De vergadering vond plaats in een groot kantoor in het centrum.
Mason zat aan het einde van de tafel.
Naast hem zat zijn advocaat.
Megan was afwezig.
Sabrina was eveneens niet aanwezig.
David zat tegenover mij.
Toen ik binnenkwam, keek Mason op.
Zijn gezicht werd strak.
“Je had hier niet moeten komen.”
Ik nam plaats.
“Dat bepaal ik zelf.”
De voorzitter van de raad van bestuur opende de vergadering.
“We zijn hier bijeen om de financiële transacties rondom het medische fonds en de betrokken zakelijke ondernemingen te onderzoeken.”
Mason schudde zijn hoofd.
“Ik heb niets verkeerd gedaan.”
De voorzitter keek naar hem.
“Dan zal het onderzoek dat moeten bevestigen.”
Callahan overhandigde een map.
“Hierin bevinden zich de bankafschriften, interne correspondentie en de oorspronkelijke afspraken over het medische fonds.”
De voorzitter begon te lezen.
Na enkele minuten keek hij op.
“Mijnheer Cole, waarom zijn deze bedragen overgemaakt naar een onderneming die verbonden is aan mevrouw Sabrina Blake?”
Mason schraapte zijn keel.
“Het ging om een tijdelijke investering.”
“Was de raad van bestuur daarvan op de hoogte?”
“Nee.”
“Was mevrouw Elizabeth Cole daarvan op de hoogte?”
Mason keek naar mij.
“Niet volledig.”
Ik lachte bitter.
“Niet volledig?”
De voorzitter keek opnieuw naar het dossier.
“En waarom zijn de medische aanvragen voor Daisy afgewezen?”
Mason bleef zwijgen.
David schoof een afdruk naar voren.
“Hier is de schriftelijke instructie.”
De voorzitter las de tekst.
Zijn gezicht werd steeds ernstiger.
“Mijnheer Cole, hebt u deze instructie opgesteld?”
“Ja, maar…”
“Hebt u geweten dat de arts een spoedmedicatie had aangevraagd?”
Mason keek naar zijn advocaat.
Zijn advocaat fluisterde iets.
Toen antwoordde Mason:
“Ik heb de aanvraag nooit persoonlijk gezien.”
Ik keek hem aan.
“Je hebt mijn telefoontjes gezien.”
Hij draaide zijn hoofd.
“Elizabeth…”
“Je hebt mijn berichten gelezen.”
Hij zweeg.
“Je wist dat ik voor Daisy’s medicijnen smeekte.”
“Ik had zakelijke verplichtingen.”
Ik stond op.
“Mijn dochter had een hart dat het bijna niet meer aankon. Ze had geen tijd om op jouw zakelijke verplichtingen te wachten!”
De voorzitter vroeg me te gaan zitten.
Ik bleef staan.
“Ik wil dat iedereen hier begrijpt wat er werkelijk is gebeurd. Ik heb geen geld gevraagd voor een vakantie. Ik heb geen luxeauto gevraagd. Ik heb geen dure sieraden gevraagd.”
Ik wees naar het dossier.
“Ik heb geld gevraagd om mijn dochter in leven te houden.”
Niemand zei iets.
“En jullie hebben haar behandeld alsof ze een ongewenste uitgave was.”
Ik ging langzaam zitten.
De voorzitter sloot de vergadering tijdelijk.
Maar voordat iedereen opstond, zei hij iets wat mijn hele leven zou veranderen.
“De raad van bestuur heeft besloten een onafhankelijk onderzoek naar de financiële administratie te laten uitvoeren. Totdat de resultaten bekend zijn, worden de uitvoerende bevoegdheden van de heer Cole opgeschort.”
Mason sprong overeind.
“Dat kunt u niet doen!”
De voorzitter keek hem strak aan.
“Dat hebben we zojuist gedaan.”
Die avond ontving ik een brief van het ziekenhuis.
Ik opende hem aan de keukentafel.
Het was een verklaring van de behandelend cardioloog van Daisy.
Hij schreef dat hij meerdere keren had geprobeerd contact te krijgen met de financiële verantwoordelijke over de noodzakelijke medicatie.
Hij had mijn verzoeken persoonlijk ondersteund.
Hij had zelfs voorgesteld de betaling tijdelijk voor te schieten.
De laatste alinea maakte mijn handen koud.
‘Op de dag voor het overlijden van Daisy heb ik opnieuw contact opgenomen met de financiële afdeling. Ik heb duidelijk aangegeven dat verdere vertraging mogelijk levensbedreigende gevolgen zou hebben. Ik ontving daarop de mededeling dat de aanvraag nog niet was goedgekeurd.’
Ik las de zin opnieuw.
Toen zag ik de bijlage.
Een e-mail van Megan.
‘De heer Cole heeft aangegeven dat er geen verdere uitzonderingen worden toegestaan. De familie zal de bestaande financiële limieten moeten respecteren.’
Ik liet de brief zakken.
De familie.
Alsof Daisy een financiële last was geweest.
Ik belde Callahan.
Hij nam onmiddellijk op.
“Elizabeth?”
“Ik wil dat alles wordt onderzocht.”
“Dat gebeurt.”
“Niet alleen de zakelijke rekeningen. Ook de medische aanvragen, de communicatie met Megan en de instructies van Mason.”
“Ik begrijp het.”
“En ik wil dat het ziekenhuis de volledige correspondentie ontvangt.”
“Dat kunnen we regelen.”
Ik keek naar de urn.
“Ik wil dat niemand ooit nog kan zeggen dat ze niet wisten wat er gebeurde.”
Callahan antwoordde zacht:
“Dat zal niet gebeuren.”
Een week later kwam Sabrina naar mijn huis.
Ze stond voor de deur met een grote zonnebril en een zwarte handtas.
Ik wilde de deur aanvankelijk sluiten.
Maar ze sprak voordat ik dat kon doen.
“Elizabeth, alsjeblieft. Ik moet met je praten.”
“Waarom?”
Ze keek naar de straat.
“Mag ik binnenkomen?”
Ik aarzelde.
Toen deed ik een stap opzij.
We gingen in de woonkamer zitten.
Ze zette haar tas op de grond en nam haar zonnebril af.
Haar ogen waren rood.
“Ik wist niet dat het zo erg was.”
