“Je was niet op een conferentie.”
Adrian keek naar de vloer.
“Emma…”
“Je was in een kliniek.”
Hij zweeg.
Celeste begon te lachen, maar het was geen vrolijke lach.
“En nu komt het mooiste gedeelte.”
Ze haalde een kleine geheugenstick uit haar handtas.
“Want als je denkt dat het hierbij blijft, heb je geen idee wie je werkelijk hebt getrouwd.”
Ik keek naar de geheugenstick.
“Wat staat daarop?”
Celeste draaide hem tussen haar vingers.
“Het bewijs dat Adrian niet alleen tegen jou heeft gelogen.”
“Geef hier.”
Adrian deed een stap naar voren.
Daniel ging onmiddellijk tussen hen staan.
“Ik raad u aan rustig te blijven, meneer Sterling.”
“Dit is een privékwestie!”
“Dat was het misschien vijf jaar geleden. Inmiddels gaat het om medische documenten, mogelijke fraude en financiële transacties.”
Ik keek naar Adrian.
“Financiële transacties?”
Celeste glimlachte.
“Vertel het haar, Adrian.”
Hij keek haar met pure woede aan.
“Je weet niet waar je mee bezig bent.”
“Jawel. Ik weet precies waar ik mee bezig ben. Ik ben alleen niet langer bereid om jouw leugens te beschermen.”
Ze legde de geheugenstick op tafel.
“Ik heb kopieën gemaakt van alles.”
Ik keek naar Daniel.
“Mag ik deze documenten meenemen?”
“Dat raad ik u zelfs aan. Maar laat ze eerst door uw eigen advocaat beoordelen.”
Ik knikte.
Celeste schoof de envelop naar me toe.
“Er zit nog iets in.”
Ik opende hem.
Het eerste document was een factuur van een privékliniek in Zürich. Het tweede was een betalingsbewijs. Het derde was een laboratoriumrapport.
Maar het vierde document deed mijn handen trillen.
Het was een toestemmingsformulier.
Bovenaan stond:
Verzoek tot opslag en gebruik van genetisch materiaal.
Ik las de naam van de patiënt.
Adrian Sterling.
Daaronder stond een tweede naam.
Celeste Vale.
Ik keek op.
“Waarom staat jouw naam hier?”
Celeste slikte.
“Omdat Adrian mij heeft gevraagd om een kind voor hem te krijgen.”
“Wanneer?”
“Bijna vier jaar geleden.”
Ik voelde mijn benen slap worden.
“Vier jaar geleden?”
Ze knikte.
“Toen jullie huwelijk al drie jaar bestond.”
Ik draaide me naar Adrian.
Hij keek niet meer naar mij.
“Je hebt me verteld dat je nooit vader zou kunnen worden.”
“Dat was wat de artsen destijds zeiden.”
“En vervolgens ben je achter mijn rug om een behandeling begonnen?”
“Ik wilde je niet opnieuw kwetsen.”
Ik lachte ongelovig.
“Je wilde me niet kwetsen?”
Mijn stem brak bijna.
“Je hebt me jarenlang laten denken dat mijn lichaam niet goed genoeg was. Je liet je moeder me behandelen alsof ik een mislukking was. Je liet me huilen op verjaardagen, tijdens familiediners en iedere keer wanneer iemand vroeg wanneer jullie eindelijk een kleinkind zouden krijgen.”
Ik wees naar het document.
“En ondertussen was je bezig met een andere vrouw?”
Adrian zette een stap naar me toe.
“Het was ingewikkelder dan je denkt.”
“Nee. Het was precies zo eenvoudig als het eruitziet.”
Celeste keek naar hem.
“Vertel haar ook waarom je die behandeling hebt laten uitvoeren.”
Adrian sloot zijn ogen.
“Celeste, alsjeblieft.”
“Nee!”
Haar stem klonk plotseling zo hard dat zelfs Daniel schrok.
“Ik ben het zat om jouw geheimen te bewaren!”
Ze draaide zich naar mij.
“Adrian wilde geen kind met jou omdat hij niet wilde dat jouw naam ooit verbonden zou worden aan zijn erfgenaam.”
Ik begreep haar woorden niet onmiddellijk.
“Wat?”
“Zijn vader had een testament opgesteld. Volgens dat testament zou Adrian een groot deel van het familievermogen verliezen als hij geen biologische erfgenaam kreeg voordat hij veertig werd.”
Ik keek naar Adrian.
“Is dat waar?”
Hij zweeg.
Celeste vervolgde:
“Zijn familie wilde een kind. Hij wilde het geld. En jij was volgens hem niet in staat om hem dat te geven.”
Ik voelde iets in mij breken.
Niet omdat ik geloofde dat ik iets verkeerd had gedaan.
Maar omdat ik eindelijk begreep dat hij mijn verdriet als instrument had gebruikt.
“En jij?” vroeg ik aan Celeste. “Wat wilde jij?”
Ze keek naar de vloer.
“Ik wilde hem.”
Ik zweeg.
“Ik was verliefd op hem,” zei ze. “Hij vertelde me dat jullie huwelijk al jaren voorbij was. Dat jij alleen bleef vanwege zijn geld en dat hij geen uitweg had.”
Ik keek haar aan.
“En geloofde je dat?”
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
“Zelfs toen je wist dat hij getrouwd was?”
Haar ogen vulden zich met tranen.
“Ja.”
Ik keek naar de gouden armband om haar pols.
“En die armband?”
Ze keek ernaar.
“Een cadeau.”
“Van hem?”
“Ja.”
Ik glimlachte zonder enige warmte.
“Dan hoop ik dat je hem mooi vindt. Hij is betaald met geld dat hij waarschijnlijk niet eens had mogen uitgeven.”
Celeste keek me geschrokken aan.
Daniel haalde zijn bril van zijn neus.
“Daarover gesproken, mevrouw Sterling. Er is nog een financiële kwestie die u moet kennen.”
Ik keek hem aan.
“Welke?”
Hij opende zijn aktetas opnieuw.
