Het handschrift was van mijn vader.

Mijn zoon,

Als je deze brief leest, heb ik waarschijnlijk niet meer de mogelijkheid om je te beschermen tegen de waarheid. Ik weet dat je zult denken dat ik je heb verraden. Misschien heb je gelijk.

Maar er is iets wat je moet weten over Isabella.

Zij was nooit zomaar de vrouw die ik voor jou had uitgekozen.

Ik stopte met lezen.

Wat?

Ik ging zitten en vervolgde.

Toen je twaalf jaar oud was, werd je tijdens een reis naar Sicilië ontvoerd. Je herinnert je daar waarschijnlijk weinig van. Je hebt drie dagen in een verlaten boerderij doorgebracht. De politie heeft je nooit gevonden.

Ik voelde mijn handen koud worden.

Ik herinnerde me die reis.

Ik herinnerde me de angst.

Maar ik had altijd gedacht dat het slechts een nachtmerrie was.

Het meisje dat je water gaf, je wonden verzorgde en je hielp ontsnappen, was Isabella.

Ik keek naar de brief.

Je was toen zo bang dat je haar vroeg nooit te vertrekken. Je zei dat je haar ooit zou trouwen als je groot was.

Ik liet de brief zakken.

Een herinnering kwam terug.

Een kleine kamer.

Een meisje met donkere ogen.

Een zachte stem die me vertelde dat ik niet moest huilen.

Ik had haar gezicht jarenlang vergeten.

Maar nu zag ik het weer.

Isabella.

Mijn Isabella.

Ik las verder.

Ik heb haar jarenlang gevolgd omdat ik wilde weten of ze veilig was. Toen jullie elkaar later opnieuw ontmoetten, heb ik gezwegen. Ik wilde niet dat ze dacht dat ze jou iets verschuldigd was.

Maar er was nog een reden waarom ik haar vertrouwde.

Isabella is de dochter van Alessandro Moretti.

Ik sprong overeind.

Nee.

Dat kon niet.

Alessandro was mijn oom.

Maar volgens deze brief was hij Isabella’s vader.

Dat betekende dat…

Mijn telefoon ging.

Een onbekend nummer.

Ik nam op.

Een oudere vrouwenstem zei:

“Dante?”

Ik verstijfde.

“Wie is dit?”

“Je moeder.”

Ik kon niet ademen.

“Waar ben je?”

“Dat doet er niet toe.”

“Je bent nog in leven?”

Aan de andere kant klonk een zachte snik.

“Ja, mijn jongen.”

Ik moest me aan het bureau vasthouden.

“Waarom heb je me verlaten?”

“Omdat ik je vader moest tegenhouden.”

“Heb jij hem vermoord?”

Er viel een lange stilte.

Toen zei ze:

“Nee, Dante. Ik heb hem niet vermoord.”

Ik sloot mijn ogen.

“Marco zegt dat jij het hebt gedaan.”

“Marco liegt.”

“Waarom zou hij dat doen?”

“Omdat hij de enige is die weet wie het werkelijk heeft gedaan.”

Ik keek naar de brief.

“Wie?”

Mijn moeder fluisterde:

“Jij.”

Ik liet de telefoon bijna vallen.

“Wat?”

“Je vader is gestorven door een kogel uit jouw pistool.”

Mijn mond werd droog.

“Ik was die avond niet eens thuis.”

“Dat dacht je.”

Mijn moeder begon te huilen.

“Je was daar, Dante. Je was dronken, je was bang en je wist niet wat je deed.”

“Nee.”

“Je vader had je onder druk gezet. Hij wilde dat je Alessandro zou vermoorden. Je weigerde. Er ontstond een gevecht.”

“Nee!”

“Toen ging het pistool af.”

Ik voelde mijn knieën zwak worden.

“Waarom heb ik me dat niet herinnerd?”

“Omdat Marco je heeft laten geloven dat het een nachtmerrie was. Omdat je vader nog leefde toen jij vertrok. En omdat iemand later heeft besloten de waarheid te begraven.”

Ik hield de telefoon tegen mijn oor.

“Wie heeft mijn geheugen gewist?”

Mijn moeder antwoordde niet.

Toen hoorde ik achter haar een deur dichtslaan.

Een mannenstem klonk op de achtergrond.