Daar stond een naam die niemand in de zaal verwachtte.
Northstar Holdings – Eindbegunstigde: Brooke Ellison.
Een van de bestuursleden fluisterde iets tegen zijn buurman.
Richard deed zijn bril af.
“Mijn God.”
Ik keek naar Ethan.
“Je wilde niet alleen van me scheiden. Je wilde mijn aandelen gebruiken om een andere onderneming te financieren.”
Ethan sloeg met zijn hand op tafel.
“Ik heb dit bedrijf vijftien jaar geleid!”
“En niemand ontkent dat.”
“Ik heb duizenden banen gecreëerd!”
“Dat klopt.”
“Ik heb het van een klein transportbedrijf naar een internationale onderneming gebracht!”
Ik knikte.
“Maar dat geeft je niet het recht om het te bestelen.”
Hij werd stil.
Richard pakte de documenten.
“Ik stel voor dat we onmiddellijk stemmen over een tijdelijke schorsing van de CEO, in afwachting van een onafhankelijk onderzoek.”
Ethan keek naar de bestuursleden.
“Jullie kunnen niet serieus zijn.”
Niemand antwoordde.
De stemming duurde minder dan twee minuten.
Zes stemmen voor.
Eén onthouding.
Twee tegen.
Ethan Hayes werd met onmiddellijke ingang geschorst als CEO van Hayes Logistics.
Ik keek naar hem.
Hij keek terug.
En voor het eerst sinds onze trouwdag zag ik dat hij niet wist wat hij moest zeggen.
Ethan verliet de vergaderzaal zonder iemand aan te kijken.
Maar bij de lift draaide hij zich nog één keer om.
“Claire.”
Ik bleef zitten.
“Je denkt dat je gewonnen hebt?”
Ik sloot mijn dossier.
“Ik denk dat je eindelijk de gevolgen van je eigen beslissingen moet dragen.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je weet niet wat je hebt losgemaakt.”
“Dan stel ik voor dat je het me uitlegt.”
Hij keek naar Richard Coleman.
“Zorg ervoor dat ze het dossier van Whitmore Capital niet opent.”
Mijn hart sloeg een slag over.
Richard keek hem verbaasd aan.
“Wat bedoel je?”
Ethan antwoordde niet.
Hij stapte in de lift.
De deuren sloten.
Ik bleef achter met één vraag.
Welk dossier?
Om twaalf uur belde mijn advocaat, Victoria Bennett.
Ze had mijn vader jarenlang bijgestaan en was een van de weinige mensen die ik volledig vertrouwde.
“Claire, ik heb iets gevonden.”
“Wat?”
“Ik heb de oude eigendomsdocumenten opnieuw gecontroleerd. Er is een wijziging geregistreerd die niet in jouw exemplaar voorkomt.”
Ik stond op.
“Welke wijziging?”
“Een aanvullende overeenkomst uit drie jaar geleden.”
“Ik heb nooit een aanvullende overeenkomst ondertekend.”
“Dat weet ik.”
“Wat staat erin?”
Victoria zweeg even.
“Volgens dit document heb je Ethan een onherroepelijk recht gegeven om de meerderheid van je aandelen over te nemen wanneer jullie huwelijk wordt ontbonden.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dat is onmogelijk.”
“Er staat een handtekening onder.”
“Mijn handtekening?”
“Ja.”
Ik ging weer zitten.
“Victoria, ik heb dat document nooit gezien.”
“Ik geloof je.”
“Wie heeft het ingediend?”
Ze noemde een advocatenkantoor in Chicago.
Een kantoor dat al jaren voor Hayes Logistics werkte.
Ik herkende de naam.
Het was het kantoor van James Crawford.
Ethans persoonlijke advocaat.
“Hoe is dit door de registratie gekomen?”
“Dat is precies wat ik probeer te achterhalen. Er is ook een getuigenverklaring.”
“Van wie?”
Victoria zweeg.
Toen zei ze:
“Van je vader.”
Ik voelde mijn vingers koud worden.
“Mijn vader is overleden.”
“Ik weet het, Claire.”
“Dan kan hij onmogelijk drie jaar geleden een verklaring hebben afgelegd.”
“Dat klopt.”
Ik keek naar de foto van mijn vader op het bureau.
Hij was drie jaar geleden overleden.
Maar iemand had zijn handtekening gebruikt.
En iemand had ervoor gezorgd dat de overeenkomst officieel werd geregistreerd.
“Victoria, ik wil het originele document.”
“Ik ben ermee bezig.”
“En ik wil weten wie het heeft ingediend.”
“Claire…”
“Wat?”
“Er is nog iets.”
Ik sloot mijn ogen.
“Vertel.”
“De overeenkomst is niet alleen ondertekend door Ethan. Er staat ook een handtekening van iemand uit jouw familie onder.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wie?”
“Je broer.”
Ik zei niets.
Mijn broer, Nathan Whitmore, had jarenlang nauwelijks contact met me gehad. Na de dood van onze vader was hij naar New York verhuisd om zijn eigen investeringsbedrijf op te bouwen.
Hij was niet naar mijn jubileum gekomen.
Hij had zelfs niet gereageerd op mijn uitnodiging.
“Waar is Nathan nu?” vroeg ik.
“Volgens de laatste gegevens in Chicago.”
Ik keek naar de klok.
“Zoek zijn adres.”
Nathan nam pas bij de vijfde oproep op.
“Claire?”
Zijn stem klonk alsof hij net wakker was geworden.
“Waar ben je?”
“Thuis. Waarom?”
“We moeten praten.”
“Over Ethan?”
“Over een document dat je drie jaar geleden hebt ondertekend.”
Hij zweeg.
Ik hoorde een deur op de achtergrond.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Dat is niet belangrijk.”
“Claire, luister…”
“Heb jij mijn aandelen aan Ethan beloofd?”
Een lange stilte.
Toen zuchtte hij.
“Ik kan het uitleggen.”
Ik sloot mijn ogen.
“Dan heb je vijf minuten.”
“Niet over de telefoon.”
“Waarom niet?”
“Omdat je niet weet wie er meeluistert.”
Mijn vingers verstijfden.
“Wat?”
“Claire, je moet me ontmoeten. Alleen.”
“Ik ben niet van plan je blindelings te vertrouwen.”
