“Ja. Haar naam is Patricia Collins.”
Ik kende die naam.
Patricia werkte al bijna twintig jaar voor de familie Sterling. Ze organiseerde zakelijke afspraken, beheerde vertrouwelijke documenten en had toegang tot vrijwel alle belangrijke contracten.
“Wat heeft zij hiermee te maken?”
Rachel schoof een foto naar me toe.
Het was een foto van Adrian en Patricia in een restaurant.
Ze zaten dicht tegenover elkaar. Zijn hand lag op de hare.
Ik keek naar de datum.
Twee jaar geleden.
“Was ze zijn minnares?”
“Dat weten we nog niet. Maar er zijn verschillende hotelbetalingen en overboekingen tussen hen gevonden.”
Ik legde de foto neer.
“Hoeveel vrouwen waren er?”
“Dat weet ik niet.”
Ik lachte bitter.
“Misschien moet ik een lijst beginnen.”
Rachel glimlachte niet.
“Er is ook een verband tussen Patricia en de kliniek in Boston.”
Ik keek op.
“Vertel.”
“Patricia heeft een bedrijf geregistreerd onder een andere naam. Dat bedrijf heeft geld ontvangen van Sterling Medical Holdings en vervolgens betalingen gedaan aan een laboratorium dat gespecialiseerd is in reproductieve geneeskunde.”
Ik dacht terug aan de geheugenstick van Celeste.
“Dat laboratorium waar Adrian genetisch materiaal heeft laten bewaren?”
“Precies.”
“Wat heeft Patricia daar laten doen?”
Rachel schoof een document naar me toe.
“Volgens de eerste gegevens heeft zij een contract ondertekend voor de opslag van genetisch materiaal.”
Ik keek naar de naam op het formulier.
Patricia Collins.
Daaronder stond de naam van Adrian.
Maar er was nog een derde naam.
Een naam die ik niet kende.
Isabelle Sterling.
“Wie is dat?”
Rachel schudde haar hoofd.
“Dat probeer ik te achterhalen.”
Ik pakte mijn telefoon en zocht de naam op.
Er verscheen een profiel van een jonge vrouw.
Donker haar. Groene ogen. Ongeveer vijfentwintig jaar oud.
Onder haar foto stond:
Isabelle Sterling — Director of Special Projects, Sterling Medical Holdings.
Ik keek naar Rachel.
“Ze werkt voor het bedrijf?”
“Volgens de officiële gegevens wel.”
“Wie is haar vader?”
Rachel antwoordde niet meteen.
Toen draaide ze haar laptop naar me toe.
Op het scherm stond een oude personeelsfoto van het bedrijf.
Naast Isabelle stond Adrian.
Hij had zijn arm om haar schouder gelegd.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom ziet ze eruit alsof ze familie is?”
Rachel keek me ernstig aan.
“Dat is precies wat we moeten onderzoeken.”
Om 12:45 uur werd ik gebeld door Olivia.
Ik nam onmiddellijk op.
“Emma?”
“Hoi.”
“Kunnen we elkaar ontmoeten?”
“Wat is er?”
“Ik heb iets gevonden in het kantoor van mijn vader.”
Ik ging rechter zitten.
“Wat?”
“Een testament.”
Ik sloot mijn ogen.
“Rachel heeft ook een testament gevonden.”
“Dit is een ander document.”
“Van wie?”
“Van mijn grootvader.”
Ik zweeg.
Olivia vervolgde:
“Er staat iets in over jou.”
Ik keek naar Rachel.
Ze gebaarde dat ik de telefoon op luidspreker moest zetten.
“Olivia, kun je uitleggen wat je hebt gevonden?”
“Het testament is opgesteld voordat mijn vader het familiebedrijf overnam. Er staat dat een deel van het vermogen wordt gereserveerd voor de biologische nakomelingen van mijn grootvader.”
“En?”
“Er is een clausule.”
“Welke?”
“Als een erfgenaam wordt uitgesloten op basis van vervalste documenten of verborgen familiegegevens, wordt de volledige verdeling opnieuw beoordeeld.”
Rachel keek me aan.
“Dat is belangrijk.”
Ik vroeg Olivia verder.
“Waarom bel je mij?”
Ze ademde diep in.
“Omdat mijn vader gisterenavond met mijn moeder heeft gesproken. Hij zei dat Adrian van plan was om het testament te laten wijzigen.”
“Wanneer?”
“Vandaag.”
Rachel stond onmiddellijk op.
“Emma, we moeten dit document veiligstellen.”
Ik richtte me opnieuw tot Olivia.
“Waar ben je?”
“Bij mijn ouders thuis.”
“Raak niets aan. Maak foto’s van alle pagina’s en stuur ze naar mijn advocaat.”
“Dat heb ik al gedaan.”
“Goed.”
Er viel een stilte.
Toen zei Olivia:
“Emma, ik moet je nog iets vertellen.”
“Wat?”
“Mijn vader denkt dat Adrian niet alleen geld heeft gestolen.”
Ik keek naar Rachel.
“Wat bedoel je?”
Olivia begon te huilen.
“Ik denk dat hij ook de identiteit van iemand anders heeft gebruikt.”
Om 14:20 uur ontving Rachel de foto’s.
Ze bestudeerde ze minutenlang.
Toen legde ze haar bril neer.
“Emma, ik denk dat we een veel groter probleem hebben.”
Ik keek naar haar.
“Wat nu?”
Ze wees naar een passage in het testament.
“Hier staat dat de erfgenaam die de medische onderzoeksrechten van de familie beheert, niet dezelfde persoon mag zijn als degene die de financiële belangen controleert.”
“Waarom?”
“Om belangenverstrengeling te voorkomen.”
Ik begreep het niet.
“En wat heeft dat met mij te maken?”
Rachel schoof een ander document naar me toe.
Het was een aandeelhoudersovereenkomst.
Mijn naam stond bovenaan.
Niet als medeondertekenaar.
Niet als adviseur.
Maar als meerderheidsaandeelhouder van een bedrijf dat ik nooit bewust had opgericht.
Ik staarde naar het document.
“Wat is dit?”
“Volgens deze overeenkomst bezit jij 52 procent van Sterling Medical Holdings.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Dat kan niet.”
“Het document is vier jaar geleden geregistreerd.”
