Ik keek haar aan.

‘Groter dan onze scheiding?’

Victoria aarzelde.

‘Veel groter.’

Die avond kreeg ik een telefoontje van mijn vader.

Ik had hem al maanden niet gesproken.

Onze relatie was altijd ingewikkeld geweest. Hij had nooit van Caleb gehouden en had mij tijdens onze verloving gewaarschuwd dat ik voorzichtig moest zijn.

Ik had hem toen verweten dat hij mijn geluk niet kon verdragen.

Nu schaamde ik me voor die woorden.

‘Charlotte?’ klonk zijn stem.

‘Papa.’

‘Hoe gaat het met je?’

Ik keek naar mijn buik.

‘Het gaat.’

‘En de kleine?’

‘Ze beweegt veel.’

Hij lachte zacht.

‘Dat heeft ze van jou.’

Er viel een stilte.

Toen vroeg hij:

‘Is het waar dat Caleb je uit het appartement wil zetten?’

Ik sloot mijn ogen.

‘Ja.’

‘Waarom heb je me dat niet eerder verteld?’

‘Omdat ik dacht dat ik het zelf kon oplossen.’

‘Dat begrijp ik.’

Ik hoorde hem ademhalen.

‘Charlotte, ik moet je iets vertellen.’

Ik voelde onmiddellijk dat er iets niet klopte.

‘Wat is er?’

‘Caleb heeft mij vorige week gebeld.’

Ik verstijfde.

‘Waarom?’

‘Hij wilde weten of ik bereid was hem financieel te helpen.’

‘Hoeveel vroeg hij?’

‘Anderhalf miljoen dollar.’

Ik ging rechtop zitten.

‘Wat heb je gezegd?’

‘Dat ik hem niets zou geven zolang hij jou niet vertelde wat er werkelijk aan de hand was.’

Ik voelde mijn keel droog worden.

‘Wat bedoel je met werkelijk?’

Mijn vader zweeg.

Toen zei hij:

‘Charlotte, ik heb Caleb drie maanden geleden met een andere vrouw gezien.’

Ik sloot mijn ogen.

‘Alyssa?’

‘Nee.’

Ik draaide mijn hoofd naar het raam.

‘Wie dan?’

‘Een vrouw die ik ken uit de zakenwereld. Haar naam is Rebecca Collins.’

Ik voelde een nieuwe golf van misselijkheid.

‘Hoe lang?’

‘Ik weet het niet. Maar ik heb ze samen gezien in een hotel in Fort Lauderdale.’

Ik wist niet meer wat ik moest zeggen.

Alyssa.

Rebecca.

Hoeveel vrouwen waren er eigenlijk?

‘Papa, waarom vertel je me dit nu pas?’

‘Omdat ik dacht dat het beter was om me er niet mee te bemoeien. Maar gisteren kreeg ik een bericht van Rebecca.’

‘Wat schreef ze?’

Mijn vader haalde diep adem.

‘Ze zei dat Caleb niet van plan was om met Alyssa te trouwen.’

Ik keek naar de foto van de blonde vrouw die ik eerder had ontvangen.

‘Wat dan?’

Mijn vader antwoordde zacht:

‘Hij was van plan om met iemand anders te trouwen.’

‘Wie?’

Er viel een lange stilte.

Toen zei hij:

‘Met jou.’

Ik verstijfde.

‘Wat?’

‘Volgens Rebecca wilde Caleb je laten vertrekken, je financiële situatie manipuleren en vervolgens na de geboorte van jullie dochter terugkomen met een voorstel om opnieuw te beginnen.’

Ik kon nauwelijks ademhalen.

‘Waarom zou hij dat doen?’

‘Omdat hij dacht dat je hem uiteindelijk zou vergeven.’

Ik keek naar mijn telefoon.

Mijn handen trilden.

‘En Alyssa?’

‘Volgens Rebecca was zij slechts een onderdeel van zijn plan.’

Ik voelde mijn maag samentrekken.

‘Wat voor plan?’

Mijn vader antwoordde niet meteen.

Toen zei hij:

‘Een plan om jouw erfenis in handen te krijgen.’

Die nacht bleef ik wakker.

Ik had de babykamer verlaten en zat in de woonkamer met een deken over mijn benen.

Op tafel lagen de documenten van Victoria.

Mijn telefoon lag ernaast.

Om 01.43 uur verscheen er een nieuw bericht.

Van Caleb.

Charlotte, we moeten praten.

Ik keek ernaar.

Een tweede bericht volgde.

Ik weet dat je boos bent, maar ik wil ons gezin niet verliezen.

Ik lachte bitter.

Hij wilde ons gezin niet verliezen.

Hij wilde mijn woning niet verliezen.

Hij wilde mijn geld niet verliezen.

En misschien wilde hij ook niet verliezen wat hij dacht dat hij na de scheiding nog van mij kon krijgen.

Ik typte:

Je hebt zelf besloten ons gezin te verlaten.

Hij antwoordde vrijwel onmiddellijk.

Ik was in de war.

Ik legde mijn telefoon neer.

Toen kwam er nog een bericht.

Ik mis je.

Ik voelde mijn ogen branden.

Niet omdat ik hem terug wilde.

Maar omdat ik me herinnerde hoe vaak ik vroeger op precies die woorden had gewacht.

Vroeger zou ik hem onmiddellijk hebben gebeld.

Ik zou hebben gevraagd of hij thuis wilde komen.

Ik zou hebben gezegd dat ik hem vergaf.

Maar nu keek ik naar mijn dochter.

En ik wist dat ik haar een ander voorbeeld moest geven.

Ik antwoordde:

Je hoeft me niet meer te missen. Je had de kans om hier te zijn.

Daarna blokkeerde ik zijn nummer voor de rest van de nacht.

Zaterdagochtend werd ik wakker van de deurbel.

Ik verwachtte Victoria.

Maar toen ik de deur opendeed, stond er een vrouw van ongeveer vijfendertig jaar.

Ze droeg een zwarte jurk en had donkerbruin haar dat in een lage paardenstaart was vastgebonden.

‘Charlotte Bennett?’

‘Ja.’

‘Mijn naam is Rebecca Collins.’

Ik verstijfde.

De vrouw die mijn vader had genoemd.

De vrouw die volgens hem een relatie met Caleb had gehad.