Een steek van pijn en trots ging tegelijk door me heen. Ze had inderdaad geprobeerd om me buiten schot te houden. Ze had dat bericht geschreven omdat ze dacht dat als ze me wegstuurde, ik geen reden zou hebben om me te mengen in wat er met haar gebeurde.

“Wat willen jullie?” vroeg ik direct.

“We willen de schijf,” zei de stem. “En we willen dat Robert Vance morgenochtend om tien uur alleen naar het oude pakhuis aan de rand van de industriehaven ten zuiden van de stad komt. Zonder politie. Zonder camera’s. Als hij komt met wat we zoeken, laten we Jessica ongedeerd vrij op een afgesproken punt.”

“En als hij niet komt?”

“Dan wordt het een heel stille kerst voor u allemaal,” zei de man, en de verbinding werd verbroken.

De kamer was even doodstil na het klikken van de lijn. Toen barstte Eleanor in tranen uit, haar gezicht in haar handen verborgen. Sarah legde een arm om haar heen terwijl het meisje op de bank bezorgd opkeek.

Tom keek naar zijn vader, zijn ogen vol woede en spanning. “Ik ga mee, pa. Je gaat niet alleen naar een pakhuis met mensen die dit soort dreigementen uiten.”

“Nee,” zei ik rustig, terwijl ik mijn blik van Tom naar Robert liet gaan. “Als we dit verkeerd aanpakken, lopen we recht in een val. Ze zeiden dat Robert alleen moest komen—wat betekent dat ze waarschijnlijk een hinderlaag of een controle voorbereiden. Maar als we de politie inschakelen zonder dat ze het merken, kunnen we de omgeving laten observeren zonder dat Robert direct in gevaar komt.”

“Ze zeiden dat we de politie niet mochten bellen,” zei David zacht, zijn gezicht bleek. “Ze zeiden dat als we dat deden…”

“Ze zeggen veel om mensen bang te maken,” zei ik, terwijl ik mijn laptop dichtklapte. “Maar we kunnen niet zomaar afwachten tot morgenochtend om tien uur zonder voorbereiding. Jessica zit nu ergens opgesloten of in een auto. Elke minuut telt.”

Ik liep naar de gang, pakte mijn sleutels van het tafeltje en keek naar Robert. “Wat stond er precies op die usb-drive die Jessica heeft meegenomen?”

Robert keek op, zijn blik gespannen. “Het was een kopie van een grootboek en een paar e-mails tussen mij en Krol van drie jaar geleden. Daarin stond hoe we een deel van de opbrengst van een project hadden gesplitst over twee offshore-rekeningen. Ik had de schijf bewaard als een soort verzekering voor het geval Krol ooit zou proberen om mij de volledige schuld te geven van het tekort.”

“En waarom had Jessica die schijf gepakt?”

“Omdat ze dacht dat ze daarmee bewijs had tegen Krol en tegen de mensen die nu achter me aan zitten,” zei Robert zacht. “Ze wilde naar de autoriteiten stappen zodra ze de kerstdagen voorbij waren.”

“Maar in plaats daarvan werd ze gepakt voordat ze kon gaan,” zei ik.

“Ja,” zei Robert, zijn stem hees. “Ze wilde me beschermen, en ze wilde jou beschermen. Dat verklaart dat bericht van gisteravond. Ze dacht dat als ze het uitmaakte, jij geen reden zou hebben om bij haar in de buurt te blijven als er iets gebeurde.”

Ik leunde even tegen de muur van de hal. Het was een bizarre, bijna onwerkelijke gedachte dat de vrouw die me de avond ervoor had gedumpt met zestien koude woorden, dat had gedaan uit liefde en angst om mij te sparen.

“We gaan geen tijd verliezen,” zei ik, terwijl ik weer de woonkamer inliep. “Tom, David—jullie blijven hier bij de vrouwen en het kind. Robert en ik gaan nu een plek opzoeken waar we rustig kunnen overleggen met iemand die verstand heeft van dit soort situaties zonder dat we direct de aandacht trekken.”

“Wie is dat?” vroeg Robert.

“Een oude vriend van me die bij de financiële recherche heeft gewerkt,” zei ik. “Hij weet hoe dit soort netwerken werken en hoe we een operatie kunnen voorbereiden zonder dat we Jessica in gevaar brengen.”

Om tien uur ’s avonds reden Robert en ik in mijn auto weg uit de wijk, over stille straten waar hier en daar kerstverlichting zachtjes gloeide in de ramen. De stad leek vredig, bijna slaperig op kerstavond, maar onder de oppervlakte voelde ik de spanning van een race tegen de klok.

Onderweg was Robert stil. Hij keek naar buiten over de donkere wegen, zijn handen stevig op zijn knieën geklemd.

“Het spijt me, Ethan,” zei hij plotseling, zijn stem nauwelijks hoorbaar boven het zachte zoemen van de motor. “Ik heb je nooit echt verteld wat er in mijn bedrijf speelde. Ik dacht dat het beter was om mijn familie buiten schot te houden.”

“Je hield ons niet buiten schot, Robert,” zei ik rustig, mijn blik op de weg gericht. “Je hield ons alleen in het ongewisse. En nu is Jessica degene die de prijs betaalt voor oude fouten.”