Het was dezelfde advocaat die mijn vrouw had vertegenwoordigd toen we ons huwelijkscontract opstelden.

Ik had hem destijds vertrouwd.

Hij had zelfs bij onze bruiloft naast Denise’ vader gestaan.

Ik keek Karen aan.

“Hoe lang loopt dit al?”

“Ik weet het niet.”

“Maar je zei dat Denise Olivia kende.”

Karen knikte langzaam.

“Ik heb haar ooit horen zeggen dat ze Olivia al kende voordat jij haar ontmoette.”

“Waarvan?”

Karen keek naar de deur.

Toen boog ze zich naar voren en fluisterde:

“Ze waren allebei betrokken bij dezelfde zaak.”

“Welke zaak?”

Ze keek me recht in de ogen.

“De zaak rond de dood van uw eerste vrouw.”

Ik voelde de wereld om me heen stilvallen.

“Wat?”

“Willie… ik denk niet dat Olivia’s dood een ongeluk was.”

Ik kon geen woord uitbrengen.

Karen schoof nog één document naar me toe.

Het was een kopie van een politierapport.

De datum was twee jaar oud.

De naam van Olivia stond bovenaan.

Maar wat mijn aandacht trok, was de naam van de persoon die het rapport had ondertekend.

Denise.

Mijn vrouw had destijds een verklaring afgelegd tegenover de politie.

Ze had beweerd dat ze Olivia niet kende.

Dat ze op het moment van haar overlijden niet in de buurt was geweest.

Maar onderaan het document stond een adres.

Hetzelfde adres waar Olivia die avond was geweest.

Ik keek op naar Karen.

“Waarom heeft de politie dit nooit onderzocht?”

“Omdat Denise een getuige had.”

“Wie?”

Karen antwoordde niet meteen.

Toen zei ze:

“Uw vrouw.”

Ik fronste.

“Mijn vrouw was de getuige?”

“Nee,” fluisterde Karen. “Denise had iemand anders die voor haar loog.”

“Wie?”

Karen pakte haar tas en stond op.

“Dat moet u zelf ontdekken. Ik heb u alles gegeven wat ik heb.”

“Je kunt niet zomaar vertrekken. Je hebt me net verteld dat mijn vrouw mogelijk betrokken was bij de dood van mijn eerste vrouw.”

“Ik weet het.”

“Dan moet je met de politie praten.”

“Dat ga ik doen. Maar niet vandaag.”

“Waarom niet?”

Ze keek naar me met ogen vol angst.

“Omdat ik vanmorgen een bericht kreeg.”

“Van wie?”

Ze draaide haar telefoon naar me toe.

Op het scherm stond een bericht van een onbekend nummer.

Als je Willie Carter vertelt wat er die avond is gebeurd, zal je zoon hetzelfde lot ondergaan als Olivia.

Ik keek naar Karen.

“Je zoon?”

Ze knikte.

“Ik heb een zoon van acht.”

Ik voelde mijn woede omslaan in bezorgdheid.

“Waar is hij nu?”

“Bij mijn zus.”

“Blijf daar. Ga nergens alleen naartoe. Ik zal ervoor zorgen dat de politie hiervan op de hoogte wordt gebracht.”

Karen keek me aan.

“Er is nog één ding dat u moet weten.”

“Wat?”

Ze slikte.

“De vrouw die u als Denise kent, heet eigenlijk helemaal geen Denise.”

Ik staarde haar aan.

“Wat bedoel je?”

“Denise is haar tweede naam. Haar officiële naam is Danielle Olivia Carter.”

Ik voelde mijn adem stokken.

Olivia.

Dezelfde naam als mijn overleden vrouw.

“Waarom heeft ze die naam nooit genoemd?”

“Omdat ze niet wilde dat u de verbinding zou zien.”

“Welke verbinding?”

Karen pakte haar telefoon weer op.

“Danielle en Olivia hadden dezelfde moeder.”

Ik bleef roerloos zitten.

“Ze waren zussen?”

Karen knikte.

“Halfzussen.”

Mijn gedachten tolden.

Mijn vrouw was de halfzus van mijn overleden vrouw.

Ze had me nooit verteld dat ze Olivia kende.

Ze had me nooit verteld dat ze familie waren.

En nu begreep ik waarom ze vanaf het begin zo geïnteresseerd was geweest in Nia.

Ik stond langzaam op.

“Ik moet naar mijn dochter.”

Karen knikte.

“Dat zou ik doen.”

Ik liep naar de uitgang, maar haar stem hield me tegen.

“Willie?”

Ik draaide me om.

“Ja?”

“Denise heeft nog iets gezegd. Iets wat ik niet begreep.”

“Wat?”

Karen keek naar de envelop op tafel.

“Ze zei dat Nia niet zomaar een kind was dat Olivia had achtergelaten.”

Ik voelde mijn hart bonzen.

“Wat bedoelde ze?”

Karen fluisterde:

“Ze zei dat Nia de enige was die wist waar het echte testament lag.”

Ik staarde haar aan.

“Mijn dochter is zes jaar oud.”

“Dat weet ik.”

“Ze kan onmogelijk weten waar een testament ligt.”

Karen knikte langzaam.

“Misschien niet. Maar Olivia heeft iets voor haar verborgen. Iets wat Denise koste wat kost wil vinden.”

Ik keek naar de envelop.

Toen naar de deur.

Mijn dochter was veilig bij Renee, maar ik had het gevoel dat de gevaarlijkste ontdekking nog moest komen.

Want als Denise werkelijk de halfzus van Olivia was, als ze de levensverzekering had geprobeerd te veranderen en als ze al die tijd naar een testament zocht…

Dan was mijn huwelijk niet begonnen uit liefde.

Het was begonnen met een leugen.

En Nia was vanaf het eerste moment het doelwit geweest.

Toen ik bij Renee aankwam, zaten de kinderen aan de keukentafel.

Nia kleurde een tekening. Marcus zat naast haar en hielp haar met de potloden.