Richard keek naar Noah.

“Heb je iets voor me meegenomen?”

Noah knikte voorzichtig. Hij haalde een gevouwen vel papier uit zijn rugzak. Er stonden verschillende dinosaurussen op, getekend met kleurpotloden. Bovenaan had hij in grote, ongelijke letters geschreven: VOOR OPA RICHARD.

Richard nam het papier aan alsof het een kostbaar document was.

“Dit is prachtig.”

“De grote is een tyrannosaurus,” zei Noah. “En die daar is een triceratops. Mama heeft me geholpen met de namen.”

Richard glimlachte. Voor een ogenblik leek hij de man die ik zeven jaar geleden had gekend. De man die me op mijn trouwdag had omhelsd en had gezegd dat ik niet alleen een schoondochter was geworden, maar ook een dochter had gekregen.

Toen keek hij opnieuw naar Ethan.

“Waarom heeft mijn kleinzoon het gevoel dat hij niet welkom is in dit restaurant?”

Ethan zuchtte geïrriteerd.

“Je kent het verhaal niet, pap.”

“Dan kun je het me uitleggen.”

“Ze is zeven jaar geleden vertrokken. Ze heeft nooit contact gezocht. En nu verschijnt ze ineens bij een familiereservering.”

“Dat is niet waar,” zei ik.

Ethan keek me aan.

“Wat?”

“Je hebt me gehoord.”

Ik haalde diep adem. Ik had mezelf jarenlang beloofd dat ik nooit meer zou proberen mezelf tegenover Ethan te verdedigen. Maar ik zou niet toestaan dat hij dezelfde leugens over mij aan zijn zoon vertelde.

“Ik heb je brieven geschreven. Ik heb je gebeld. Ik heb berichten gestuurd. Je vader weet dat ik probeerde contact te houden.”

Richard keek onmiddellijk naar zijn zoon.

“Ethan?”

“Ze verdraait de waarheid.”

“Dan zal het niet moeilijk zijn om haar te weerleggen.”

Ethan keek naar Victoria. Zij legde haar hand op zijn borst.

“Richard, misschien kunnen we dit beter buiten bespreken. Er zijn hier mensen.”

“Dat klopt,” zei Richard. “En die mensen hebben zojuist gezien hoe mijn zoon zijn eigen kind behandelde.”

“Mijn zoon?” herhaalde Ethan scherp. “Hij is mijn zoon, pap. Niet de jouwe.”

Richard verstijfde.

“Dat hoef je me niet te vertellen.”

“Dan moet je ophouden je ermee te bemoeien.”

Richard keek hem lange tijd aan. Daarna richtte hij zich tot de restaurantmanager.

“Is tafel twaalf nog beschikbaar?”

“Ja, meneer Blackwood.”

“Goed. Zet daar drie couverts bij. Mijn schoondochter en mijn kleinzoon eten vanavond met mij.”

Victoria lachte kort, alsof ze niet kon geloven wat ze hoorde.

“Je kunt toch niet serieus zijn?”

Richard draaide zich naar haar.

“Ik ben nog nooit zo serieus geweest.”

Ethan legde de zwarte kaart op tafel.

“Prima. Als ze willen eten, betalen ze zelf. Ik ben niet van plan haar levensstijl te financieren.”

Richard keek naar de kaart en vervolgens naar zijn zoon.

“Stop die kaart weg.”

“Ik bepaal zelf wat ik met mijn geld doe.”

“En ik bepaal zelf wie ik uitnodig aan mijn tafel.”

Richard pakte Noahs rugzak en gaf hem aan mij. Vervolgens legde hij een hand op Noahs schouder.

“Kom, jongen. We hebben veel te bespreken. Ik wil alles horen over die dinosaurussen.”

Noah keek naar mij. Ik knikte voorzichtig.

We liepen achter Richard aan naar tafel twaalf. Terwijl we gingen zitten, voelde ik Ethans blik in mijn rug branden. Victoria fluisterde iets tegen hem, maar ik kon niet verstaan wat ze zei.

Ik hoopte dat de avond daarmee voorbij zou zijn.

Ik had geen idee dat het pas het begin was.

Het eten werd geserveerd, maar Noah raakte zijn pasta nauwelijks aan. Hij keek steeds naar de ingang van het restaurant, alsof hij verwachtte dat zijn vader elk moment naar ons toe zou komen.

Richard merkte het ook.

“Maak je geen zorgen, jongen. Je bent hier veilig.”

Noah keek naar hem op.

“Is papa boos op mij?”

Richard legde zijn vork neer.

“Nee. Papa is boos, maar dat betekent niet dat jij iets verkeerd hebt gedaan.”

“Waarom wil hij dan niet dat ik bij de familie hoor?”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

Richard keek naar mij. Ik zag verdriet in zijn ogen, maar ook iets anders. Schuldgevoel.

“Dat is een vraag die je vader zelf moet beantwoorden,” zei hij uiteindelijk. “Maar ik wil dat je één ding onthoudt: je bent een Blackwood. Niemand kan dat van je afnemen.”

Noah leek die woorden niet helemaal te begrijpen. Hij pakte zijn glas water en nam een klein slokje.

Richard wachtte tot de ober de tafel had verlaten.

“Vertel me nu wat er werkelijk is gebeurd.”

Ik keek naar Noah.

“Niet waar hij bij is.”

Richard knikte onmiddellijk.

“Uiteraard.”

Hij vroeg een serveerster of ze Noah naar de kleine speelruimte naast de privézaal wilde begeleiden. Noah wilde eerst niet weg, maar Richard beloofde dat hij binnen vijf minuten bij hem zou komen.

Toen we alleen waren, veranderde zijn gezicht.

“Je hebt me verteld dat je Ethan probeerde te bereiken.”

“Dat klopt.”

“Waarom heb ik daar nooit iets over gehoord?”

Ik keek hem recht aan.