‘Mevrouw, ik wil u niet onnodig bang maken. Maar er zijn aanwijzingen dat iemand uw identiteit wilde gebruiken voor een groter plan. We moeten vaststellen wat dat plan inhield voordat we conclusies trekken.’

Toen hij vertrok, bleef ik naar het plafond staren.

Christopher had mijn naam gebruikt.

Mijn handtekening vervalst.

Mijn paspoort meegenomen.

En hij had een vrouw gevonden die op mij leek.

Ik had gedacht dat ik mijn huwelijk aan het verliezen was.

Maar misschien was ik mijn hele identiteit aan het verliezen.

Tegen de middag kwam mijn advocaat, Miriam Cole, naar het ziekenhuis. Ik had haar drie jaar eerder leren kennen toen ze me hielp met een conflict over mijn erfenis. Ze was scherp, voorzichtig en iemand die nooit een vraag stelde zonder de mogelijke gevolgen ervan te overwegen.

Ze ging naast mijn bed zitten.

‘Ik heb gehoord wat er is gebeurd.’

‘Van de politie?’

‘Van inspecteur Evans. Ze heeft me gebeld nadat je had gevraagd om juridische bijstand.’

Ik keek naar haar.

‘Ik wil scheiden.’

Miriam haalde diep adem.

‘Dat kunnen we regelen. Maar eerst moeten we ervoor zorgen dat Christopher geen toegang meer heeft tot je geld, je documenten en je eigendommen.’

‘Kan hij dat allemaal zomaar gebruiken?’

‘Niet zonder meer. Maar als hij al documenten heeft vervalst, moeten we ervan uitgaan dat hij mogelijk nog meer stappen heeft voorbereid.’

Ze opende haar laptop.

‘Ik heb je bankgegevens voorlopig laten controleren. Er zijn twee gezamenlijke rekeningen waarover Christopher toegang heeft. Daarnaast is er een rekening die alleen op jouw naam staat, maar waarvan hij de afgelopen maanden meerdere keren geld heeft overgemaakt.’

‘Dat kan niet.’

‘Het is wel gebeurd.’

Ze draaide het scherm naar me toe.

Ik zag bedragen die ik niet herkende. Kleine overschrijvingen, grote overschrijvingen, bedragen die telkens naar verschillende ondernemingen waren gegaan.

‘Hoeveel?’

‘We zijn nog bezig met het exacte totaal. Maar het gaat om een aanzienlijk bedrag.’

Ik voelde mijn ogen branden.

‘Ik heb hem vertrouwd.’

Miriam legde haar hand op de mijne.

‘Dat maakt jou niet schuldig aan wat hij heeft gedaan.’

Ik keek naar de transacties.

‘Ik wil alles weten.’

‘Dan moeten we bij het begin beginnen.’

Ze vroeg me naar de eerste keer dat Christopher mijn documenten had willen beheren. Naar onze gezamenlijke bezittingen. Naar de verzekeringen. Naar de medische volmachten.

Toen ze naar mijn ziekenhuisopname vroeg, herinnerde ik me iets wat ik bijna vergeten was.

Een paar dagen voor mijn operatie had Christopher me een formulier gegeven. Hij zei dat het nodig was voor het geval er complicaties zouden optreden.

Ik had het ondertekend.

‘Heb je daar een kopie van?’ vroeg Miriam.

‘Nee.’

‘Weet je wat erin stond?’

‘Niet precies. Het ging over medische beslissingen.’

Miriam verstijfde.

‘Heb je hem toestemming gegeven om namens jou medische beslissingen te nemen?’

‘Ik denk het.’

Ze sloot haar laptop niet, maar haar blik werd ernstiger.

‘Dan moeten we dat document onmiddellijk opvragen.’

‘Waarom?’

‘Omdat het mogelijk is dat hij geprobeerd heeft die toestemming te gebruiken om jouw ontslag, je behandeling of andere medische beslissingen te beïnvloeden.’

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

‘Kan hij dat?’

‘Dat hangt af van de precieze tekst, de geldigheid en de omstandigheden. Maar als iemand een document heeft verkregen door misleiding of fraude, kan dat worden aangevochten.’

Ze pakte haar telefoon.

‘Ik ga het ziekenhuis bellen.’

Die avond kreeg ik bezoek van een vrouw die ik niet had verwacht.

Bernice.

Ze stond bij de deur van mijn ziekenhuiskamer, met een beige jas en een kleine handtas. Haar ogen waren rood, maar ik wist niet of ze had gehuild of gewoon slecht had geslapen.

Miriam stond onmiddellijk op.

‘Wat doet u hier?’

‘Ik wil mijn schoondochter spreken.’

‘Dat is niet mogelijk zonder mijn toestemming.’

Bernice keek langs haar heen naar mij.

‘Sabrina, alsjeblieft.’

Ik voelde mijn lichaam verstijven.

‘Ga weg.’

Ze deed een stap naar voren.

‘Je begrijpt niet wat er aan de hand is.’

‘Ik begrijp heel goed wat er aan de hand is. Je hebt geprobeerd me te verdoven.’

Haar gezicht vertrok.

‘Ik wilde je alleen rustig krijgen.’

‘Je zei tegen Christopher dat je iets in mijn thee had gedaan.’

‘Het was een kalmerend middel.’

Miriam stapte tussen ons in.

‘Dat is een ernstige beschuldiging. U kunt dit beter met de politie bespreken.’

Bernice begon te huilen.

‘Ik heb hem niet willen helpen om haar pijn te doen.’

‘Maar je hebt hem wel geholpen,’ zei ik.

Ze keek naar de vloer.

‘Christopher zei dat je gevaarlijk was geworden.’

Ik lachte bitter.

‘Gevaarlijk?’

‘Hij zei dat je na de operatie niet meer helder nadacht. Dat je vreemde dingen zei. Dat je hem beschuldigde van zaken die niet waar waren.’

‘En daarom besloot je me iets toe te dienen?’

‘Ik dacht dat het beter was als je sliep.’

Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.