“Ik heb niets meer met jou te bespreken.”

“Dan hoef je alleen maar te luisteren.”

Ze zweeg.

“Ik weet dat de baby biologisch van mij is.”

Aan de andere kant hoorde ik haar adem stokken.

“Wie heeft je dat verteld?”

“Het laboratorium.”

“Dat rapport is niet betrouwbaar.”

“Is dat waarom je zo bang was dat Graham de envelop zou openen?”

Ze zei niets.

“Sloane, ik wil weten wat ze je hebben verteld.”

“Ik ben geen monster, Evelyn.”

“Dat heb ik niet gezegd.”

“Je denkt dat ik je kind heb gestolen.”

“Ik denk dat iemand mijn lichaam heeft gebruikt zonder mijn toestemming. En ik denk dat jij meer weet dan je vertelt.”

Ze begon te huilen.

“Ik wist niet dat het jouw eicellen waren.”

“Maar je wist dat het niet jouw kind was?”

Ze zweeg.

Dat was genoeg.

“Hoe lang weet je dat?”

“Vanaf het begin.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

“Waarom heb je me dan gevraagd peetmoeder te worden?”

“Omdat Eleanor dat wilde.”

“Waarom?”

“Omdat ze zei dat jij de enige was die het kind kon beschermen.”

Ik ging zitten.

“Beschermen tegen wie?”

Sloane snikte.

“Tegen Richard.”

Ik keek naar Maren.

“Vertel me alles.”

Sloane haalde diep adem.

“Ik werkte voor Eleanor voordat ik Graham ontmoette. Ze vertelde me dat ze een kind wilde, maar dat ze niet meer zwanger kon worden. Ze zei dat er een donor was gevonden.”

“Een anonieme donor?”

“Ja.”

“En toen?”

“Een paar weken later kreeg ik te horen dat de donor eigenlijk een familielid was. Ik mocht de naam niet weten.”

“Wanneer ontdekte je dat ik het was?”

“Pas nadat de zwangerschapstest positief was.”

Ik voelde mijn handen trillen.

“Wie heeft het je verteld?”

“Eleanor.”

“Wat zei ze?”

“Ze zei dat jij de biologische moeder was. Dat je nooit toestemming had gegeven, maar dat de procedure volgens de documenten legaal was.”

“En je geloofde haar?”

“Ik wilde het niet geloven.”

“Maar je bleef.”

Sloane begon te huilen.

“Ik was al zwanger.”

Ik zweeg.

Ze ging verder.

“Richard zei dat als ik zou vertrekken, hij ervoor zou zorgen dat ik alles verloor. Mijn huis. Mijn baan. Mijn familie.”

“Waarom heeft hij jou gekozen?”

“Omdat ik geld nodig had.”

“Hoeveel?”

“Drie miljoen dollar.”

Ik sloot mijn ogen.

“En wat moest je daarvoor doen?”

“Het kind dragen. Zwijgen. En ervoor zorgen dat Graham dacht dat het van hem was.”

Ik voelde walging opkomen.

“Waarom moest Graham denken dat hij de vader was?”

“Omdat hij de toekomstige CEO zou worden. Richard wilde dat het kind als zijn erfgenaam werd erkend.”

“Maar het sperma kwam van Richard.”

Sloane begon opnieuw te huilen.

“Ja.”

Ik kon even niets zeggen.

“Is Graham daarvan op de hoogte?”

“Nu wel.”

“En Eleanor?”

“Zij heeft het geregeld.”

Ik keek naar Maren.

Ze schreef alles op.

“Waarom wilde Eleanor dat ik peetmoeder werd?”

Sloane antwoordde zacht:

“Omdat ze dacht dat je na de geboorte zou instemmen met een overeenkomst waarin je afstand zou doen van je ouderlijke rechten.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Mijn ouderlijke rechten?”

“Ze wilde dat het kind officieel bij de familie Ashford zou horen. Graham zou als vader worden geregistreerd. Jij zou als peetmoeder optreden en later afstand doen van alle aanspraken.”

“En jij?”

“Ik zou het kind na de bevalling overdragen.”

Ik sloot mijn ogen.

Ze hadden dus een plan opgesteld waarin ik mijn eigen kind zou ontmoeten als peetmoeder, zonder te weten dat ik de biologische moeder was.

“Waarom bel je me nu?” vroeg ik.

Sloane zweeg even.

Toen zei ze:

“Omdat ik niet langer wil meewerken.”

“Wat is er veranderd?”

“Richard heeft me gisteren gebeld.”

“Wat wilde hij?”

“Hij zei dat ik na de bevalling zou verdwijnen.”

Ik verstijfde.

“Wat bedoel je?”

“Dat hij ervoor zou zorgen dat niemand me ooit nog zou zien.”

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Heb je dat opgenomen?”

“Ja.”

“Kun je het naar me sturen?”

“Ik kan je meer geven dan dat.”

“Wat?”

“De originele medische overeenkomst. De namen van de artsen. De betalingsbewijzen. En de echte vaderschapsuitslag.”

“Waarom heb je die?”

“Omdat ik vanaf het begin wist dat er iets niet klopte.”

Ik zweeg.

“Ik wil alleen één ding.”

“Wat?”

“Als dit kind geboren wordt, wil ik weten dat het veilig is.”

Ik keek naar Maren.

“Dat is precies wat ik ook wil.”

Sloane begon zacht te huilen.

“Dan moet je weten dat Richard niet de enige is die betrokken is.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Wie nog meer?”

Ze fluisterde:

“Je moeder.”

Ik verstijfde.

“Mijn moeder is overleden.”

“Dat dacht ik ook.”

Ik stond langzaam op.

“Wat bedoel je?”

Sloane haalde adem.

“De vrouw die de medische procedure heeft goedgekeurd, gebruikte jouw moeders oude identiteit. De handtekening onder de eerste overeenkomst is van haar.”

Ik keek naar Maren.

“Dat is onmogelijk.”

Sloane fluisterde: