‘Nee.’

‘Amy—’

‘Ik wil niet dat je hierheen komt.’

‘Je bent mijn vrouw.’

Ik keek naar mijn linkerhand. De plek waar de ring had gezeten, was nog licht afgetekend.

‘Niet meer.’

‘Zeg dat niet.’

‘Ik heb je ring aan je moeder gegeven.’

‘Ik heb hem.’

‘Dan weet je wat ik bedoelde.’

‘Ik wil niet scheiden.’

Ik liet mijn hoofd tegen de rugleuning zakken.

‘Je had veertien jaar om te laten zien dat je bij mij wilde blijven.’

‘Ik hou van je.’

‘Misschien. Maar liefde is niet iets wat je alleen zegt wanneer je bang bent iemand te verliezen.’

Hij zweeg.

Toen hoorde ik hem fluisteren:

‘Is onze dochter veilig?’

Dat was de eerste vraag die hij stelde waarop ik zonder aarzeling wilde antwoorden.

‘Ja. Voor zover de dokter weet, gaat het goed met haar.’

‘Heb je al een naam?’

Ik keek naar het kleine gele rompertje op het bed.

‘Nog niet.’

‘Mag ik—’

‘Nee, Daniel.’

‘Ik vraag alleen of ik mag helpen.’

‘Je kunt niet in één telefoongesprek terugkrijgen wat je maandenlang hebt gemist.’

‘Ik weet het.’

‘Dan moet je dat eindelijk eens accepteren.’

Ik beëindigde het gesprek.

Deze keer zette ik mijn telefoon niet uit.

Ik blokkeerde hem ook niet.

Ik legde hem gewoon met het scherm naar beneden op het nachtkastje.

En toen ik mijn hand op mijn buik legde, voelde ik voor het eerst een kleine beweging.

Een zacht, bijna onmerkbaar duwtje.

Ik verstijfde.

‘Was jij dat?’

Ik wachtte.

Nog een kleine beweging.

Mijn ogen vulden zich met tranen.

‘Hallo, meisje,’ fluisterde ik. ‘Ik ben hier.’

Daniel stond diezelfde middag in zijn kantoor tegenover Oliver Grant.

De financieel directeur zag eruit alsof hij al dagen niet had geslapen. Hij hield een map tegen zijn borst geklemd en keek telkens naar de glazen deur.

‘Je zei dat je iets gevonden had,’ zei Daniel.

Oliver legde de map op tafel.

‘Ik heb de betalingen onderzocht die via Cole Strategic Consulting liepen. De eerste leek een normale adviesvergoeding. Daarna kwamen er steeds grotere bedragen.’

‘Wie heeft ze goedgekeurd?’

‘Op papier u.’

Daniel bladerde door de documenten.

Zijn handtekening stond onder iedere transactie.

‘Ik heb dit niet ondertekend.’

‘Dat vermoedde ik al.’

‘Waarom heb je me niet eerder gewaarschuwd?’

Oliver keek hem recht aan.

‘Dat heb ik geprobeerd. Drie keer.’

Daniel keek op.

‘Wanneer?’

‘De eerste keer was in april. Ik stuurde u een rapport over ongebruikelijke betalingen. Twee dagen later kreeg ik te horen dat u het had afgewezen.’

‘Ik heb dat rapport nooit gezien.’

‘Dat dacht ik.’

‘En de andere keren?’

‘Ik vroeg om een persoonlijk gesprek. Uw assistente zei dat u geen tijd had. Daarna werd mijn toegang tot de financiële archieven beperkt.’

Daniel keek naar de map.

‘Wie heeft dat gedaan?’

‘Vanessa Cole.’

Hij voelde zijn kaak aanspannen.

‘Waarom had zij toegang tot mijn financiële afdeling?’

‘Ze was geregistreerd als externe strategisch adviseur.’

‘Door wie?’

Oliver schoof een document naar hem toe.

De handtekening onderaan was van Daniel.

Maar de datum klopte niet.

Op die dag had hij in Singapore gezeten.

‘Dit is vervalst.’

‘Dat denk ik ook.’

Daniel ging zitten.

‘Wat heeft dit met Amy te maken?’

Oliver haalde een tweede map tevoorschijn.

‘Deze polis.’

Daniel las de eerste pagina.

Zijn gezicht veranderde.

‘Dit is onmogelijk.’

‘De polis is zes weken geleden afgesloten.’

‘Op Amy’s naam?’

‘Ja.’

‘Ik heb hier nooit toestemming voor gegeven.’

‘Uw naam staat als aanvrager vermeld. Mevrouw Harrison staat als verzekerde. De begunstigde is een trust die aan een bedrijf op de Kaaimaneilanden is gekoppeld.’

Daniel las de regel opnieuw.

‘Wie is de uiteindelijke begunstigde?’

‘Dat proberen we nog vast te stellen.’

Hij sloeg de map dicht.

‘En de polis op naam van mijn vrouw?’

‘Er is nog iets.’

Oliver schoof een derde document naar hem toe.

Het was een wijzigingsformulier.

De polis was niet alleen afgesloten zonder mijn medeweten. Er was ook een verzoek ingediend om de uitkering te activeren bij een ongeval tijdens internationale reizen.

Daniel stond zo abrupt op dat zijn stoel achteruit schoof.

‘Wanneer?’

‘Drie dagen geleden.’

‘Drie dagen geleden was Amy op weg naar het gala.’

‘Ja.’

Daniel keek naar het papier.

Een koude rilling trok door zijn lichaam.

‘Heeft Vanessa dit ingediend?’

‘De aanvraag kwam binnen via haar zakelijke account.’

Hij pakte zijn telefoon.

‘Bel de politie.’

Oliver hield hem tegen.

‘Wacht.’

Daniel draaide zich om.

‘Wat?’

‘Als u nu naar buiten loopt met deze documenten, kan iemand de digitale sporen wissen. We moeten eerst kopieën maken van alles. Ook van de toegangsregistraties.’

‘Mijn vrouw is mogelijk in gevaar geweest.’

‘Dan moeten we voorkomen dat degene die dit heeft gedaan weet hoeveel we al weten.’

Daniel keek hem aan.

Oliver had gelijk.

En dat maakte hem alleen maar woedender.

Vanessa was niet naar huis gegaan.