Tegen vier uur ’s ochtends veranderde de situatie plotseling. De schuifdeur van de loods ging een stukje open en twee mannen in donkere jassen kwamen naar buiten. Ze keken even om zich heen, stapten in de donkere SUV en reden weg in de richting van de hoofdweg.
“Ze gaan weg,” zei Mark, terwijl hij door een verrekijker keek. “Maar de deur is niet helemaal gesloten, en er brandt nog een zwak licht binnen.”
“Zijn er nog meer mensen binnen?” vroeg ik.
“Ik zie er maar twee naar buiten lopen,” zei Mark. “Maar dat zegt niet alles. Wacht hier even.”
Ik wachtte niet. Voordat Mark me kon tegenhouden, opende ik zachtjes het portier en stapte uit, terwijl ik mijn voetstappen zo stil mogelijk hield op het grind. Robert volgde direct achter me aan.
“Ethan, wees voorzichtig,” fluisterde Robert, maar hij liep mee.
We slopen langs het hek tot we vlak bij de loods stonden. Door de smalle kier van de schuifdeur kon ik naar binnen kijken. De ruimte was groot en stoffig, met oude pallets en stapels kratten. In de hoek, bij een kleine, zwakke werklamp op een standaard, zat iemand op een houten kist met haar handen op haar rug gebonden.
Het was Jessica.
Ze had haar hoofd iets gebogen, haar haar hing los over haar schouders, maar ze trilde zichtbaar van de kou.
“Jessica,” fluisterde ik zacht, bijna te zacht om door het hout heen te dringen, maar ze hoorde het. Ze tilde haar hoofd op, haar ogen wijd van ongeloof en angst.
“Ethan?” fluisterde ze, haar stem nauwelijks hoorbaar. “Wat doe jij hier? Ze zeiden dat ik alleen was…”
Ik duwde de deur verder open en liep snel naar haar toe, terwijl ik om me heen keek of er nog iemand in de schaduwen stond. Er was niemand anders. De twee mannen waren blijkbaar weggegaan om iets op te halen of om de route voor tien uur te verkennen.
Ik knielde voor Jessica neer en maakte snel de strakke kabelbinders om haar polsen los. Ze ademde schor in en greep me meteen vast bij mijn jas, alsof ze bang was dat ik zou verdwijnen.
“Je bent hier,” snikte ze, haar gezicht tegen mijn schouder. “Ethan, het spijt me van dat bericht. Ik wilde niet dat je hierbij betrokken raakte. Ze zeiden dat ze je zouden zoeken als ze dachten dat je wist waar de schijf was.”
“Ik weet het,” zei ik zacht, terwijl ik haar voorzichtig overeind hielp en mijn jas om haar schouders sloeg. “Je hoeft niet meer alleen te zijn. Papa is er ook.”
Robert kwam naar voren en legde zijn hand even op haar schouder, zijn gezicht vol berouw. “Het spijt me, Jess. Zo erg.”
“We moeten hier nu weg,” zei Mark, die inmiddels ook bij de deur stond. “Die twee mannen kunnen elk moment terugkomen, en we willen niet dat ze merken dat we haar hebben meegenomen voordat we op een veilige plek zijn.”
Tien minuten later zaten we weer in de auto, op weg terug naar de stad. Jessica zat achterin tussen Robert en mij, met een deken om haar heen gewikkeld, haar handen nog steeds koud maar haar ademhaling langzaam wat rustiger wordend.
Onderweg vertelde ze met een schorre stem wat er was gebeurd. Ze had inderdaad de map in Roberts kluis gevonden, had gezien hoe er met geld was geschoven en hoe mijn naam op een paar papieren was gebruikt. Toen ze besefte dat de mensen achter dat geld gevaarlijk waren, had ze geprobeerd een plan te bedenken om mij op afstand te houden—vandaar dat harde, korte bericht van gisteravond. Maar ze was in een hinderlaag gelopen toen ze naar buiten ging om lucht te halen, en ze hadden haar meegenomen om de usb-drive af te dwingen.
“Heb je de schijf nog?” vroeg ik zacht.
Ze stak haar hand in de voering van haar jaszak en haalde een klein, zwart metalen voorwerp tevoorschijn. “Ze hebben hem niet gevonden. Ik had hem verstopt voordat ze me grepen.”
Robert keek naar de schijf, en toen naar mij. “Dit is het bewijs dat de autoriteiten nodig hebben om Krol en zijn netwerk te pakken te krijgen.”
“Dan zorgen we dat het op de juiste plek terechtkomt,” zei ik. “Maar eerst gaan we terug naar huis, waar de rest van je familie op je wacht.”
Toen we rond vijf uur ’s ochtends bij het huis in Denver aankwamen, ging de voordeur bijna onmiddellijk open. Eleanor stond daar, haar ogen rood van het huilen, maar toen ze Jessica zag, schreeuwde ze het uit van opluchting en vloog haar dochter in de armen. Tom, David en Sarah kwamen erbij, en even was er in de hal een warwinkel van stemmen, tranen en omhelzingen.






