Ik keek haar aan.

“Wat wist je niet?”

“Dat Daisy werkelijk zo ziek was.”

“Je hebt haar nooit ontmoet.”

“Dat klopt.”

“Je hebt me nooit gebeld.”

Ze boog haar hoofd.

“Ik weet het.”

“Je hebt me nooit gevraagd hoe het met haar ging.”

Sabrina begon te huilen.

“Ik heb fouten gemaakt.”

Ik bleef stil.

Ze haalde een zakdoek uit haar tas.

“Mason heeft me verteld dat jij geld uit het bedrijf haalde zonder toestemming. Hij zei dat je de financiële situatie niet begreep en dat hij alles moest controleren omdat jij te veel uitgaf.”

Ik keek haar aan.

“En je geloofde hem?”

“Ja.”

“Waarom?”

Ze haalde haar schouders op.

“Omdat hij me vertelde dat hij ongelukkig was. Dat jullie huwelijk al jaren voorbij was. Dat hij alleen bij jou bleef vanwege het kind.”

Ik voelde een steek in mijn borst.

“En toen?”

“Toen vertelde hij me dat de onderneming dringend geld nodig had. Hij vroeg of ik tijdelijk een rekening kon gebruiken voor bepaalde betalingen.”

“En jij stemde toe.”

Ze knikte.

“Ik wist niet waar het geld vandaan kwam.”

Ik keek naar haar.

“Je wist wel dat hij een dochter had die ziek was.”

Ze begon harder te huilen.

“Ja.”

“Waarom heb je nooit gevraagd of Daisy haar medicijnen kreeg?”

Sabrina antwoordde niet.

Ik stond op.

“Ik denk dat je moet gaan.”

“Elizabeth, alsjeblieft. Ik wil het goedmaken.”

Ik keek haar aan.

“Je kunt mijn dochter niet terugbrengen.”

Ze veegde haar tranen weg.

“Ik kan verklaren wat er is gebeurd.”

“Dat had je eerder moeten doen.”

Ze pakte haar tas.

Bij de deur draaide ze zich om.

“Er is nog iets.”

Ik bleef staan.

“Wat?”

Ze keek naar de vloer.

“Mason heeft niet alleen geld naar mijn onderneming overgemaakt.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“Wat bedoel je?”

“Er is een tweede rekening. Op naam van een onderneming die ik niet ken.”

“Wie beheert die?”

Ze slikte.

“Zijn zus Brenda.”

Ik staarde haar aan.

Brenda.

De vrouw die mij had verteld dat mijn obsessie met Daisy’s ziekte het huis ondraaglijk maakte.

De vrouw die de urn van mijn dochter had gezien en mij had gevraagd wat ik daarmee deed.

“Hoeveel geld?”

“Ik weet het niet precies.”

“Waarom vertel je me dit nu?”

Ze keek me aan.

“Omdat Brenda mij gisteren heeft gebeld. Ze zei dat ik mijn mond moest houden. Ze zei dat als ik iets vertelde, ik alles zou verliezen.”

Ik voelde de woede langzaam terugkomen.

“Dan heeft ze kennelijk iets te verbergen.”

Sabrina knikte.

Ik opende de deur.

“Geef je verklaring aan mijn advocaat. Niet aan mij.”

Ze liep naar buiten.

Ik sloot de deur.

Daarna belde ik Callahan.

“Er is nog een rekening.”

“Van wie?”

“Brenda Cole.”

Hij zweeg even.

Toen hoorde ik hem een dossier openen.

“Elizabeth, ik denk dat we die naam al eerder zijn tegengekomen.”

“Waar?”

“In de oorspronkelijke trustdocumenten.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Wat heeft Brenda met het geld van mijn vader te maken?”

Callahan antwoordde niet onmiddellijk.

Toen zei hij:

“Dat is precies wat we nu moeten uitzoeken.”

Twee dagen later kwam de waarheid over Brenda aan het licht.

Ze had jarenlang een eigen adviesbureau gehad. Het bedrijf was echter vrijwel failliet gegaan voordat Mason haar financieel begon te ondersteunen.

De betalingen kwamen uit dezelfde financiële structuur die ook het medische fonds beheerde.

Maar het meest schokkende was niet het geld.

Het was een document dat Brenda had ondertekend.

Daarin verklaarde zij dat bepaalde uitgaven van Mason noodzakelijk waren voor de bescherming van het familiekapitaal.

Een van die uitgaven betrof de financiering van een luxe appartement.

Het appartement stond op naam van een onderneming die verbonden was aan Sabrina.

Ik keek naar de foto’s van het appartement.

Een groot terras.

Een marmeren keuken.

Een slaapkamer met uitzicht op de stad.

Het was betaald met geld dat bedoeld was voor mijn dochter.

Ik voelde mijn maag omdraaien.

Callahan legde een hand op het dossier.

“Elizabeth, we hebben voldoende aanleiding om verdere juridische stappen te bespreken.”

“Ik wil dat Brenda wordt gehoord.”

“Dat zal gebeuren.”

“En Mason?”

“Ook.”

Ik keek naar hem.

“Ik wil niet dat hij opnieuw achter een gesloten deur kan zeggen dat alles een misverstand was.”

Callahan knikte.

“Dan zullen we ervoor zorgen dat iedere bewering door documenten wordt ondersteund.”

De volgende vrijdag werd ik opnieuw naar het kantoor van Grant Holdings geroepen.

Ditmaal zat Brenda daar.

Ze droeg een beige mantel en had haar haar strak naar achteren gekamd. Toen ik binnenkwam, keek ze onmiddellijk weg.

Mason zat naast haar.

Zijn advocaat had een dikke map voor zich liggen.

De voorzitter opende de vergadering.

“Mevrouw Cole, u bent uitgenodigd om vragen te beantwoorden over bepaalde financiële transacties.”

Brenda knikte.

“Dat begrijp ik.”

“Hebt u betalingen ontvangen vanuit een rekening die verbonden is aan het medische fonds van Daisy Cole?”