‘We weten niet wie hij is.’

‘Laat hem in de beveiligde ontvangstkamer wachten. Ik kom eraan.’

De man was ongeveer veertig jaar oud. Hij droeg een donkergrijze jas en had een kleine wond boven zijn linkeroog.

Hij stond op toen ik binnenkwam.

‘Mevrouw Whitmore?’

‘Ja.’

Hij stak zijn hand uit.

‘Mijn naam is Nathan Cole.’

Ik schudde hem niet de hand.

‘Wat wilt u?’

Hij keek naar de beveiligingsmedewerker bij de deur.

‘Ik moet u iets vertellen over Brielle.’

Ik voelde mijn gezicht verstarren.

‘Dat had ik al begrepen.’

Nathan haalde een envelop uit zijn jas.

‘Ze heeft me gevraagd dit aan Preston te geven.’

‘Waarom doet u dat niet?’

‘Omdat ik Preston niet vertrouw.’

‘En waarom zou ik u wel vertrouwen?’

Hij keek me aan.

‘Dat hoeft u niet. U hoeft alleen maar te kijken naar wat erin zit.’

Ik nam de envelop aan.

Binnenin zaten kopieën van e-mails, bankoverschrijvingen en een foto.

De eerste e-mail was tussen Brielle en David Mercer.

De onderwerpregel luidde:

De bruiloft.

Ik las de eerste regels.

Preston zegt dat hij de garantie van Whitmore vandaag nog kan regelen. Zodra de documenten zijn bevestigd, kunnen we de overdracht afronden.

Ik bladerde verder.

Een tweede bericht was nog verontrustender.

Ze vermoedt nog niets. Preston zegt dat ze hem vertrouwt. We moeten alleen voorkomen dat ze voor het einde van de maand de volledige controle over de trust laat controleren.

Ik keek naar Nathan.

‘Wat is dit?’

‘Een deel van het plan.’

‘Welk plan?’

Hij ging zitten.

‘Brielle is niet verliefd op uw man.’

Ik voelde geen opluchting.

Alleen verwarring.

‘Dat weet ik inmiddels.’

‘Nee. U begrijpt het niet. Ze gebruikt hem.’

Ik legde de papieren neer.

‘Waarvoor?’

Nathan keek naar de beveiligingscamera in de hoek.

Toen boog hij naar voren.

‘Voor een bedrijf dat al jaren probeert toegang te krijgen tot Whitmore Holdings.’

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

‘Welk bedrijf?’

‘Mercer Global.’

Ik dacht aan de naam op de documenten.

‘Is David Mercer de eigenaar?’

Nathan knikte.

‘En Brielle werkt voor hem.’

Ik keek opnieuw naar de e-mails.

‘Wat is haar echte functie?’

‘Ze is niet alleen zijn medewerker. Ze is zijn dochter.’

Ik staarde hem aan.

‘Wat?’

‘Brielle Mercer. Ze gebruikt al jaren een andere achternaam. Haar vader heeft haar naar Preston gestuurd omdat hij wist dat uw man een zwakke plek had.’

‘En dat was?’

Nathan keek me recht aan.

‘Zijn behoefte om belangrijk te zijn.’

Ik voelde een bittere glimlach opkomen.

Dat klonk pijnlijk geloofwaardig.

Preston had altijd bewondering gehad voor mensen die hem als een groot zakenman behandelden. Hij wilde gezien worden als een man die alles zelf had opgebouwd.

David Mercer had hem precies dat gegeven.

‘Waarom vertelt u mij dit?’

Nathan keek naar de envelop.

‘Omdat mijn zus niet meer weet hoe ze hieruit moet komen.’

‘Uw zus?’

‘Brielle.’

Ik keek hem ongelovig aan.

‘Waarom zou ze mij helpen?’

Hij haalde diep adem.

‘Omdat ze zwanger is.’

De kamer leek plotseling kleiner te worden.

Ik keek naar hem.

‘Wat?’

Nathan knikte.

‘Ze is elf weken zwanger.’

Ik dacht aan de manier waarop Preston haar naam had genoemd. De haast waarmee hij was vertrokken. De vanzelfsprekendheid waarmee hij onze trouwdag had opgegeven.

‘Is het kind van Preston?’

Nathan antwoordde niet meteen.

Toen zei hij:

‘Dat is wat ze beweert.’

Ik keek naar de papieren.

‘En u denkt dat ze liegt?’

‘Ik denk dat ze meerdere mannen heeft verteld dat ze de vader zijn.’

Ik voelde mijn maag draaien.

Nathan schoof een tweede envelop naar me toe.

‘Daarom ben ik hier.’

Binnenin zat een medisch document.

De naam van de patiënt was Brielle Mercer.

Er stond een afspraakdatum op.

En een notitie van een arts.

Paterniteitstest aangevraagd op initiatief van patiënt.

Ik keek naar Nathan.

‘Waarom zou ze een paterniteitstest aanvragen als ze weet wie de vader is?’

Hij keek naar de vloer.

‘Omdat ze het niet weet.’

Ik legde het document neer.

‘Wat heeft dit met mij te maken?’

Nathan zweeg even.

Toen zei hij:

‘Omdat uw man niet de enige persoon is die David Mercer probeert te gebruiken om bij uw vermogen te komen.’

Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

‘Wie nog meer?’

Nathan haalde een laatste document uit zijn jas.

Het was een kopie van een aandeelhoudersregister.

Bovenaan stond de naam van Whitmore Holdings.

Daaronder stond een lijst met aandeelhouders.

Ik kende de meeste namen.

Maar één naam kende ik niet.

Brielle Mercer.

Ik keek opnieuw.

Haar naam stond naast een belang van 8,5 procent.

‘Dat is onmogelijk.’

Nathan knikte.

‘Het is niet onmogelijk. Het is alleen illegaal verkregen.’

Ik voelde mijn hart bonzen.

‘Hoe?’

Hij wees naar een document dat achter het register zat.

‘Uw moeder heeft jaren geleden een deel van haar aandelen in bewaring gegeven bij een financiële instelling. David Mercer heeft via een tussenpersoon geprobeerd die aandelen over te nemen.’