“Mijn God.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Zij was destijds ook betrokken?”

David antwoordde niet meteen.

“Ze werkte toen als juridisch assistent bij het advocatenkantoor dat de scheiding behandelde.”

Ik staarde hem aan.

Victoria had Ethan zeven jaar geleden ontmoet?

Dat kon betekenen dat hun relatie veel langer bestond dan ik ooit had gedacht.

“Hoe lang zijn ze al samen?” vroeg ik.

David keek naar Richard.

Richard zei niets.

“Ik wil een antwoord,” zei ik.

David sloot de map.

“Volgens de documenten heeft Victoria Hale vanaf ongeveer dezelfde periode contact gehad met Ethan over financiële en juridische zaken.”

“Welke periode?”

“De maanden voordat u het huis verliet.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

Dus terwijl ik thuis met een baby zat, terwijl ik probeerde te begrijpen waarom mijn man steeds later thuiskwam, terwijl ik mezelf de schuld gaf van zijn afstandelijkheid, was Victoria al bezig met de juridische documenten van mijn huwelijk.

Richard ging weer zitten.

“Dit moet onderzocht worden.”

“Niet alleen dit,” zei ik.

Ik haalde een tweede map uit mijn tas.

David keek verbaasd.

“Wat is dat?”

“Mijn bankafschriften.”

Ik legde ze op tafel.

“De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat er geld van een rekening is overgemaakt die op mijn naam staat. Ik dacht eerst dat het een administratieve fout was.”

David pakte de papieren.

“Hoeveel?”

“Vijftigduizend dollar in totaal.”

Richard fronste.

“Waarheen?”

“Een rekening bij een buitenlandse bank.”

David bladerde door de afschriften.

“Deze overboekingen zijn geautoriseerd met een elektronische handtekening.”

“Niet door mij.”

“Dat kunnen we laten onderzoeken.”

Richard keek naar mij.

“Waarom heb je dit niet eerder gemeld?”

“Omdat ik niet wist dat het iets met Ethan te maken had. Ik dacht dat iemand mijn identiteit had gebruikt.”

David keek op.

“Mevrouw, weet u wie de rekening heeft geopend?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee.”

Hij wees naar een referentienummer.

“Dan moeten we eerst de bankgegevens opvragen.”

Richard pakte zijn telefoon opnieuw.

“Ik wil dat ons volledige financiële team morgen bijeenkomt.”

“Richard,” zei ik, “dit gaat niet alleen om uw geld.”

Hij keek me aan.

“Dat weet ik.”

“Het gaat om mijn naam. Mijn handtekening. Mijn leven. En mijn zoon.”

Richard knikte langzaam.

“Je hebt gelijk.”

Toen we de privézaal verlieten, zag ik Ethan bij de bar staan. Victoria was naast hem. Ze fluisterden met elkaar.

Ethan zag ons en kwam onmiddellijk onze kant op.

“Wat hebben jullie besproken?”

Richard liep door.

“Niet jouw zaken.”

Ethan bleef staan.

“Pap.”

Richard draaide zich om.

“Je hebt vanavond genoeg gezegd.”

“Je laat haar toch niet tegen mij liegen?”

“Ik heb de documenten gezien.”

Ethan keek naar David.

“Welke documenten?”

David antwoordde rustig.

“De verklaring die zogenaamd door uw voormalige vrouw is ondertekend.”

Ethan keek even naar mij.

Toen lachte hij.

“Dat is zeven jaar geleden. Waarom halen we dat nu weer naar boven?”

“Misschien omdat de handtekening vervalst is,” zei David.

Victoria kwam dichterbij.

“Dat is een ernstige beschuldiging.”

“Daarom wordt het onderzocht,” antwoordde David.

Victoria richtte zich tot mij.

“Je hebt werkelijk niets geleerd, hè?”

Ik keek haar aan.

“Wat bedoel je?”

Ze glimlachte flauwtjes.

“Zeven jaar geleden wilde je de familie Blackwood kapotmaken omdat Ethan niet meer bij je wilde zijn. Nu probeer je hetzelfde met je zoon.”

“Mijn zoon heeft hier niets mee te maken.”

“Dat moet je hem misschien eens uitleggen.”

Ethan greep haar arm.

“Victoria, genoeg.”

Ik keek naar hem.

“Waarom bescherm je haar?”

Hij keek me koud aan.

“Omdat ze mijn verloofde is.”

“Dat weet ik. Maar ik vraag je waarom je haar beschermt tegen vragen over documenten die mijn leven hebben veranderd.”

“Je bent geobsedeerd door het verleden.”

“Nee, Ethan. Ik probeer te begrijpen waarom ik zeven jaar geleden uit mijn eigen huwelijk werd verwijderd alsof ik nooit had bestaan.”

Hij zette een stap dichterbij.

“Je hebt zelf gekozen om te vertrekken.”

“Dat is precies wat je altijd hebt beweerd.”

“En dat is de waarheid.”

David opende zijn aktetas.

“Dan zal het onderzoek dat bevestigen.”

Ethan keek hem woedend aan.

“Jij werkt voor mijn vader. Niet voor haar.”

“Ik werk voor de waarheid,” zei David.

Richard legde een hand op mijn schouder.

“Kom. We gaan.”

Maar voordat we konden vertrekken, klonk Victoria’s stem achter ons.

“Vraag haar dan ook maar waarom ze nooit heeft verteld wie de vader van Noah werkelijk is.”

Ik bleef staan.

Mijn hart leek een slag over te slaan.

Richard draaide zich langzaam om.

Ethan keek naar Victoria alsof hij niet had verwacht dat ze dit zou zeggen.

“Wat zei je?” vroeg ik.

Victoria glimlachte.

“Je hebt me gehoord.”

“Wat bedoel je?”

Ze keek naar Noah, die verderop met een serveerster stond te praten.

“Misschien moet je hem eens vertellen waarom Ethan zeven jaar geleden zo zeker wist dat hij niet de vader kon zijn.”

Ik voelde mijn benen slap worden.