‘Caleb heeft me verteld dat de financiële situatie ingewikkelder is dan je denkt.’

‘Dat geloof ik graag.’

‘En als de lening wordt goedgekeurd, zal deze woning binnenkort niet meer van jou zijn.’

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

‘Je weet van de lening?’

Ze knipperde.

Slechts één keer.

Maar het was genoeg.

‘Ik weet niet waar je het over hebt.’

Ik pakte mijn telefoon.

‘Dan zal mijn advocaat het je uitleggen.’

Ik belde Victoria en zette de luidspreker aan.

‘Victoria, Alyssa Morgan staat voor mijn deur. Ze beweert dat mijn appartement binnenkort niet meer van mij zal zijn.’

Victoria antwoordde onmiddellijk.

‘Mevrouw Morgan, bent u daarvan op de hoogte?’

Alyssa keek naar mijn telefoon.

‘Wie is dit?’

‘Victoria Hayes, de advocaat van mevrouw Bennett.’

Alyssa’s gezicht veranderde.

‘Ik denk dat dit een privékwestie is.’

‘Dat is het inderdaad. En ik raad u aan geen verdere uitspraken te doen over eigendomsrechten waarover u geen bevoegdheid heeft.’

Alyssa trok haar handtas dichter tegen zich aan.

‘Ik moet gaan.’

‘Dat lijkt me verstandig,’ zei Victoria.

Alyssa draaide zich om.

Maar voordat ze naar de lift liep, keek ze nog één keer over haar schouder.

‘Je denkt dat je gewonnen hebt, Charlotte. Maar je kent Caleb niet zo goed als je denkt.’

Ik glimlachte.

‘Daar ben ik inmiddels achter.’

Ik sloot de deur.

En toen begon mijn telefoon te rinkelen.

Caleb.

Ik nam niet op.

Een bericht volgde.

Wat heb je tegen Alyssa gezegd?

Ik antwoordde:

Dat ze mijn woning moet verlaten.

Zijn reactie kwam onmiddellijk.

Je maakt een enorme fout.

Ik keek naar het bericht.

Toen typte ik:

Nee, Caleb. Ik begin eindelijk de juiste beslissingen te nemen.

Diezelfde middag kwam Victoria persoonlijk naar het appartement.

Ze had een map bij zich en zag er ernstiger uit dan de vorige dag.

‘We hebben een probleem,’ zei ze.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

‘Wat is er?’

Ze legde de map op tafel.

‘De kredietaanvraag is officieel afgewezen. De bank heeft een onderzoek geopend naar mogelijke fraude.’

‘Dat is goed nieuws, toch?’

‘Voorlopig wel.’

‘Wat is er dan aan de hand?’

Ze haalde een tweede document uit de map.

‘Er is een andere overeenkomst gevonden.’

Ik keek naar de pagina.

Mijn naam stond bovenaan.

Daaronder stond een bedrag.

Twee miljoen dollar.

‘Wat is dit?’

‘Een lening die Caleb drie maanden geleden heeft afgesloten via een privébedrijf.’

Ik keek op.

‘Maar ik heb nooit…’

‘Ik weet het. Deze overeenkomst bevat opnieuw een handtekening die niet van jou lijkt te zijn.’

Ik voelde mijn hart bonzen.

‘Hoeveel schulden heeft hij?’

Victoria keek mij aan.

‘Volgens de voorlopige gegevens bedraagt zijn totale persoonlijke schuld bijna zes miljoen dollar.’

Ik moest gaan zitten.

Zes miljoen.

‘Waarom heeft hij zoveel geld nodig?’

‘Dat weten we nog niet.’

‘En Alyssa?’

Victoria schoof een ander document naar voren.

‘Hier wordt het interessant.’

Het was een aandeelhoudersovereenkomst.

Alyssa Morgan stond vermeld als eigenaar van een bedrijf dat enkele weken eerder was opgericht.

Ik las de naam.

Morgan Property Holdings.

Daaronder stond de naam van Caleb.

Maar niet als aandeelhouder.

Als schuldeiser.

Ik fronste.

‘Wat betekent dit?’

Victoria wees naar een bepaling onderaan.

‘Als de lening niet wordt terugbetaald, kan Alyssa aanspraak maken op bepaalde bezittingen die als zekerheid zijn opgegeven.’

‘Welke bezittingen?’

Victoria keek mij aan.

‘Het penthouse.’

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

‘Maar dat is onmogelijk.’

‘Daarom onderzoeken we de vervalste documenten.’

Ik keek opnieuw naar de overeenkomst.

Toen zag ik iets wat mijn aandacht trok.

De datum.

De overeenkomst was ondertekend op de dag waarop Caleb mij had verteld dat hij een hele dag op kantoor zou doorbrengen.

Ik herinnerde me die dag.

Het was de dag van mijn eerste grote echo.

Hij had beloofd mee te gaan.

Maar een uur voor de afspraak had hij gebeld om te zeggen dat hij een belangrijke vergadering had.

Ik had alleen naar de echo gekeken.

Ik had de arts gevraagd of alles goed was met onze dochter.

Ik had daarna een foto van het scherm naar Caleb gestuurd.

Hij had geantwoord:

Ze wordt prachtig, net als haar moeder.

Terwijl hij ondertussen documenten ondertekende waarmee hij probeerde mijn huis te gebruiken om zijn schulden te dekken.

Ik voelde tranen achter mijn ogen branden.

‘Victoria, ik wil niet alleen scheiden.’

Ze keek op.

‘Wat wil je dan?’

Ik veegde mijn tranen weg.

‘Ik wil dat hij nooit meer de mogelijkheid krijgt om onze dochter of mijn geld als onderhandelingsmiddel te gebruiken.’

Victoria knikte.

‘Dan gaan we ervoor zorgen dat alle relevante feiten worden vastgelegd.’

Ze stond op en pakte haar tas.

‘En Charlotte?’

‘Ja?’

‘Er is nog iets. De bank heeft ons gevraagd of we bereid zijn een kopie van alle berichten tussen jou en Caleb te verstrekken.’

‘Waarom?’

‘Er is een vermoeden dat de lening deel uitmaakt van een groter financieel onderzoek.’