Robert keek naar Eleanor, die haar hand voor haar mond sloeg en haar hoofd afwendde.

“Ze was op kantoor,” zei Robert zacht. “Bij mijn bedrijf. Ze hielp me met het afronden van een paar documenten voor het einde van het jaar.”

“Wat voor documenten?” vroeg ik.

Robert zuchtte diep, een geluid vol vermoeidheid en een plotselinge, zware schuld. “Ik heb jarenlang een advies- en investeringsbureau geleid,” begon hij, zijn stem nauwelijks boven een fluistering uit. “Niet altijd op de manier waar ik nu trots op ben. Een paar jaar geleden heb ik een aantal deals gesloten met mensen die geen geduld hebben als er iets misloopt of als er geld zoekraakt. Ik dacht dat ik alles had afgesloten toen ik een stap terug deed en de dagelijkse leiding overdroeg aan anderen.”

“En Jessica?” vroeg ik, terwijl mijn maag zich omdraaide. “Waarom zij?”

“Vorige week ontdekte ze een map met oude afschriften en correspondentie in mijn kluis,” zei Robert, zijn ogen nu vol angst. “Ze zag dat er een groot bedrag was weggesluisd naar een rekening die gekoppeld was aan een project waar we samen met een externe partij in hadden gezeten. En erger nog: ze zag dat jouw naam op een paar van die papieren stond als tussenpersoon bij een oude overdracht die je nooit hebt uitgevoerd.”

Mijn adem stokte. “Mijn naam? Ik heb nooit iets met Roberts bedrijf te maken gehad!”

“Dat weet ik,” zei Robert snel, bijna wanhopig. “Maar de mensen met wie ik destijds zaken deed, hebben een eigen administratie. Ze dachten dat jij meer wist, of dat jij een deel van het geld had achtergehouden toen het project vastliep. Toen Jessica die map vond en dreigde om de gegevens naar buiten te brengen als ze geen antwoorden kreeg, werd ze benaderd. Ze zeiden haar dat als ze meende dat ze jou kon beschermen, ze moest verdwijnen voordat ze iets zeiden—en dat ze jou moest wegduwen zodat je niet op zoek zou gaan naar de waarheid.”

Het bericht van zestien woorden. Ik wil niet meer samen zijn. Dit werkt niet.

Ze had het niet geschreven omdat ze me niet meer wilde. Ze had het geschreven om me te kwetsen, om me boos te maken, om me zo ver te krijgen dat ik haar zou laten gaan en niet zou gaan graven in wat er in haar leven gebeurde. Ze had geprobeerd een muur op te trekken tussen mij en de storm die op haar afkwam.

“Waar is ze nu?” vroeg ik, mijn stem trilde nu onmiskenbaar. “Waarheen hebben ze haar meegenomen?”

“Ik weet het niet,” zei Robert, terwijl hij zijn gezicht even in zijn handen verborg. “Ze heeft me vanmiddag kort gebeld vanaf een ander nummer. Ze klonk bang, maar ze zei alleen dat ze moest zorgen dat niemand het spoor naar jou zou volgen.”

Tom balde zijn vuisten. “En jij hebt dat al die tijd verzwegen, pa? Je wist dat er gevaarlijke mensen achter je aan zaten, en je liet Jessica met die papieren rondlopen?”

“Ik dacht dat het voorbij was!” riep Robert uit, zijn stem trilde van frustratie en angst. “Ik dacht dat de schulden waren vereffend en dat het dossier was gesloten!”

“Nou, dat is het duidelijk niet,” zei ik, terwijl ik mijn telefoon weer in mijn zak stak en mijn jas oppakte die nog over de leuning van de stoel in de hal lag. “En als ze dreigen haar iets aan te doen als we de politie bellen, dan moeten we voorzichtig zijn met hoe we handelen.”

“Wat stel je voor, Ethan?” vroeg Eleanor, tranen in haar ogen terwijl ze naar me keek. “We staan hier in een vreemde stad, met koffers in de hal, en onze dochter is ergens in een auto met mensen die haar bedreigen.”

Ik keek naar de groep mensen in mijn hal. Zeven mensen die hier waren gekomen voor een kerstfeest, voor een vrolijk moment, en die nu midden in een nachtmerrie stonden. Ik kende hun fouten en hun eigenaardigheden—ik had jarenlang gezien hoe druk en soms luidruchtig deze familie kon zijn—maar op dit moment was er maar één ding dat telde: Jessica moest veilig terugkomen.

“Eerst moeten we uit de hal en de woonkamer,” zei ik rustig, maar vastberaden. “Als er iemand in de buurt is die dit huis in de gaten houdt, wil ik niet dat ze zien dat hier zeven mensen in paniek rondlopen. Tom, David—helpen jullie even met de koffers naar de kelder of de achterkamer?”

Tom keek me even aan, alsof hij wilde tegenstribbelen, maar knikte toen kort. “Goed. Wat is het plan?”