“Ongeveer twee procent van de afsluitkosten.”

“Is dat normaal?”

“Voor families die privétrusts gebruiken, zeker.”

Zijn toon was luchtig.

Geduldig.

De toon die hij gebruikte bij het uitleggen van iets wat hij onnodig ingewikkeld vond.

“Papa regelt al jaren vastgoedtransacties. Hij probeert alleen maar te helpen.”

“Mag ik de instructies van de afsluitingsadvocaat direct zien?”

“Natuurlijk.”

Hij reikte over en legde een hand op mijn enkel.

“Ik zal het vragen.”

“Maak je je zorgen?”

“Ik ben benieuwd.”

Hij glimlachte.

“Dat is mijn Elena. Je zou waarschijnlijk je eigen huwelijksakte proeflezen.”

“Dat zou ik absoluut doen.”

Ik vouwde de instructies op.

“Stel je voor dat je erachter komt dat ik per ongeluk met een man genaamd Nathaniel ben getrouwd omdat niemand de spelling heeft gecontroleerd.”

Hij lachte en trok me naar zich toe.

Enkele minuten vergaten we de bankrekening.

Hij kuste mijn voorhoofd, bekritiseerde mijn vastberadenheid om elke kamer een andere kleur te schilderen, en haalde me over om pizza te bestellen.

Het draadpapier lag nog op de salontafel.

Later die avond, nadat Nathan naar huis was gegaan, keek ik er nog eens naar.

Er zat me iets dwars.

Niet genoeg om me bang te maken.

Nog niet.

Het was simpelweg het professionele instinct dat ik had ontwikkeld na jaren van contracten.

Een zin kan onschuldig lijken totdat je precies vraagt wie baat heeft bij de bewoording.

Ik maakte een mentale notitie om het te onderzoeken.

Toen herinnerde mijn telefoon me eraan dat een klant uit München donderdag een patentvertaling nodig had, onze cateraar wachtte op de definitieve telling, en mijn jurkpasbeurt op de een of andere middag was gevallen als een conference call.

De vraag over bedrading voegde zich bij de groeiende lijst van dingen die ik zou behandelen zodra mijn brein niet meer voelde als een overbelast vertrekbord op de luchthaven.

Dinsdagochtend belde Camila.

“Lieverd, ben je ergens in de buurt van Post Road?”

“Ik kan het zijn.”

“Geweldig. Ontmoet me bij Starbucks.”

Ze verlaagde haar stem theatraal.

“Er is een klein familieprobleem dat we moeten regelen voor de bruiloft.”

De uitdrukking familiekwestie stoorde me.

Toch klonk ze ongewoon vriendelijk.

Ik sloot mijn laptop, trok een vest aan en reed ernaartoe.

Camila zat al bij het raam toen ik aankwam. Ze droeg een witte tennisrok, parelrode oorbellen en een lichtroze trui die ze precies over haar schouders had gelegd met de precisie van een tijdschriftadvertentie.

Ze was mooi op de gepolijste manier van een vrouw die waarschijnlijk nog nooit op een stadsbus in de regen had gewacht.

Er stond een koffie tegenover haar te wachten.

“Ik heb gewoon koffie voor je.”

Ze glimlachte.

“Je komt op me over als iemand die niets bijzonders nodig heeft.”

Ik dronk meestal cappuccino’s.

“Dank je.”

Een dikke manilla-envelop lag naast haar tas.

Ze legde er een perfect verzorgde hand op.

“Winston stond erop dat we dit voor de ceremonie regelen.”

“Wat geregeld?”

“Gewoon een beetje juridische huishoudelijke werkzaamheden.”

Ze boog zich dichterbij.

“Entre nous, Elena, families met bezittingen moeten voorzichtig zijn.”

Haar uitspraak bezorgde me bijna lichamelijk ongemak.

Ik nam een slok koffie.

“Natuurlijk.”

“Het is niets persoonlijks.”

Ze verlegde de grenzen naar mij toe.

“Gewoon ons standaard huwelijkscontract.”

Ik staarde ernaar.

Nathan en ik hadden een huwelijkse voorwaarden besproken.

Ik was er niet op tegen om er een te hebben.

Twee volwassenen die met afzonderlijke bezittingen trouwen, moeten begrijpen wat van wie is. Ik had spaargeld, pensioenrekeningen en een bedrijf. Nathan had investeringen. Zijn familie had trust- en eigendomsbelangen.

Een goed opgestelde overeenkomst kan ons beiden beschermen.

Wat me verbaasde was dat zijn moeder het aan het bevallen was.

“Heeft Nathan dit gezien?”

“Oh, natuurlijk.”

“Hij zei niet dat het af was.”

“Hij is zo druk geweest.”

Camila veegde een onzichtbaar kruimel van haar rok.

“Winstons advocaat heeft alles voorbereid. Richard regelt onze familiezaken al voor altijd.”

Ik opende de envelop genoeg om de voorpagina te kunnen zien.

Het was aanzienlijk.

“Heeft iemand een onafhankelijke aanklager voor mij geregeld?”

Haar uitdrukking veranderde.

Slechts een beetje.

“Onafhankelijke aanklager?”

“Mijn eigen advocaat.”

“Jeetje, Elena. Richard is volkomen bekwaam.”

“Ik weet zeker van wel. Maar hij vertegenwoordigt je familie.”

Ze glimlachte geduldig.

“Waar je nu deel van gaat worden.”

Ik zei niets.

Camila zuchtte.

“Ik ben bang dat mensen uit eenvoudigere milieus dit soort dingen soms verkeerd begrijpen. Een huwelijkse voorwaarden is geen belediging. Het is gewoon een verstandige voorzorgsmaatregel.”

“Ik ben het ermee eens.”

Haar gezicht klaarde op.

“Uitstekend. Dan zou er geen probleem moeten zijn.”

“Ik zal het lezen.”

“Je hoeft je niet druk te maken over elke alinea.”

“Ik wil liever weten wat ik gebaar.”

Haar vingers klemden zich steviger om het koffiekopje.

“Natuurlijk. Hoewel Richard een veeleisend schema heeft, moet alles geregeld zijn voor sluitingstijd.”

Ik keek omhoog.

“Voor het sluiten van het huis?”

“Ja, lieverd. Het is allemaal verbonden.”