‘Ja.’
Mijn bloed werd koud.
‘Wanneer?’
‘Ze zei dat ze je wilde verrassen met een cadeau. Ze vroeg waar je onder controle stond.’
Ik kon even niet spreken.
Mijn medische gegevens.
Mijn afspraken.
Mijn zwangerschap.
Alles wat ik privé had gehouden, was mogelijk door iemand anders bekeken.
‘Amy?’ vroeg Margaret.
Ik slikte.
‘Ik moet ophangen.’
‘Lieverd, het spijt me.’
Ik verbrak de verbinding en belde Eleanor.
Toen ik haar vertelde wat Margaret had gezegd, werd haar stem onmiddellijk serieus.
‘We gaan uw medische gegevens laten controleren. En ik wil dat u voorlopig geen onbekende bezoekers ontvangt.’
‘Denkt u dat Vanessa wist dat ik zwanger was?’
‘Ik denk dat we moeten uitzoeken wie toegang heeft gehad tot uw informatie.’
‘En als ze het wist?’
Eleanor antwoordde niet meteen.
‘Dan was het gala misschien geen toevallige ontmoeting.’
Ik keek naar de echo.
De dansvloer.
Vanessa in Daniels armen.
Haar glimlach.
Haar woorden.
Ze heeft geen idee, hè?
Misschien had ze niet alleen bedoeld dat ik niets wist over haar en Daniel.
Misschien had ze bedoeld dat ik niets wist over wat ze met mijn leven aan het doen was.
De eerste officiële doorbraak kwam drie dagen later.
Eleanor belde me terwijl ik in de wachtkamer van mijn nieuwe arts zat.
‘Amy, we hebben iets gevonden.’
Ik liep naar de gang.
‘Wat?’
‘De kliniek waar u in Chicago onder controle stond, heeft bevestigd dat iemand uw patiëntendossier heeft opgevraagd.’
‘Wie?’
‘Een medewerker van een externe medische administratie.’
‘Ik ken die persoon niet.’
‘Dat weten we. De aanvraag is ingediend via een bedrijfsaccount van Harrison Freight Systems.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Vanessa?’
‘Het account stond op naam van haar adviesbureau.’
Ik leunde tegen de muur.
‘Dus ze wist het.’
‘Waarschijnlijk wel.’
‘Ze wist dat ik zwanger was en heeft Daniel niets verteld.’
‘Dat lijkt inderdaad zo.’
‘Waarom?’
Eleanor ademde diep in.
‘Dat is de vraag waarop we nog geen antwoord hebben.’
Op dat moment ging de deur van de wachtkamer open. Een verpleegkundige kwam naar buiten en riep mijn naam.
Ik keek naar haar, maar mijn gedachten bleven bij Vanessa.
‘Eleanor, ik moet naar binnen.’
‘Natuurlijk. Ik stuur u straks de documenten. En Amy?’
‘Ja?’
‘Er is nog iets. De politie heeft vastgesteld dat het bericht waarin u werd bedreigd afkomstig is van een prepaidtelefoon. Die telefoon is gekocht met een zakelijke creditcard van Cole Strategic Consulting.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Ze willen me bang maken.’
‘Dat denken wij ook.’
‘Dan hebben ze één ding verkeerd begrepen.’
‘Wat?’
Ik keek naar de deur van de onderzoeksruimte.
‘Ik ben niet meer alleen.’
Daniel had ondertussen zijn eigen onderzoek gestart.
Hij had Vanessa onmiddellijk geschorst en haar zakelijke toegang laten blokkeren. Maar voordat de beveiligingsafdeling haar account volledig kon afsluiten, had ze geprobeerd meerdere bestanden te verwijderen.
Oliver had gelukkig kopieën gemaakt.
En tussen die bestanden zat een e-mailwisseling die alles veranderde.
De eerste e-mail was verzonden door Vanessa aan Marcus Vale.
Onderwerp: De wijziging
Daniel heeft nog steeds niets verteld over de zwangerschap. Amy blijft ervan overtuigd dat hij alleen maar druk is. Als we de papieren deze week afronden, hebben we voldoende tijd.
Marcus had geantwoord:
Zorg ervoor dat hij niet met haar praat voordat de overdracht klaar is.
Daniel las de zin opnieuw.
Daarna opende hij de volgende e-mail.
Als ze het kind krijgt, wordt het ingewikkelder. De juridische structuur moet vóór de geboorte vaststaan.
Hij voelde zijn handen koud worden.
Vanessa had niet alleen geprobeerd zijn huwelijk te vernietigen.
Ze had geweten dat zijn dochter bestond.
Ze had geweten dat Amy alleen was.
En ze had bewust voorkomen dat hij het nieuws hoorde.
Maar het volgende bericht was nog erger.
Marcus had geschreven:
De vader hoeft alleen maar te blijven doen wat hij altijd doet. Laat hem geloven dat zijn vrouw begrijpt dat het bedrijf op de eerste plaats komt.
Daniel legde zijn telefoon neer.
Hij keek naar de foto van Amy die nog steeds op zijn bureau stond. Het was een foto van onze laatste vakantie samen, twee jaar geleden. Ik stond met mijn voeten in het water en lachte naar iets buiten beeld.
Hij had die foto maanden niet bekeken.
Nu zag hij pas wat hij niet had willen zien.
Ik was gelukkig geweest.
En hij had dat geluk langzaam laten verdwijnen.
Zijn assistente klopte op de deur.
‘Meneer Harrison?’
Hij keek op.
‘Ja?’
‘De politie is beneden. Ze willen u spreken.’
Daniel stond op.
‘Laat ze binnen.’
Maar voordat de deur openging, verscheen er een melding op zijn telefoon.
Een nieuw bericht van Vanessa.
Je moet voorzichtig zijn met wat je denkt te weten. Amy heeft je niet alles verteld.
Daniel staarde naar het scherm.
Daarna verscheen een tweede bericht.
Vraag haar waarom ze de zwangerschap zo lang verborgen hield. Vraag haar wie de vader werkelijk is.
