“Dat begrijp ik.”
Hij gaf me een adres.
Een klein restaurant aan de noordkant van Chicago.
“Kom om zes uur. En neem niemand mee.”
Ik beëindigde het gesprek.
Victoria keek me aan toen ik haar vertelde wat hij had gezegd.
“Je gaat niet alleen.”
“Ik weet het.”
“Claire, als je broer betrokken is bij een vervalst document, kan dit veel groter zijn dan een zakelijke kwestie.”
Ik keek opnieuw naar de foto van mijn vader.
“Dan is het tijd dat ik ontdek hoeveel mensen mijn familie hebben verraden.”
Om 17.55 uur zat ik in het restaurant.
Nathan arriveerde precies op tijd.
Hij zag er ouder uit dan ik me herinnerde. Zijn haar was korter, zijn gezicht magerder en onder zijn ogen zaten donkere kringen.
Hij ging tegenover me zitten.
“Je lijkt op papa.”
“Dat is geen antwoord op mijn vragen.”
Hij glimlachte verdrietig.
“Nog steeds even direct.”
“Waarom heb je getekend?”
Hij haalde een envelop uit zijn jas.
“Ik heb niet getekend wat jij denkt.”
Ik opende de envelop.
Er zat een kopie van de aanvullende overeenkomst in.
Maar deze keer was er een verschil.
De laatste pagina bevatte een tweede bijlage.
Een verklaring waarin stond dat ik vrijwillig afstand had gedaan van mijn controlerende positie.
Mijn naam stond eronder.
Maar de handtekening was duidelijk vervalst.
Ik keek naar Nathan.
“Wat is dit?”
“Een kopie van het document dat Ethan me drie jaar geleden heeft laten zien.”
“Waarom heb je ermee ingestemd?”
“Omdat hij me vertelde dat jij ermee akkoord was.”
“Je hebt me niet eens gebeld.”
“Ik heb geprobeerd je te bellen.”
“Wanneer?”
“De dag voordat papa stierf.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Nathan keek naar zijn handen.
“Ik ontdekte toen dat papa’s handtekening op een andere overeenkomst was gebruikt. Ik wilde hem waarschuwen, maar Ethan vertelde me dat hij alles al met jou had geregeld.”
“En je geloofde hem?”
“Ik was dom.”
Ik keek hem aan.
“Waarom heb je me daarna nooit iets verteld?”
Hij haalde diep adem.
“Omdat ik geld had aangenomen.”
Ik bleef stil.
“Hoeveel?”
“Drie miljoen dollar.”
Ik voelde mijn gezicht verstijven.
“Je hebt je eigen zus verkocht voor drie miljoen dollar?”
“Ik wist niet dat het zo zou eindigen!”
“Wat dacht je dan dat er zou gebeuren?”
Nathan keek op.
“Ik dacht dat Ethan alleen de aandelen wilde veiligstellen. Hij zei dat hij het bedrijf wilde beschermen tegen een vijandige overname.”
“En wie was die vijand?”
Hij keek me recht aan.
“Brooke.”
Ik fronste.
“Brooke?”
Nathan knikte.
“Ze werkte toen al voor een investeringsgroep. Ethan had haar ontmoet tijdens een conferentie in New York. Ze was niet zomaar een werknemer. Ze vertegenwoordigde een consortium dat Hayes Logistics wilde overnemen.”
Ik liet mijn vork op tafel vallen.
“Waarom heeft ze dan bij ons gewerkt?”
“Omdat ze toegang wilde krijgen tot de financiële structuur.”
“En Ethan?”
“Hij was bereid haar te helpen.”
Ik keek naar mijn broer.
“Wanneer zijn ze begonnen met de affaire?”
Nathan keek weg.
“Dat weet ik niet precies.”
“Je liegt.”
Hij sloot zijn ogen.
“Voordat ze bij Hayes Logistics kwam werken.”
Ik voelde een steek in mijn borst.
Dus de affaire was niet begonnen acht maanden geleden.
Misschien was Brooke al veel langer in ons leven geweest dan ik wist.
“Waarom vertel je me dit nu?”
Nathan haalde een tweede envelop tevoorschijn.
“Omdat ik gisterenavond iets heb ontvangen.”
Hij schoof de envelop naar me toe.
Binnenin zat een foto.
Ethan en Brooke stonden samen voor een privévliegtuig.
Maar dat was niet wat me deed verstijven.
Naast hen stond een derde persoon.
Een oudere man met grijs haar.
Ik herkende hem.
James Crawford.
Ethans advocaat.
Op de achterkant stond een datum.
Drie dagen vóór mijn trouwdag.
Ik keek naar Nathan.
“Wat betekent dit?”
Hij antwoordde zacht:
“Ze waren toen al bezig met het plan om jouw familiebedrijf over te nemen.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“En waarom heb je dit niet eerder verteld?”
Nathan keek me aan.
“Omdat de man die me die foto heeft gestuurd, gisteren dood is gevonden.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
“Wie heeft hem vermoord?”
Nathan schudde zijn hoofd.
“De politie zegt dat het een ongeluk was.”
“En jij gelooft dat niet?”
“Nee.”
Hij boog zich naar voren.
“Claire, er is iets wat je moet weten over Brooke. Haar echte naam is niet Brooke Ellison.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Ze heet Rebecca Crawford.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Is ze familie van James Crawford?”
“Zijn dochter.”
Ik dacht aan de documenten op mijn bureau. Aan de betalingen. Aan de vervalste handtekeningen.
“Waarom heeft ze een andere naam gebruikt?”
Nathan keek naar de deur van het restaurant.
“Omdat haar vader tien jaar geleden betrokken was bij een financiële fraudezaak. Hij verloor zijn vergunning als advocaat en verdween tijdelijk uit de zakenwereld. Brooke heeft daarna haar naam veranderd.”
“En Ethan wist dat?”
