Hetzelfde laboratorium dat in de eerdere documenten was genoemd.

Maar deze keer stond er iets anders.

Een aanvraag voor genetisch onderzoek.

Met de naam van een tweede vrouw.

Celeste Vale.

Ik voelde mijn adem stokken.

Isabelle keek naar Adrian.

“En er staat een datum bij.”

“Wat?” vroeg Rachel.

Isabelle legde het document neer.

“De zwangerschap van Celeste was al gepland voordat ze beweerde dat ze zwanger was.”

Niemand bewoog.

Ik keek naar het papier.

“Wat bedoel je met gepland?”

Isabelle slikte.

“Er is een embryo aangemaakt met genetisch materiaal van Adrian. Maar het is niet duidelijk of het embryo daadwerkelijk bij Celeste is geplaatst.”

Richard stond op.

“Wat?”

“Er is een tweede overeenkomst. Volgens die overeenkomst moest het genetisch materiaal worden gebruikt voor een draagmoederschapstraject.”

Ik keek naar Adrian.

“Je hebt een draagmoeder geregeld?”

Hij schudde zijn hoofd.

“Dit is niet wat het lijkt.”

Isabelle lachte bitter.

“Dat zeg je altijd.”

Rachel nam het document aan.

“Wie heeft deze overeenkomst ondertekend?”

Isabelle wees naar de laatste pagina.

Ik keek naar de handtekening.

Mijn naam.

Mijn volledige naam.

Emma Sterling.

Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.

“Nee.”

Rachel keek me aan.

“Emma?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Ik heb dit nooit ondertekend.”

Adrian sloot zijn ogen.

En voor het eerst tijdens de hele vergadering begreep ik dat hij niet alleen een affaire had verborgen.

Hij had mijn identiteit gebruikt om een kind te krijgen.

Een kind dat hij blijkbaar wilde presenteren als de erfgenaam van de familie Sterling.

Ik keek naar hem.

“Hoe lang?”

Hij antwoordde niet.

“Hoe lang gebruik je mijn naam?”

Zijn stem klonk nauwelijks hoorbaar.

“Vier jaar.”

Ik ging langzaam zitten.

Vier jaar.

Vier jaar lang had ik gedacht dat ik mijn huwelijk probeerde te redden.

Vier jaar lang had hij achter mijn rug om een toekomst opgebouwd waarin ik alleen op papier bestond.

De voorzitter sloot zijn dossier.

“Ik denk dat we deze vergadering moeten onderbreken.”

Maar voordat iemand kon opstaan, ging de telefoon van Richard.

Hij nam op.

Luisterde.

En werd lijkbleek.

“Wat bedoel je dat ze in het ziekenhuis ligt?”

Iedereen keek naar hem.

Richard keek naar Adrian.

“Celeste is opgenomen.”

Adrian greep onmiddellijk naar zijn telefoon.

“Wat is er gebeurd?”

Richard antwoordde langzaam.

“Ze heeft een ongeluk gehad.”

“Waar?”

“In Boston.”

Adrian stond onmiddellijk op.

Toen voegde Richard er iets aan toe waardoor hij stokstijf bleef staan.

“En volgens het ziekenhuis is ze niet zwanger.”

Ik keek naar de echofoto die nog steeds in mijn gedachten zat.

De rode jurk.

De gouden armband.

Haar zelfverzekerde glimlach.

Adrian zakte terug in zijn stoel.

Maar Isabelle had nog één document uit haar map gehaald.

Ze keek naar haar vader en zei:

“Dat is niet het ergste.”

Rachel keek haar aan.

“Wat bedoel je?”

Isabelle draaide het papier om.

“Celeste heeft gisterenavond een verklaring afgelegd voordat ze naar het ziekenhuis werd gebracht.”

“Welke verklaring?”

Isabelle keek naar mij.

“Ze beweert dat Adrian haar heeft verteld dat hij nog een kind heeft.”

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Een kind?”

Isabelle knikte.

“Een zoon.”

Adrian sprong overeind.

“Dat is een leugen!”

Maar Isabelle was nog niet klaar.

Ze keek hem recht aan.

“En volgens Celeste woont die jongen al jaren bij een vrouw die jij iedere maand geld betaalt.”

Ik staarde naar Adrian.

Hij was doodstil.

Rachel legde voorzichtig haar hand op mijn arm.

“Emma, ik denk dat we moeten weten wie die vrouw is.”

Ik keek naar de man met wie ik vijf jaar getrouwd was geweest.

Naar de vader van een dochter die hij nooit had erkend.

Naar de man die een andere vrouw had laten geloven dat ze zijn erfgenaam zou dragen.

Naar de man die mij jarenlang had laten lijden onder een diagnose die hij zelf verborgen hield.

En ik stelde mezelf één vraag.

Hoeveel kinderen had Adrian eigenlijk?

Twee uur later zat ik in het kantoor van Rachel.

Ze had contact opgenomen met de advocaat van Celeste.

De vrouw lag in het ziekenhuis, maar haar toestand was stabiel.

Ze had ingestemd met een gesprek.

Niet met Adrian.

Met mij.

Ik twijfelde.

Waarom zou ze mij willen spreken?

Wat kon ze nog vertellen dat ik niet al wist?

Om 17:35 uur ontving ik een bericht van haar advocaat.

Mevrouw Vale wil u persoonlijk spreken. Ze zegt dat ze bewijs heeft van de betalingen aan de vrouw die voor Adrians zoon zorgt.

Ik keek naar Rachel.

“Ik ga.”

Ze knikte.

“Ik ga met je mee.”

We reden naar het ziekenhuis.

Celeste lag op een privéafdeling. Haar linkerarm zat in een verband en haar gezicht was bleek.

Toen ze mij zag, keek ze enkele seconden weg.

“Je bent gekomen.”

“Je hebt om mij gevraagd.”

Ze gebaarde naar de stoel.

Ik ging zitten.

Rachel bleef naast me staan.

Celeste haalde diep adem.

“Ik moet je iets vertellen over Adrian.”