“Maar Adrian beheert het bedrijf.”
“Dat klopt.”
“En Richard?”
“Richard bezit 28 procent.”
Ik keek naar de overige namen.
Een aantal waren onbekend.
“Waarom zou Adrian mij meerderheidsaandeelhouder maken?”
Rachel wees op een clausule.
“Omdat hij blijkbaar een manier zocht om de controle over het bedrijf te behouden zonder dat hij officieel de grootste aandeelhouder hoefde te zijn.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik heb hier nooit toestemming voor gegeven.”
“Dat gaan we laten onderzoeken.”
Ik keek naar het document.
“Rachel, als ik werkelijk meerderheidsaandeelhouder ben, kan ik dan de bestuursvergaderingen laten stilleggen?”
“Niet zomaar. We moeten eerst de rechtsgeldigheid van de overeenkomst vaststellen en de statuten controleren.”
“Dan wil ik dat je dat doet.”
Ze knikte.
“Maar ik wil je waarschuwen. Als Adrian ontdekt dat je hiervan weet, kan hij proberen de documenten te vernietigen.”
Ik keek haar aan.
“Dan moeten we sneller zijn dan hij.”
Die avond stond ik voor het huis dat ik vijf jaar lang mijn thuis had genoemd.
De voordeur was gesloten.
Mijn naam stond nog steeds op het kleine zilveren bordje naast de bel.
Emma en Adrian Sterling.
Ik had Rachel gevraagd een begeleid bezoek te regelen om mijn persoonlijke spullen op te halen.
Olivia stond binnen op me te wachten.
Toen ik binnenkwam, sloeg ze haar armen om me heen.
“Het spijt me zo.”
Ik hield haar even vast.
“Jij hoeft je nergens voor te verontschuldigen.”
Ze nam mijn jas aan.
“Adrian is boven.”
“Dat maakt niet uit.”
We liepen naar de woonkamer.
Mijn favoriete foto’s waren verdwenen.
De grote familiefoto van onze bruiloft stond niet meer op de schoorsteenmantel.
In plaats daarvan lag er een stapel papieren.
“Wat is dat?”
Olivia keek naar de documenten.
“Mijn vader heeft ze hier achtergelaten.”
Ik liep ernaartoe.
Het waren afdrukken van e-mails.
De eerste was gericht aan Patricia.
De tweede aan een advocaat.
De derde aan een onbekende ontvanger.
Ik las de eerste regels.
Zorg ervoor dat Emma niet achter de tweede overeenkomst komt. Als ze ontdekt wat er met het laboratorium is gebeurd, is alles voorbij.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik bladerde verder.
Daar stond een datum.
Vier jaar geleden.
En onderaan de e-mail stond de naam van Adrian.
“Olivia, heb jij deze documenten gezien?”
Ze knikte.
“Ja.”
“Wat weet je?”
Ze keek naar de trap.
“Ik denk dat Adrian een kind heeft.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Met Celeste?”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Met Patricia.”
Ik keek opnieuw naar de documenten.
“Dat meisje. Isabelle?”
Olivia knikte langzaam.
“Ik denk dat ze zijn dochter is.”
Ik voelde een vreemde leegte.
Dus Adrian had niet alleen een andere vrouw gehad.
Hij had misschien een kind.
Een kind dat hij jarenlang verborgen had gehouden.
En ondertussen had hij mij laten geloven dat ik de reden was waarom we nooit een gezin konden stichten.
Ik legde de papieren neer.
Toen hoorde ik voetstappen op de trap.
Adrian verscheen in de deuropening.
Hij keek naar de documenten.
Toen naar mij.
“Je had hier niet mogen komen.”
Ik keek hem rustig aan.
“Ik kom mijn spullen ophalen.”
“Dit is mijn huis.”
“Ons huis.”
“Niet meer.”
Ik knikte.
“Dan zal Rachel het wel met je advocaat regelen.”
Hij keek naar de papieren.
“Heb je die gelezen?”
“Ja.”
Hij haalde diep adem.
“Emma, ik kan uitleggen wat er gebeurd is.”
“Begin dan met Isabelle.”
Zijn gezicht veranderde.
“Wat weet je over haar?”
“Dat vraag ik jou.”
Hij keek naar Olivia.
“Heb jij haar dit verteld?”
Olivia zette een stap naar voren.
“Je hebt haar al genoeg voorgelogen.”
“Dit gaat je niets aan.”
“Ze is mijn vriendin!”
Adrian lachte bitter.
“Ze is mijn vrouw.”
Ik keek hem aan.
“Niet voor lang meer.”
Hij verstijfde.
“Je gaat toch niet werkelijk scheiden?”
Ik pakte mijn handtas.
“Je hebt gelijk. Ik had eerder moeten vertrekken.”
“Emma, wacht.”
Hij kwam dichterbij.
“Ik weet dat je gekwetst bent.”
Ik draaide me naar hem om.
“Je weet niet eens hoeveel.”
“Ik kan het herstellen.”
“Nee.”
“Ik hou van je.”
Ik keek hem recht in zijn ogen.
“Je hield van het feit dat ik je geheimen bewaarde. Je hield van het feit dat ik je moeder liet geloven dat ik het probleem was. Je hield van de manier waarop ik altijd terugkwam, zelfs wanneer je me pijn deed.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat is niet waar.”
“Dan had je me de waarheid moeten vertellen.”
Ik liep naar de deur.
Hij riep me nog één keer na.
“Emma! Als je vertrekt, verlies je alles!”
Ik bleef staan.
Toen draaide ik me langzaam om.
“Adrian, ik heb vijf jaar geleden misschien mijn vertrouwen verloren. Maar vandaag heb ik iets veel belangrijkers teruggekregen.”
“Wat?”
“Mezelf.”
Ik vertrok zonder om te kijken.
Drie dagen later vond de eerste spoedvergadering van de aandeelhouders plaats.
