“Ja.”
Ik liet mijn handen op tafel rusten.
“Dan hebben ze dit allemaal gepland.”
Nathan knikte.
“Maar er is nog iets. Brooke heeft niet alleen een relatie met Ethan. Ze heeft ook een overeenkomst met een buitenlandse investeringsgroep.”
“Welke groep?”
“Blackstone Meridian.”
Ik kende die naam.
Het was een investeringsmaatschappij die de afgelopen jaren verschillende logistieke bedrijven had overgenomen.
Ze kochten noodlijdende ondernemingen, vervingen het management en verkochten vervolgens de waardevolste onderdelen.
“Wat willen ze van Hayes Logistics?”
“De internationale havendivisie.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Die divisie is bijna de helft van onze totale waarde.”
“Precies.”
“En Ethan wil die verkopen?”
“Niet zomaar verkopen. Hij wil haar voor een fractie van de werkelijke waarde overdragen aan een onderneming die door Brooke wordt gecontroleerd.”
Ik stond op.
“Ik moet gaan.”
Nathan greep mijn hand.
“Claire, wacht.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
“Ik weet dat ik je verraden heb. Ik verwacht niet dat je me vergeeft. Maar ik heb nog één ding gevonden.”
Hij haalde een USB-stick uit zijn zak.
“Hierop staan de originele e-mails tussen Ethan, Brooke en James Crawford.”
Ik pakte hem aan.
“Waarom geef je dit aan mij?”
Nathan keek me recht aan.
“Omdat papa me vlak voor zijn dood iets heeft laten beloven.”
“Wat?”
“Dat ik je nooit zou toestaan om hetzelfde te verliezen als hij.”
Ik keek naar hem.
Voor het eerst in jaren zag ik niet alleen mijn broer.
Ik zag de jongen met wie ik vroeger door de tuin van ons ouderlijk huis had gerend.
De jongen die mijn hand had vastgehouden toen onze moeder overleed.
De jongen die na de begrafenis van onze vader was verdwenen.
“Waarom ben je toen weggegaan?” vroeg ik.
Nathan slikte.
“Omdat ik bang was dat ik jou ook zou verraden.”
Ik stopte de USB-stick in mijn tas.
“Dan hoop ik dat je deze keer de waarheid spreekt.”
Ik liep naar buiten.
Maar toen ik bij mijn auto aankwam, stond er een zwarte SUV aan de overkant van de straat.
De motor draaide.
De bestuurder keek recht naar mij.
Toen ging mijn telefoon.
Een bericht van een onbekend nummer.
Je broer heeft je niet alles verteld. Vraag hem wie de derde aandeelhouder van Northstar is.
Ik draaide me om.
Nathan stond nog in het restaurant.
Hij keek door het raam.
En toen hij zag dat ik naar hem keek, deed hij iets wat me onmiddellijk ongerust maakte.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
Alsof hij me wilde waarschuwen.
Om 21.30 uur zat ik met Victoria in mijn kantoor.
De USB-stick was gekopieerd naar een beveiligde computer.
Er stonden meer dan vierhonderd bestanden op.
E-mails.
Bankafschriften.
Contracten.
Gesprekken tussen Ethan en Brooke.
En één map met de titel:
WHITMORE – DEFINITIVE ACQUISITION.
Victoria opende de map.
“Dit is niet goed.”
“Wat?”
Ze draaide het scherm naar me toe.
Er stond een overzicht van de geplande overname.
De eerste fase bestond uit het creëren van financiële druk.
De tweede fase was het verkrijgen van toegang tot de aandelen.
De derde fase was het vervangen van de raad van bestuur.
En de laatste fase was de verkoop van onze internationale havendivisie.
Maar onderaan stond nog een naam.
Niet Ethan.
Niet Brooke.
Niet James Crawford.
Richard Coleman.
De voorzitter van onze raad van bestuur.
Ik staarde naar het scherm.
“Richard?”
Victoria knikte.
“Volgens dit document is hij de derde aandeelhouder van Northstar Holdings.”
Ik voelde me misselijk.
Richard had mijn vader gekend.
Hij had mijn hand vastgehouden tijdens de begrafenis.
Hij had me verteld dat hij er altijd voor me zou zijn.
En gisteren had hij nog naast me gezeten toen Ethan uit zijn functie werd gezet.
“Hoeveel aandelen bezit hij?”
“Vijfentwintig procent.”
Ik leunde achterover.
“Dan heeft hij dit allemaal vanaf het begin gesteund.”
Victoria klikte op een e-mail.
De datum was van elf weken geleden.
De dag waarop ik voor het eerst de verdachte facturen had ontdekt.
Het onderwerp luidde:
Claire begint vragen te stellen.
De afzender was Richard.
De ontvanger was Ethan.
Het antwoord van Ethan was kort.
Dan moeten we versnellen. Brooke heeft haar aandacht inmiddels volledig op zich gericht.
Ik sloot mijn ogen.
Dus zelfs de affaire was mogelijk onderdeel geweest van een groter plan.
Niet noodzakelijk de liefde.
Niet noodzakelijk de passie.
Misschien was ik alleen maar afgeleid terwijl ze mijn bedrijf onder mijn voeten vandaan trokken.
Victoria legde haar hand op mijn arm.
“Claire, we moeten de autoriteiten inschakelen.”
“Dat gaan we doen.”
“En we moeten Richard onmiddellijk informeren dat hij zijn toegang verliest.”
Ik keek naar het scherm.
“Nee.”
Ze fronste.
“Waarom niet?”
“Omdat hij denkt dat we nog niet weten dat hij betrokken is.”
Victoria begreep het onmiddellijk.
“Je wilt hem laten geloven dat het plan nog kan slagen.”
“Precies.”
Ik sloot de map.
