Hij voelde zijn kaak aanspannen.
Het was een doorzichtige poging om twijfel te zaaien.
Toch bleef één zin in zijn hoofd hangen.
Wie de vader werkelijk is.
Hij wist dat Amy hem nooit had bedrogen.
Hij wist dat.
Maar Vanessa had iets anders in gedachten.
Een minuut later stuurde ze een foto.
Een afbeelding van een ziekenhuisdocument.
Bovenaan stond mijn naam.
Daaronder stond een datum van zeventien weken geleden.
En onderaan stond een tweede naam.
Dr. Michael Reed.
Daniel kende die naam.
Michael Reed was mijn voormalige huisarts.
Hij had me jaren geleden behandeld na een auto-ongeluk. Hij was ook de man die mij had geholpen toen Daniel maandenlang in het buitenland zat en ik met een ernstige longontsteking in het ziekenhuis was beland.
Maar waarom stond zijn naam op dit document?
Daniel belde onmiddellijk Eleanor.
‘Ik heb een vraag over Amy’s medische gegevens.’
‘Wat is er?’
‘Ik heb een document ontvangen waarop de naam van een arts staat. Michael Reed.’
Eleanor werd stil.
‘Hoe komt u daaraan?’
‘Van Vanessa.’
‘Stuur het naar mij. En neem geen contact op met Amy over de inhoud voordat we het hebben gecontroleerd.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik denk dat dit document vervalst kan zijn.’
Daniel keek opnieuw naar de foto.
‘Wat probeert ze te doen?’
Eleanor antwoordde koel:
‘Ze probeert u en uw vrouw tegen elkaar op te zetten. En als ze denkt dat u haar gelooft, heeft ze misschien nog een kans om u te manipuleren.’
Daniel verwijderde het bericht niet.
Hij stuurde de foto door.
Daarna belde hij de politie.
Diezelfde avond zat ik in mijn hotelkamer toen Eleanor me terugbelde.
‘Amy, ik wil dat u morgen naar mijn kantoor komt.’
‘Is er iets mis?’
‘Er is een nieuw document opgedoken. Het lijkt erop dat Vanessa probeert te beweren dat uw zwangerschap niet van Daniel is.’
Ik voelde mijn adem stokte.
‘Wat?’
‘Ze heeft een medische registratie verspreid waarin de naam van een andere man voorkomt.’
‘Dat is onmogelijk.’
‘Dat weet ik. Maar we moeten het officieel laten bevestigen.’
Ik ging langzaam zitten.
‘Ze wil dat Daniel denkt dat ik hem heb bedrogen.’
‘Dat lijkt haar bedoeling.’
Ik keek naar mijn buik.
‘Ik heb veertien jaar van mijn leven aan die man gegeven.’
‘Ik weet het.’
‘Ik heb hem nooit bedrogen.’
‘Dat gaan we aantonen.’
‘En als hij haar gelooft?’
Eleanor zweeg even.
Toen zei ze:
‘Dan is dat zijn keuze. Maar u hoeft niet langer uw onschuld te bewijzen aan iemand die eerst de waarheid had moeten zoeken.’
Ik legde mijn hand op mijn buik.
Er volgde een kleine beweging.
Ik glimlachte ondanks alles.
‘Mijn dochter verdient beter dan dit.’
‘Dat is precies waarom we doorgaan.’
De volgende ochtend ontving Daniel een e-mail van de politie.
Het ziekenhuisdocument was vervalst.
De datum klopte niet.
De handtekening van de arts was gekopieerd uit een oud medisch verslag.
Maar er was iets wat de rechercheurs nog niet hadden verteld.
De vervalsing was gemaakt op een computer die eigendom was van Harrison Freight Systems.
En die computer stond niet in het kantoor van Vanessa.
Hij stond in het privékantoor van de financieel directeur.
Oliver Grant.
Daniel las de melding drie keer.
Toen pakte hij zijn telefoon.
‘Oliver, kom onmiddellijk naar mijn kantoor.’
‘Is er iets gebeurd?’
‘Ja.’
‘Wat?’
Daniel keek naar de openstaande e-mail.
‘Ik wil weten waarom jouw computer is gebruikt om een medisch document over mijn vrouw te vervalsen.’
Er viel een lange stilte.
Toen zei Oliver zacht:
‘Meneer Harrison, u moet naar de beveiligingsbeelden kijken.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik die computer niet heb gebruikt.’
‘Wie dan wel?’
Oliver slikte hoorbaar.
‘Uw moeder.’
Daniel voelde de wereld om hem heen stilvallen.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Ik heb de beelden zelf gezien.’
‘Wanneer?’
‘Gisteravond.’
Daniel greep zijn jas.
‘Stuur ze naar me.’
‘Dat kan ik niet.’
‘Waarom niet?’
Oliver antwoordde met een stem die nauwelijks hoorbaar was.
‘Omdat iemand ze al heeft verwijderd.’
Daniel bleef stokstijf staan.
‘Oliver, wie heeft dat gedaan?’
‘Ik weet het niet.’
‘Je hebt de beelden gezien. Je hebt de persoon herkend.’
‘Ja.’
‘Wie was het?’
Er volgde een stilte die veel te lang duurde.
Toen zei Oliver:
‘Het was niet uw moeder.’
Daniel kneep zijn ogen samen.
‘Wat?’
‘De vrouw op de beelden leek op haar. Maar toen ze haar gezicht naar de camera draaide, zag ik dat het iemand anders was.’
‘Wie?’
Oliver haalde diep adem.
‘Mevrouw Harrison.’
Daniel verstijfde.
‘Amy?’
‘Ja.’
Hij kon geen woord uitbrengen.
‘Meneer Harrison,’ vervolgde Oliver, ‘ik denk dat iemand zich voordoet als uw vrouw.’
Daniel keek naar de echo op zijn bureau.
Naar de kleine afbeelding van hun dochter.
En voor het eerst begreep hij dat het gevaar misschien veel dichterbij was dan hij had gedacht.
Want terwijl hij dacht dat Amy veilig in Portland verbleef, had iemand anders haar naam gebruikt om zijn hele leven te manipuleren.
