Toen ze mij zag, sprong ze op.

“Papa!”

Ik tilde haar op.

“Hoe gaat het met mijn meisje?”

“Goed. Tante Renee heeft pannenkoeken gemaakt.”

“Heb je er genoeg gegeten?”

Ze knikte.

“En Marcus heeft me geholpen.”

Ik keek naar de jongen.

“Dank je, Marcus.”

Hij glimlachte voorzichtig.

Renee kwam vanuit de keuken.

“Willie, we moeten praten.”

Ik zette Nia weer op de grond.

“Wat is er?”

Ze keek naar de kinderen.

“Marcus heeft me iets verteld.”

Ik keek naar hem.

“Wat dan?”

Marcus legde zijn potlood neer.

“Ik herinnerde me iets van gisteren.”

“Vertel maar.”

Hij keek naar Renee en toen naar mij.

“Toen mama dacht dat ik sliep, hoorde ik haar praten over een oude doos.”

“Welke doos?”

“Ze zei dat opa die bij jou thuis had achtergelaten. Ze zei dat ze hem moest vinden voordat jij wist wat erin zat.”

Ik voelde de sleutel in mijn binnenzak.

“Wanneer was dat?”

“Een paar dagen geleden.”

Renee kwam dichterbij.

“Willie, ik heb nog iets gevonden.”

Ze liep naar de woonkamer en kwam terug met een kleine witte envelop.

“Deze lag tussen de spullen die je gisteren bij mij hebt achtergelaten. Hij zat in de jas van Nia.”

Ik herkende de jas meteen.

Het was de roze jas die Olivia voor haar had gekocht toen Nia vier jaar oud was.

Ik nam de envelop aan.

Er stond niets op de voorkant.

Binnenin zat een klein briefje.

De woorden waren geschreven in Olivia’s handschrift.

Mijn lieve Nia, als je ooit groot genoeg bent om dit te begrijpen, moet je weten dat je papa altijd van je heeft gehouden. Als iemand je vertelt dat je niet bij hem hoort, geloof die persoon dan niet. Jij bent zijn grootste geschenk.

Ik voelde mijn ogen branden.

Maar onder de brief stond nog iets.

Een tweede zin.

De waarheid ligt op de plek waar je eerste lach werd bewaard.

Ik las de zin opnieuw.

De plek waar Nia’s eerste lach werd bewaard.

Ik wist precies wat Olivia bedoelde.

Toen Nia geboren was, had Olivia een klein houten muziekdoosje gekocht. Ze had er een opname in laten plaatsen van Nia’s eerste lach.

Het doosje stond nog altijd in de oude babykamer.

Ik keek naar Renee.

“Ik moet naar huis.”

“Willie, is dat wel verstandig?”

“Ik ga niet alleen. Ik bel de politie en vraag of iemand me kan begeleiden.”

Ik wilde niet opnieuw een fout maken.

Ik zou geen enkel risico nemen met de kinderen.

Maar ik moest weten wat Olivia had achtergelaten.

Een politieagent ging met me mee naar huis.

We controleerden eerst alle kamers. Er was niemand binnen.

Daarna liepen we naar de oude babykamer.

Het houten muziekdoosje stond op de plank boven de commode.

Ik pakte het voorzichtig op.

Het was klein, met een afbeelding van een maan en sterren op het deksel.

Ik opende het.

De bekende melodie begon te spelen.

En daar, onder het kleine metalen mechanisme, zag ik iets wat ik nooit eerder had opgemerkt.

Een dunne metalen plaat.

Ik drukte erop.

Er klonk een klik.

De bodem van het doosje kwam los.

Binnenin lag een kleine USB-stick en een gevouwen brief.

Mijn handen trilden.

Ik opende eerst de brief.

Willie, als je dit hebt gevonden, betekent het dat iemand heeft geprobeerd te krijgen wat nooit van hem of haar was. Ik heb de waarheid over Danielle ontdekt. Ik wilde je alles vertellen, maar ik wist niet wie ik kon vertrouwen.

Ik keek naar de agent.

“Dit kan belangrijk zijn.”

Hij knikte.

“Raak verder niets aan. We laten het onderzoeken.”

Ik las de laatste regels.

Er is een reden waarom Danielle zo graag in ons gezin wilde komen. Ze heeft niet alleen belangstelling voor het geld. Ze wil voorkomen dat Nia ooit ontdekt wie haar biologische grootvader werkelijk is.

Ik voelde mijn hart overslaan.

Wie haar biologische grootvader werkelijk was?

Olivia’s vader was altijd overleden geweest, had ze me verteld.

Maar de brief suggereerde iets anders.

Ik keek naar de USB-stick.

“Kunnen we deze veiligstellen?”

“Ja,” zei de agent. “We laten hem door onze digitale recherche onderzoeken.”

Hij stopte de stick in een bewijszak.

Toen mijn telefoon begon te trillen.

Een bericht van een onbekend nummer.

Je hebt gevonden wat je zocht. Maar je hebt geen idee wat je daarmee hebt geopend.

Ik keek naar het scherm.

Er volgde onmiddellijk een tweede bericht.

Een foto.

Mijn dochter Nia stond erop, zittend aan de keukentafel bij Renee.

De foto was van diezelfde ochtend.

Ik voelde mijn bloed bevriezen.

Iemand had haar gefotografeerd.

Iemand wist waar ze was.

Ik belde Renee onmiddellijk.

Ze nam meteen op.

“Willie?”

“Luister goed. Doe de deur op slot. Laat niemand binnen. Ga met de kinderen naar een kamer waar je de deur kunt afsluiten. Bel de politie als iemand in de buurt komt.”

“Wat is er gebeurd?”