“Ik vertegenwoordig Celeste momenteel in een geschil over bepaalde betalingen die meneer Sterling haar heeft beloofd.”
Adrian werd woedend.
“Je hebt geen enkel recht om dat hier te bespreken!”
Daniel negeerde hem.
“Volgens de documenten heeft meneer Sterling gedurende de afgelopen drie jaar aanzienlijke bedragen overgemaakt naar een rekening die op naam van mevrouw Vale staat.”
“Hoeveel?” vroeg ik.
Daniel keek naar een overzicht.
“Ongeveer 1,8 miljoen dollar.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
Eén komma acht miljoen.
Terwijl ik dacht dat we samen spaarden voor een huis aan zee, terwijl Adrian beweerde dat zijn bedrijf tijdelijk minder winst maakte, terwijl ik mijn eigen salaris gebruikte om onze gezamenlijke uitgaven te betalen…
Had hij bijna twee miljoen dollar aan zijn minnares gegeven.
Ik keek naar hem.
“Je zei dat we ons geen tweede huis konden veroorloven.”
“Emma…”
“Je zei dat we moesten bezuinigen.”
“Dat was vanwege de investeringen.”
“Je zei dat ik mijn baan misschien moest opgeven omdat ik te veel werkte.”
Hij keek me aan.
Ik schudde mijn hoofd.
“Je wilde gewoon dat ik minder vragen stelde.”
Om 23:18 uur ging de deur van de serre open.
Margaret stond in de deuropening.
Achter haar stonden Richard en Adrian’s jongere zus, Olivia.
“Wat gebeurt hier?” vroeg Margaret.
Niemand antwoordde.
Toen zag ze de documenten op tafel.
Haar ogen bleven hangen bij de naam van de kliniek.
“Adrian?”
Hij draaide zich om.
“Mam, dit is niet het moment.”
“Wat is dat?”
“Een privézaak.”
Richard kwam naast zijn vrouw staan.
“Ik geloof dat we inmiddels wel hebben vastgesteld dat jouw definitie van privé nogal ruim is.”
Olivia keek naar mij.
“Emma, gaat het?”
Ik knikte.
Ze kwam naar me toe en sloeg een arm om mijn schouder.
Adrian keek geïrriteerd.
“Kunnen we dit alsjeblieft beëindigen?”
Richard pakte het laboratoriumrapport.
Hij las het aandachtig.
Toen keek hij zijn zoon aan.
“Je hebt een behandeling ondergaan?”
Adrian zei niets.
“En je hebt dat voor ons verborgen gehouden?”
“Ik wilde er niet over praten.”
Margaret begon opnieuw te huilen.
“Maar wij hebben Emma jarenlang de schuld gegeven.”
Adrian keek naar zijn moeder.
“Dat was niet mijn bedoeling.”
“Niet jouw bedoeling?”
Ze legde het document op tafel.
“Je liet mij haar bellen om te vragen waarom ze nog steeds niet zwanger was. Je liet mij haar meenemen naar specialisten. Je liet mij haar vertellen dat ze misschien niet genoeg haar best deed.”
Adrian keek weg.
Margaret sloeg haar handen voor haar gezicht.
“Mijn God…”
Olivia keek naar haar broer.
“Je liet Emma geloven dat ze niet goed genoeg was.”
“Dat is niet waar.”
“Dan waarom heb je haar nooit de waarheid verteld?”
Adrian antwoordde niet.
Zijn vader stapte dichterbij.
“Ik wil weten waarom je dit hebt gedaan.”
Adrian haalde diep adem.
“Ik wilde een kind.”
Richard keek hem ongelovig aan.
“Dan had je dat met je vrouw moeten bespreken.”
“Jullie begrijpen het niet.”
“Leg het dan uit!”
Adrian keek naar de documenten.
“Ik was bang.”
“Waarvoor?”
“Voor jullie.”
De woorden vielen als stenen in de ruimte.
Margaret keek hem aan.
“Voor ons?”
“Jullie hebben me mijn hele leven verteld dat ik de volgende generatie van deze familie moest leiden. Dat ik een erfgenaam moest krijgen. Dat ik het bedrijf moest uitbreiden en de naam Sterling moest voortzetten.”
Richard verstijfde.
“En daarom heb je je vrouw bedrogen?”
“Ik had geen keuze.”
Ik draaide me naar hem om.
“Je had altijd een keuze, Adrian.”
Hij keek me aan.
“Jij begrijpt niet hoe het was.”
“Nee. Ik begrijp alleen hoe het was om vijf jaar naast je te slapen terwijl jij wist dat ik mezelf de schuld gaf.”
Hij wilde iets zeggen.
Ik stak mijn hand op.
“Niet meer.”
Om middernacht verlieten Celeste en haar advocaat de serre.
Voordat ze vertrok, draaide ze zich nog één keer naar mij om.
“Emma?”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
“Ik heb je niet alles verteld.”
Ik zuchtte.
“Wat nu weer?”
Ze keek naar Adrian.
“Ik ben niet de enige vrouw geweest.”
Ik verstijfde.
Margaret keek naar haar zoon.
“Wat bedoel je?”
Celeste haalde een tweede envelop uit haar tas.
“Er was iemand vóór mij.”
Adrian liep onmiddellijk naar haar toe.
“Geef dat hier.”
Ze deed een stap achteruit.
“Nee.”
“Celeste!”
Ze legde de envelop op tafel.
“De vrouw die deze documenten heeft ondertekend, werkt nog steeds voor de familie Sterling.”
Richard keek op.
“Wie?”
Celeste keek hem aan.
“Uw persoonlijke assistente.”
Het gezicht van Richard veranderde.
“Dat is onmogelijk.”
“Vraag het haar.”
“Mijn assistente?”
“Ja.”
Celeste keek naar mij.
“En er is iets wat je moet weten over de behandeling van Adrian. Hij heeft niet alleen zijn eigen genetisch materiaal laten bewaren.”
Ik voelde een nieuwe golf van angst.
“Wat heeft hij nog meer laten bewaren?”
Ze antwoordde niet meteen.
Toen zei ze:
