‘De afgelopen vijf jaar heeft Caldwell & Sons voor ongeveer 640 miljoen dollar aan opdrachten uitgevoerd waarbij Whitmore Holdings direct of indirect betrokken was. Daarnaast hebben we hun kredietgaranties ondersteund, verschillende grondaankopen gefinancierd en hun toegang tot twee grote ontwikkelingsprojecten mogelijk gemaakt.’

Ik keek naar de cijfers.

‘En hoeveel daarvan is werkelijk winstgevend?’

Malcolm aarzelde.

‘Dat is precies het probleem.’

Hij opende een tweede bestand.

‘Het bedrijf van Prestons vader heeft de afgelopen drie jaar agressief uitgebreid. Ze hebben machines gekocht, grond aangekocht en personeel aangenomen in de verwachting dat onze opdrachten zouden blijven binnenkomen. Maar hun schulden zijn sneller gegroeid dan hun inkomsten.’

‘Hoeveel schuld?’

‘Ongeveer 118 miljoen dollar aan directe en indirecte verplichtingen.’

Ik leunde achterover.

‘En Preston weet dat?’

‘Waarschijnlijk niet de volledige omvang.’

‘Zijn vader wel?’

‘Absoluut.’

Ik keek opnieuw naar het scherm.

‘Heeft Richard Caldwell ooit geprobeerd onze investeringsafdeling rechtstreeks te benaderen?’

Malcolm keek naar zijn aantekeningen.

‘Verschillende keren. Hij heeft de afgelopen maanden aangedrongen op een grotere kredietlijn. Hij wilde ook dat Whitmore een deel van zijn schulden zou overnemen.’

‘En wat heb jij geantwoord?’

‘Dat ik eerst jouw goedkeuring nodig had.’

Ik knikte.

Dat verklaarde waarom Preston de laatste weken steeds vaker over onze toekomst had gesproken. Hij had niet gevraagd waar we wilden wonen of wanneer we kinderen wilden krijgen. Hij had gevraagd of ik bereid was meer betrokken te raken bij zijn vaders bedrijf.

Hij had zelfs voorgesteld dat ik mijn positie binnen Whitmore Holdings zou gebruiken om Caldwell & Sons een groter aandeel in een nieuw havenproject te bezorgen.

Ik had geweigerd.

Hij had me toen gekust en gezegd dat ik te veel nadacht.

Nu begreep ik waarom hij zo teleurgesteld was geweest.

‘Malcolm, ik wil een volledige controle van alle contracten met Caldwell & Sons. Geen nieuwe opdrachten, geen automatische verlengingen en geen nieuwe garanties. Maar ik wil geen bestaande werknemers zonder inkomen achterlaten.’

 

 

 

 

 

‘Dat is verstandig.’

‘Als er projecten zijn die veilig kunnen worden overgedragen aan andere aannemers, doe dat dan. Als er betalingen verschuldigd zijn voor aantoonbaar uitgevoerd werk, betaal die. Ik wil niet dat onschuldige mensen de prijs betalen voor de beslissingen van Richard Caldwell.’

Malcolm noteerde alles.

‘En de persoonlijke bezittingen?’

‘Alles wat juridisch eigendom is van de trust of Whitmore Holdings, wordt teruggebracht. Auto’s, kaarten, personeel, woningen en andere bedrijfsmiddelen.’

‘Breakwater Estate?’

Ik keek naar het raam.

Breakwater was het landgoed waar Preston en ik na onze bruiloft zouden wonen. Het huis stond aan de kust, op een stuk grond dat mijn moeder jaren geleden had gekocht en later in de Whitmore Trust had ondergebracht.

Preston had het altijd ons huis genoemd.

Maar hij had nooit gevraagd op wiens naam het stond.

‘Het personeel mag vannacht vertrekken,’ zei ik. ‘Ik wil niet dat iemand in een ongemakkelijke situatie terechtkomt wanneer Preston thuiskomt.’

Malcolm knikte.

‘En Brielle?’

Ik keek op.

‘Wat is er met haar?’

‘Ze heeft toegang tot een van de aanvullende kaarten. Die kaart is gekoppeld aan een rekening van Whitmore Hospitality. We moeten weten of ze persoonlijke uitgaven heeft gedaan.’

Ik dacht aan de sieraden die ze droeg tijdens onze bruiloft. De dure jurk. De handtas die ze me maanden eerder had laten zien.

‘Controleer het. Als er ongeautoriseerde betalingen zijn, documenteer ze. Maar neem geen contact met haar op.’

Malcolm sloot zijn laptop niet.

Hij keek me even aan.

‘Mag ik iets persoonlijks zeggen?’

‘Ga je gang.’

‘Je hoeft vannacht niet alles te beslissen.’

Ik glimlachte flauwtjes.

‘Ik heb zes maanden gehad om hierover na te denken. Ik wist alleen niet dat ik het zou moeten gebruiken op mijn trouwdag.’

Hij keek naar mijn handen.

‘En je ringen?’

Ik pakte ze op en legde ze in het kleine fluwelen doosje.

‘Die zijn voorlopig niet meer van mij.’

Om 00.18 uur kreeg ik het eerste telefoontje van Richard Caldwell.

Ik nam niet op.

Om 00.23 uur belde hij opnieuw.

Ik liet het toestel op het bureau liggen.

Om 00.31 uur verscheen er een bericht van Preston.

Waar ben je?

Ik keek naar de woorden.

Geen verontschuldiging.

Geen vraag of ik veilig was.

Geen enkel teken dat hij begreep wat hij had gedaan.

Alleen: waar ben je?

Ik legde mijn telefoon neer.

Malcolm stond op.

‘Ik regel de rest. Morgenochtend ontvang je een overzicht van alle acties.’

‘Bedankt.’

Hij pakte zijn aktetas, maar bleef bij de deur staan.

‘Er is nog iets wat je moet weten.’

Ik keek op.

‘Wat?’

‘Vanmiddag, vlak voordat de ceremonie begon, heeft Richard Caldwell contact opgenomen met onze financiële directeur.’

‘Waarom?’

‘Volgens het gespreksverslag wilde hij bevestiging dat de kredietgarantie voor hun nieuwe bouwproject al was goedgekeurd.’

‘Was dat zo?’

‘Nee. Jij had die nog niet ondertekend.’

Ik fronste.

‘Ik heb nooit een aanvraag gezien.’

Malcolm haalde een vel papier uit zijn map.