“Volgens dit document wel.”

Ik draaide me naar Sloane.

“Waar is ze?”

“Ik weet het niet.”

“Je hebt haar vorige week gezien.”

“Ja, maar ze was niet meer zwanger.”

Mijn hart bonsde.

“Wat bedoel je?”

Sloane keek naar haar handen.

“Ze had een baby bij zich.”

Ik kon niet spreken.

“Een jongen,” zei ze zacht. “Hij was misschien vier maanden oud.”

Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.

“Waar is hij nu?”

Sloane keek naar de bruine map.

“Bij Richard.”

Maren sloeg haar hand op tafel.

“Wat?”

“Richard heeft hem meegenomen.”

“Waarom?”

Sloane begon te huilen.

“Omdat hij volgens de overeenkomst de wettelijke voogd zou worden.”

Ik stond op.

“Nee.”

Maren greep mijn arm.

“Elise, wacht.”

“Ik wil weten waar dat kind is.”

“Dat gaan we achterhalen.”

“Nu.”

Sloane pakte mijn hand.

“Er is nog iets.”

Ik keek haar aan.

“Wat?”

“De baby die ik draag, is niet de enige die Richard wil hebben.”

Ze slikte.

“Er is nog een derde embryo.”

Ik voelde mijn bloed koud worden.

“Waar?”

Ze keek me recht aan.

“Bij een draagmoeder in Zwitserland.”

Ik sloot mijn ogen.

Drie kinderen.

Allemaal verwekt met mijn eicellen.

Allemaal zonder mijn toestemming.

Allemaal verbonden met Richard Ashford.

En de man met wie ik twaalf jaar getrouwd was, had me gevraagd peetmoeder te worden van een van hen.

Ik keek naar Maren.

“Ik wil dat je de politie belt.”

Ze knikte.

“Dat doe ik.”

Maar voordat ze haar telefoon kon pakken, ging de mijne.

Een videogesprek.

Een onbekend nummer.

Ik nam op.

Een vrouw verscheen op het scherm.

Haar gezicht was ouder, maar ik herkende haar onmiddellijk.

Mijn moeder.

Ze hield een baby in haar armen.

“Elise,” zei ze.

Ik voelde mijn benen wegzakken.

“Waar ben je?”

Ze keek achter zich.

“Dat kan ik je niet vertellen.”

“Is die baby van mij?”

Ze sloot haar ogen.

“Ja.”

Ik begon te huilen.

“Waarom?”

“Ik wilde je beschermen.”

“Door mijn kind van me weg te houden?”

“Door je leven te redden.”

Ik keek naar de baby.

Hij had donkere haren en kleine gesloten ogen.

“Hoe heet hij?”

Mijn moeder streek over zijn hoofd.

“Alexander.”

Ik voelde mijn hart breken.

“Waar is hij?”

Ze keek naar de camera.

“Luister goed. Richard weet dat je de documenten hebt gevonden. Hij zal alles doen om de kinderen bij zich te houden.”

“Waarom?”

“Omdat hij niet alleen een erfgenaam wil.”

Ze keek me recht aan.

“Hij wil de controle over jouw trust.”

Ik verstijfde.

“Wat heeft dat met de kinderen te maken?”

“De oorspronkelijke overeenkomst bepaalt dat de biologische moeder de erfgenamen vertegenwoordigt totdat ze meerderjarig zijn.”

Ik begreep het langzaam.

“Als ik hun moeder ben, beheer ik de aandelen.”

Mijn moeder knikte.

“En als Richard erin slaagt je als ongeschikt te laten verklaren, kan hij de controle over de trust overnemen.”

Ik keek naar Maren.

Ze had alles gehoord.

“Daarom wilde hij me mijn kind laten afstaan.”

“Ja.”

“En daarom wilde hij dat ik peetmoeder werd.”

“Ja.”

Ik keek naar de baby.

“Waar ben je?”

Mijn moeder begon te huilen.

“Ik kan het je niet vertellen.”

“Waarom niet?”

“Omdat Richard hier is.”

Ik verstijfde.

Op het scherm draaide ze haar hoofd.

Een deur ging open.

Een mannenstem klonk.

“Geef me de telefoon.”

Mijn moeder keek terug naar de camera.

“Elise, vertrouw niemand die zegt dat hij de kinderen wil beschermen. Zelfs niet—”

De verbinding werd verbroken.

Ik keek naar het zwarte scherm.

Maren stond al met haar telefoon aan haar oor.

“Ik heb de politie nodig. Nu.”

Sloane begon te huilen.

Ik keek naar haar.

“Wat is er?”

Ze haalde een laatste document uit de map.

“Er is nog een naam op de overeenkomst.”

Ik pakte het papier.

Onder de handtekeningen van Richard, Eleanor en de arts stond nog een vierde naam.

Graham Ashford.

Hij had niet alleen geweten dat er een medische procedure plaatsvond.

Hij had de overeenkomst ondertekend.

En naast zijn handtekening stond een korte verklaring:

Ik aanvaard de verantwoordelijkheid voor de toekomstige kinderen en stem ermee in dat hun biologische moeder geen aanspraak maakt op ouderlijke rechten.

Ik staarde naar de woorden.

Mijn man had mijn kinderen niet alleen verborgen.

Hij had schriftelijk ingestemd met het afnemen van mijn rechten voordat ik wist dat ze bestonden.

Ik vouwde het document dicht.

“Waar is Graham?”

Maren keek op.

“Waarom?”

Ik keek naar de handtekening.

“Omdat ik hem nu wil horen zeggen dat hij dit allemaal voor mijn bestwil heeft gedaan.”

Mijn telefoon trilde opnieuw.

Een bericht van Graham.

Elise, ik weet dat je alles hebt ontdekt. Ik wil je spreken. Alleen. Het gaat om Claire.

Ik las het tweemaal.

Toen verscheen er een tweede bericht.

Ze is niet wie je denkt dat ze is.

Ik keek naar Maren.

“Wat bedoelt hij?”

Ze nam mijn telefoon en las de berichten.

“Ik weet het niet.”