“Ik begrijp het.”

“Ik weet ook dat jij de biologische moeder bent.”

Er viel een lange stilte.

Toen begon ze te huilen.

Niet het beheerste, elegante huilen dat ze tijdens het diner had laten zien.

Dit was echt.

“Ik wilde niet dat je het zo ontdekte.”

“Hoe had je gewild dat ik het ontdekte?”

Ze antwoordde niet.

“Waarom heb je Sloane gebruikt?”

“Ze was bereid te helpen.”

“Helpen waarmee?”

“Met het krijgen van een kind.”

“Je hebt zelf een kind gekregen.”

“Ik kan geen zwangerschap meer dragen.”

“En Graham?”

“Wat heeft Graham hiermee te maken?”

Ik lachte ongelovig.

“Je hebt hem laten geloven dat hij vader zou worden.”

“Dat was nooit de bedoeling.”

“Wat was dan wel de bedoeling?”

Eleanor begon weer te huilen.

“Ik wilde een erfgenaam.”

Ik keek uit het raam.

Daar was het.

Niet liefde.

Niet familie.

Een erfgenaam.

“Voor Ashford Holdings?”

“Voor de familie.”

“Je bedoelt voor Richard.”

Ze zweeg.

Ik begreep het.

“Richard wist ervan.”

“Ja.”

“En Graham?”

“Niet alles.”

“Wat wist hij wel?”

Eleanor ademde diep in.

“Hij wist dat de zwangerschap ingewikkelder was dan hij dacht. Maar hij geloofde dat hij op een bepaalde manier bij het kind betrokken zou zijn.”

“Op welke manier?”

Ze aarzelde.

“Dat kan ik niet aan de telefoon uitleggen.”

“Dan leggen we het persoonlijk uit.”

“Elise, alsjeblieft. Kom niet hierheen.”

“Waarom niet?”

“Omdat Richard je zoekt.”

Ik keek naar Maren.

Ze luisterde mee.

“Waarom zoekt hij mij?”

“Je hebt de documenten van de trust laten onderzoeken.”

“Ja.”

“Dan weet je waarschijnlijk dat Ashford Holdings niet langer de volledige controle heeft over het landgoed en de investeringen.”

“Ik weet dat mijn moeder een aanzienlijk deel van de aandelen bezit.”

“Dat is niet alles.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Wat nog meer?”

Eleanor fluisterde:

“Je moeder heeft de meerderheid van de aandelen niet aan jou nagelaten omdat ze je vertrouwde. Ze heeft ze aan jou nagelaten omdat ze wist dat jij de enige was die de oorspronkelijke overeenkomst kon activeren.”

“Welke overeenkomst?”

Ze verbrak de verbinding.

Ik staarde naar mijn telefoon.

Maren pakte hem uit mijn hand.

“Ze is bang.”

“Waarvoor?”

“Voor Richard.”

“En voor wat mijn moeder heeft achtergelaten.”

Maren keek naar het rapport op mijn schoot.

“Ik denk dat we de trust opnieuw moeten onderzoeken.”

Ik knikte.

“En ik wil weten wie de vader van dat kind is.”

Om twee uur die middag zat ik in het kantoor van Bellamy Capital.

Het bedrijf was officieel al jaren niet meer actief geweest. De meeste mensen dachten dat het na de dood van mijn moeder was opgeheven. Maar de belangrijkste bezittingen waren ondergebracht in een private holdingstructuur die alleen door een onafhankelijke trustee beheerd kon worden.

Ik had de documenten twee dagen eerder laten opvragen.

Nu lagen ze voor me.

Maren had een financieel specialist meegenomen, Daniel Price.

Hij legde een groot overzicht op tafel.

“De aandelenstructuur van Ashford Holdings is ingewikkelder dan we dachten.”

“Leg het uit.”

“Uw moeder heeft via drie afzonderlijke vennootschappen geïnvesteerd. De eerste bezit 18 procent. De tweede bezit 22 procent. De derde heeft een converteerbare lening die bij bepaalde contractbreuken kan worden omgezet in aandelen.”

“En die contractbreuk?”

Daniel schoof een document naar me toe.

“Er zijn aanwijzingen dat de familie Ashford activa heeft verplaatst zonder toestemming van de investeringsmaatschappij.”

“Hoeveel?”

“Voorlopig minstens 34 miljoen dollar.”

Ik keek naar de bedragen.

“En Richard heeft die transacties goedgekeurd?”

“Ja.”

“Met wie?”

Daniel haalde een tweede overzicht tevoorschijn.

“Met Victor Hale.”

Ik keek naar Maren.

Dezelfde naam als op het laboratoriumrapport.

“Wat heeft Victor hiermee te maken?”

Daniel tikte op een betaling.

“Een deel van het geld is overgemaakt naar een medische holding in Delaware. Die holding heeft de kosten van de draagmoederprocedure betaald.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“De procedure van Sloane?”

“Ja.”

“En wie heeft de rekening geopend?”

Daniel keek naar het scherm.

“Eleanor Ashford.”

Ik liet mijn hoofd zakken.

Ze had dus niet alleen haar eigen eicel gebruikt.

Ze had de procedure gefinancierd met geld dat afkomstig was van een bedrijf waarin mijn moeder investeerde.

En Graham had de rol gekregen van toekomstige vader.

“Waarom?”

Daniel sloeg een nieuwe pagina open.

“Er is nog een betaling. Deze is gedaan aan een advocatenkantoor dat gespecialiseerd is in erfopvolging en familieconstructies.”

“Wanneer?”

“Zeven maanden geleden.”

“Wat stond er in de opdracht?”

Hij aarzelde.

“Een regeling voor de overdracht van aandelen aan een minderjarige erfgenaam.”

Ik keek naar hem.

“Het ongeboren kind?”

“Waarschijnlijk.”

Maren pakte het document.

“Maar waarom zou een ongeboren kind aandelen krijgen als Graham CEO wordt?”

Daniel keek naar mij.

“Omdat de oorspronkelijke aandeelhoudersovereenkomst een bepaling bevat die de positie van de familie verandert zodra een directe erfgenaam wordt geboren.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Welke bepaling?”

Hij schoof de overeenkomst naar me toe.

Ik las de tekst.