“En ik wil dat hij denkt dat ik nog steeds alleen maar een gekwetste echtgenote ben die haar man uit wraak uit het bedrijf probeert te zetten.”
Victoria glimlachte flauwtjes.
“Dat zal hem duur komen te staan.”
De volgende ochtend ontving ik een uitnodiging.
Een diner.
Georganiseerd door Richard Coleman.
Locatie: zijn privélandgoed buiten Chicago.
Aanwezig: Ethan Hayes, Brooke Ellison, James Crawford en de volledige raad van bestuur.
Het onderwerp stond onderaan de uitnodiging.
Een oplossing voor de toekomst van Hayes Logistics.
Ik keek naar Victoria.
“Ze willen me laten tekenen.”
“Dat lijkt me duidelijk.”
“Ze denken dat ik bang ben.”
Victoria sloeg haar notitieblok dicht.
“Ben je dat?”
Ik keek naar de foto van mijn vader.
“Nee.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Ik wil dat onze onafhankelijke accountants om zeven uur morgenochtend beginnen met een volledige controle. Ik wil dat de bank alle ongebruikelijke betalingen van Northstar onderzoekt. En ik wil dat onze beveiliging de toegang tot alle bestuursdocumenten registreert.”
“En het diner?”
“Ik ga.”
Victoria keek me bezorgd aan.
“Alleen?”
“Absoluut niet.”
Ik pakte een tweede map uit de kast.
Daarin zat een document dat ik elf weken eerder had laten voorbereiden.
Het was een ontbindingsverklaring voor de zakelijke samenwerking met Ethan.
Maar onderaan stond nog iets.
Een clausule die mijn vader vijftien jaar geleden had laten opnemen.
Bij bewezen fraude, vervalsing of opzettelijke benadeling van Whitmore Capital kon de controlerende aandeelhouder de volledige bestuursstructuur onmiddellijk wijzigen.
En de persoon die uiteindelijk over die wijziging mocht beslissen, was ik.
Ik legde mijn vinger op de handtekening.
“Mijn vader heeft dit niet voor niets opgesteld.”
Het diner begon om acht uur.
Richard woonde in een indrukwekkend landhuis met hoge ramen, marmeren vloeren en een enorme tuin.
Toen ik arriveerde, stonden er al verschillende auto’s op de oprit.
Ethan stond bij de open haard.
Brooke zat naast hem.
Ze droeg opnieuw een zilveren jurk.
Toen ze me zag, glimlachte ze.
“Claire. Wat fijn dat je toch gekomen bent.”
Ik gaf mijn mantel aan de bediende.
“Ik zou dit niet willen missen.”
Ethan kwam naar me toe.
“Je ziet er goed uit.”
“Jij ook.”
Hij keek naar mijn linkerhand.
Ik droeg mijn trouwring niet meer.
Zijn gezicht vertrok even.
“Heb je er al over nagedacht?”
“Waarover?”
“Over de scheiding.”
Ik keek hem aan.
“Dat komt morgen.”
Brooke kwam naast hem staan.
“Eigenlijk hoopte ik dat we vanavond iets konden regelen.”
“Wat precies?”
Ze glimlachte.
“Een rustige overgang. Ethan verdient het om zijn toekomst zonder conflicten te beginnen.”
Ik keek naar haar ring.
“Je hebt nog steeds niet begrepen dat ik me geen zorgen maak over jouw toekomst.”
Haar glimlach verdween.
Richard kwam de kamer binnen.
“Dames, heren. Laten we aan tafel gaan.”
We namen plaats.
Ik zat tegenover Richard.
Ethan zat naast Brooke.
James Crawford zat aan het andere uiteinde.
Na het voorgerecht stond Richard op.
“Ik denk dat we allemaal begrijpen dat de afgelopen dagen moeilijk zijn geweest. Maar Hayes Logistics is groter dan één huwelijk. We moeten vooruitkijken.”
Ik nam een slok water.
Hij vervolgde:
“Daarom heb ik een voorstel voorbereid.”
Een bediende bracht een map binnen.
Richard legde die voor mij neer.
“Claire, we willen je een eerlijke uitkoop aanbieden. Je ontvangt een aanzienlijk bedrag en Ethan kan de onderneming voortzetten.”
Ik opende de map.
Het bedrag was 42 miljoen dollar.
Ik moest bijna lachen.
De aandelen die ik bezat, waren op dat moment minstens vierhonderd miljoen dollar waard.
Ik keek op.
“Is dit jullie eerlijke aanbod?”
Richard glimlachte.
“Het is een begin.”
“Een begin van wat?”
“Een nieuwe toekomst.”
Ik schoof de map terug.
“Nee, dank je.”
Ethan boog zich naar voren.
“Claire, wees redelijk.”
Ik keek hem aan.
“Vijfenveertig minuten geleden was je nog CEO van een bedrijf dat je volgens deze overeenkomst niet eens volledig bezit. Nu wil je dat ik je vierhonderd miljoen dollar aan aandelen cadeau doe voor een fractie van de waarde?”
Brooke werd rood.
Richard legde zijn handen op tafel.
“Claire, we proberen je te helpen.”
“Dan moet je daar onmiddellijk mee ophouden.”
Ik haalde mijn eigen map tevoorschijn.
“Ik heb ook een voorstel.”
James Crawford keek op.
“Wat voor voorstel?”
Ik legde een document voor Richard neer.
“De beëindiging van de Northstar-overeenkomst.”
Zijn glimlach verdween.
Ethan keek naar de eerste pagina.
Brooke boog zich naar hem toe.
En toen zag ik het.
De angst.
Niet de angst van iemand die zijn baan zou verliezen.
De angst van iemand die begreep dat zijn geheimen ontdekt waren.
Richard probeerde zijn gezicht in de plooi te houden.
“Ik begrijp niet waar je het over hebt.”
Ik schoof een afdruk van de aandeelhoudersstructuur naar hem toe.
“Dan zal ik het uitleggen.”
Ik wees naar zijn naam.
“Vijfentwintig procent van Northstar Holdings.”
Daarna naar Brooke.
“Vijftien procent.”
En ten slotte naar James.
“Tien procent.”
