“Eerst kijken wat we weten,” zei ik. “Jessica heeft gebeld via FaceTime. Op dat scherm was een donkere auto te zien, en achter haar was een zwak, oranje licht te zien dat leek op straatverlichting langs een snelweg of een buitenwijk, niet het centrum. En ze zei: Als je ooit van me hield, vertel mijn vader dan niet waar ik ben. Waarom zou ze dat zeggen als ze niet bang was dat haar vader iets zou doen—of dat de mensen die haar hebben meegenomen haar vader wilden hebben?”

Robert keek naar de vloer. “Als ze denken dat ik de papieren heb die ze zoeken, willen ze mij misschien gebruiken om ze te krijgen. Maar als ze weten dat ik niet bij haar kan komen of dat ik geen contact met haar heb, hebben ze misschien minder reden om haar langer vast te houden—tenzij ze denken dat zij weet waar de originele stukken liggen.”

“Weet ze dat?” vroeg ik scherp.

Robert aarzelde een fractie van een seconde. “Ze heeft een kleine usb-drive meegenomen uit mijn kluis. Ze zei dat ze die veilig wilde bewaren tot we wisten wat we ermee moesten doen.”

Een koude rilling liep over mijn rug. Een usb-drive. Als Jessica die bij zich had, was zij voor die mensen niet zomaar een gijzelaar; zij was de drager van precies datgene wat ze zochten.

Twintig minuten later zat de familie in de woonkamer, waar we de gordijnen hadden dichtgetrokken en de lichten wat gedimd hadden. Eleanor en Sarah zaten op de bank met het meisje, terwijl Tom, David en Robert bij de open haard stonden. Ik stond bij de kleine bijzettafel met mijn laptop open, bezig om na te denken over de afgelopen uren en de details van het FaceTime-gesprek.

Ik had het gesprek niet opgenomen, maar ik had het beeld nog helder voor me. De stoelbekleding was donker, met een fijne stofstructuur. Achter Jessica was een klein zijraampje te zien, en daarbuiten flitste een paar keer een felle, witte lichtbundel langs, alsof er een auto op een tegenoverliggende rijbaan reed of alsof ze langs een verlichte parkeerplaats of benzinestation reden.

“Robert,” zei ik, terwijl ik naar hem opkeek. “Wie zijn deze mensen? Hoe heten ze?”

Robert zuchtte en leunde tegen de schoorsteenmantel. “De man met wie ik destijds in zee ging heet Viktor Krol. Hij opereerde vanuit een investeringsvehikel dat zich bezighield met vastgoed en grondstoffen in het oosten en in de bergregio’s. Toen een gezamenlijk project in de problemen kwam en er miljoenen verdwenen, gaf hij mij de schuld van slecht beheer. Ik heb hem een deel betaald om het af te ronden, maar hij beweerde altijd dat er nog een restbedrag openstond—een bedrag dat volgens hem op een rekening stond waar jij zogenaamd toegang tot had.”

“Waarom zou hij denken dat ik toegang heb tot een rekening in zijn project?” vroeg ik fel. “Ik heb nog nooit een cent van zijn geld gezien!”

“Omdat hij een naam gebruikte voor een lege vennootschap die op jouw voorletter en achternaam leek,” zei Robert zacht. “Een klassieke schijnconstructie om een betaling te verbergen. Hij dacht dat jij een stroman was die ik had ingezet.”

“En nu denkt hij dat Jessica de sleutel heeft omdat ze die usb-drive heeft meegenomen?”

“Waarschijnlijk wel,” zei Robert. “Als ze hem die schijf geven, of als ze denken dat ze hem hebben, laten ze haar misschien gaan. Maar als ze denken dat ze haar niet kunnen vertrouwen…”

Hij maakte de zin niet af, maar de stilte in de kamer sprak boekdelen.

Mijn telefoon trilde opnieuw. Dit keer was het geen tekstbericht. Het was een inkomend telefoongesprek vanaf een nummer dat niet werd weergegeven.

Ik keek naar de anderen, zette de luidspreker aan en nam op, zonder iets te zeggen.

Aan de andere kant klonk eerst alleen het ruisen van wind en een verre motor. Toen sprak een lage, rustige mannenstem met een lichte, onmiskenbare accentuering.

“Meneer Vance,” zei de stem. “U heeft een druk huis vanavond. Veel bezoek uit het oosten. Dat is gezellig voor de feestdagen.”

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben. Ze wisten dat de familie hier was. Ze hadden het huis in de gaten gehouden.

“Waar is Jessica?” vroeg ik, terwijl ik mijn stem probeerde te beheersen. “Laat haar gaan. Ze heeft niets met jullie oude zakendeals te maken.”

“Ze heeft iets bij zich dat van ons is,” zei de stem kalm. “Een kleine schijf met gegevens over een transactie die nooit openbaar had mogen worden. En zij beweert dat u weet waar de rest van de informatie staat.”

“Ik weet nergens van,” zei ik. “Ik ben nooit betrokken geweest bij Roberts zaken.”

“Dat zeggen ze allemaal aan het begin,” zei de man. “Maar we hebben geduld. En we hebben uw verloofde bij ons. Ze is heel dapper, meneer Vance. Ze heeft ons verteld dat u haar niet zou verraden—zelfs niet als ze u gisteravond een heel kort bericht stuurde om u op afstand te houden.”