Adrian antwoordde niet.
Ik stond op en legde mijn servet naast mijn bord.
“Ik ga naar de serre.”
“Nee,” zei Adrian onmiddellijk.
Ik keek hem aan.
“Je hebt geen zeggenschap meer over waar ik heen ga.”
“Emma, luister naar me. Celeste probeert je tegen mij op te zetten.”
“Dat is merkwaardig. Ik dacht dat jij degene was die haar al die tijd tegen mij heeft opgezet.”
Ik liep naar de deur.
Mijn schoonmoeder stond op.
“Emma, wacht even.”
Ik draaide me om.
Ze had tranen in haar ogen.
“Ik wist niet dat je al die jaren onder deze druk leefde.”
Ik keek haar lang aan.
“U hebt me regelmatig gevraagd wanneer ik eindelijk zwanger zou worden. U hebt me vitamines gestuurd, afspraken bij specialisten voorgesteld en tijdens familiebijeenkomsten grapjes gemaakt over mijn leeftijd.”
Margaret begon te huilen.
“Ik dacht…”
“U dacht dat ik niet genoeg mijn best deed.”
“Het spijt me.”
Ik wilde haar geloven.
Maar vijf jaar aan vernederingen verdween niet door één verontschuldiging.
“Misschien kunt u zich straks verontschuldigen. Eerst wil ik weten waarom uw zoon tegen iedereen heeft gelogen.”
Ik liep de eetkamer uit.
Adrian volgde me.
“Emma!”
Ik versnelde mijn pas.
“Emma, alsjeblieft!”
Bij de ingang van de serre pakte hij mijn arm.
Ik keek naar zijn hand.
Hij liet me onmiddellijk los.
“Wat Celeste je gaat vertellen, is niet waar.”
“Dan hoef je toch niets te vrezen?”
Zijn mond ging open, maar er kwam geen antwoord.
Ik duwde de glazen deur open.
Celeste stond midden in de serre.
Ze had haar rode jurk nog aan. Haar blonde haar viel over haar schouders en in haar rechterhand hield ze een dunne bruine envelop vast.
Naast haar stond een man die ik nog nooit eerder had gezien.
Hij droeg een donkergrijs pak en hield een leren aktetas vast.
Celeste glimlachte toen ze mij zag.
“Daar ben je eindelijk.”
Ik keek naar de onbekende man.
“Wie is hij?”
“Dat is Daniel Brooks. Mijn advocaat.”
Adrian kwam achter me staan.
“Wat is dit voor belachelijke vertoning?”
Celeste draaide zich naar hem om.
“Je hebt me vijf jaar lang verteld dat je alles onder controle had. Nu mag je zelf maar eens uitleggen waarom dat niet zo is.”
Adrian werd bleek.
Daniel Brooks opende zijn aktetas en haalde er een document uit.
“Mevrouw Sterling,” zei hij beleefd, “ik denk dat u deze documenten moet bekijken voordat u verdere beslissingen neemt.”
Ik nam het papier aan.
Bovenaan stond de naam van een vruchtbaarheidskliniek.
Daaronder stonden twee patiëntnummers.
Ik herkende het eerste onmiddellijk.
Het was mijn patiëntnummer.
Het tweede behoorde aan Adrian.
Mijn handen werden koud.
“Waar hebt u dit vandaan?”
Celeste keek me recht aan.
“Adrian heeft me verteld dat jullie samen een behandeling hebben ondergaan.”
“Dat klopt.”
“Maar hij heeft me niet verteld dat er na die eerste onderzoeken nog iets anders is gebeurd.”
Ik keek naar Adrian.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Emma, luister niet naar haar.”
Celeste lachte bitter.
“Daar gaan we weer. Altijd hetzelfde. Eerst vertelt hij een verhaal, daarna vraagt hij iedereen om hem te geloven en uiteindelijk moet iemand anders de gevolgen dragen.”
Daniel schoof een tweede document naar me toe.
Ditmaal was het een kopie van een laboratoriumrapport.
Ik las de eerste regels.
Toen keek ik opnieuw naar de datum.
Het onderzoek was uitgevoerd vier maanden nadat Adrian en ik de diagnose hadden gekregen.
“Dit is niet mogelijk,” fluisterde ik.
Celeste knikte.
“Dat dacht ik ook.”
Ik keek naar Adrian.
“Wat is dit?”
Hij zweeg.
“Adrian, ik vraag het je nog één keer. Wat is dit?”
Hij haalde een hand door zijn haar.
“Het was een aanvullend onderzoek.”
“Waarom wist ik daar niets van?”
“Omdat het niet relevant was.”
Celeste zette een stap naar voren.
“Niet relevant?”
Ze legde haar hand op haar buik.
“Je hebt me verteld dat je na een medische ingreep weer vruchtbaar was.”
Ik voelde mijn hartslag in mijn oren.
Adrian keek haar aan.
“Celeste, hou op.”
“Je hebt me verteld dat je het probleem had opgelost.”
Ik keek van haar naar hem.
En toen begreep ik dat het medische geheim dat ik vijf jaar lang had beschermd misschien helemaal niet meer hetzelfde geheim was.
Adrian had mogelijk een behandeling ondergaan.
Zonder mij iets te vertellen.
Zonder mij mee te nemen.
Zonder mij zelfs maar de waarheid te vertellen.
“Welke ingreep?” vroeg ik.
Hij antwoordde niet.
Daniel legde nog een document op tafel.
“Volgens deze medische administratie heeft meneer Sterling een experimentele behandeling ondergaan bij een privékliniek in Zwitserland.”
Ik keek naar de datum.
Vier jaar geleden.
Adrian had mij destijds verteld dat hij voor een zakelijke conferentie naar Genève moest.
Ik herinnerde me zelfs dat ik hem een bericht had gestuurd om hem een goede reis te wensen.
Hij had geantwoord dat hij me miste.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
