‘Daarom is dit vreemd. Volgens de documenten heeft Preston de aanvraag zes weken geleden namens jou ingediend.’

Ik nam het papier aan.

Bovenaan stond mijn volledige naam.

Daaronder stond een verklaring waarin ik akkoord ging met een garantie van 75 miljoen dollar voor Caldwell & Sons.

Mijn handtekening stond onderaan.

Ik staarde ernaar.

‘Dit is niet mijn handtekening.’

‘Dat vermoedde ik al.’

‘Wie heeft dit ingediend?’

‘Preston.’

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

‘Heeft hij mijn handtekening vervalst?’

‘Dat moeten we laten onderzoeken.’

Ik las het document opnieuw.

Het was gedateerd op dezelfde dag waarop ik Preston had verteld dat ik hem niet langer financieel wilde helpen zonder eerst de cijfers te zien.

Hij had die avond gezegd dat ik hem niet vertrouwde.

Ik had me schuldig gevoeld.

Nu lag er bewijs dat hij mijn naam had gebruikt om een verplichting van 75 miljoen dollar aan te gaan.

‘Malcolm, stuur dit onmiddellijk naar onze juridische afdeling.’

‘Dat zal ik doen.’

‘En neem contact op met de bank. Er mag geen enkele garantie worden geactiveerd op basis van deze aanvraag.’

‘Begrepen.’

Hij liep naar buiten.

Ik bleef alleen achter.

Mijn trouwdag was nog geen twaalf uur oud.

En ik had al ontdekt dat mijn man niet alleen een andere vrouw liefhad.

Hij had geprobeerd mijn familievermogen te gebruiken om zijn familiebedrijf overeind te houden.

Om 01.06 uur arriveerde de beveiligingschef van Breakwater Estate.

Zijn naam was Marcus Hale. Hij werkte al elf jaar voor mijn moeder en was een van de weinige mensen die me nooit anders had behandeld nadat ik de controle over de trust had overgenomen.

Hij zette een tablet op het bureau.

‘We hebben de eerste voertuigen teruggebracht.’

‘En het personeel?’

‘De huishoudelijke medewerkers zijn naar hun eigen woningen vertrokken. De beveiliging blijft tot zes uur aanwezig. Daarna wordt het team vervangen.’

Ik knikte.

Marcus bladerde door een lijst.

‘Er is één probleem.’

‘Wat?’

‘Mevrouw Brielle heeft vanavond geprobeerd het landgoed te bellen.’

Ik keek hem aan.

‘Waarom?’

‘Ze wilde weten of Preston daar was.’

‘Wat heb je gezegd?’

‘Dat we geen informatie over bewoners verstrekken.’

‘Goed.’

Hij aarzelde.

‘Er is nog iets. De afgelopen maand is er meerdere keren een onbekende auto bij de achterpoort gezien. Een zwarte Mercedes. De bestuurder bleef meestal niet langer dan tien minuten.’

‘Hebben we beelden?’

‘Ja.’

Hij opende de beveiligingscamera’s.

De eerste opname was van drie weken geleden.

De Mercedes stond buiten het hek.

De bestuurder stapte uit.

Ik boog naar het scherm.

Het was Brielle.

Ze liep naar de poort, keek om zich heen en telefoneerde. Daarna kwam er een man uit de passagiersstoel.

Ik kende hem niet.

Hij gaf haar een envelop.

Brielle stopte die in haar tas en reed weg.

Ik keek naar Marcus.

‘Is er nog een opname?’

Hij klikte verder.

Een week later.

Dezelfde auto.

Dezelfde man.

Dit keer stapte Brielle niet uit. Ze bleef achter het stuur zitten terwijl de man naar haar toe liep.

Hij gaf haar een kleine doos.

Daarna kuste hij haar op de wang.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

‘Wie is die man?’

‘We weten het nog niet.’

Marcus opende een derde opname.

Deze was van gisteren.

De auto stond bijna een uur bij de achterpoort.

Brielle zat niet alleen in de auto.

Preston zat naast haar.

Ik keek naar het scherm.

Mijn man boog naar haar toe en gaf haar een kus.

Dat was niet bijzonder.

Maar daarna haalde Preston een document uit zijn binnenzak en overhandigde het aan de onbekende man.

De man bekeek het, knikte en stopte het in een aktetas.

Ik voelde mijn vingers koud worden.

‘Kun je het gezicht duidelijker maken?’

Marcus vergrootte het beeld.

De man draaide zich naar de camera.

Ik herkende hem onmiddellijk.

‘Dat is David Mercer,’ zei ik.

Marcus keek me aan.

‘Kent u hem?’

‘Nee. Maar ik heb zijn naam eerder gezien.’

Ik dacht aan de documenten van de kredietaanvraag.

David Mercer was de naam van een van de externe financiers die Caldwell & Sons de afgelopen maanden had benaderd.

Ik had die aanvraag afgewezen omdat de voorwaarden onredelijk waren.

Preston had me toen verteld dat hij de financiering elders zou regelen.

Nu stond dezelfde man op ons landgoed, samen met mijn man en Brielle.

‘Marcus, ik wil dat je deze beelden veiligstelt. Geen enkele opname mag worden overschreven.’

‘Begrepen.’

‘En zoek uit wie David Mercer werkelijk is.’

Marcus knikte.

Toen zijn telefoon trilde.

Hij keek naar het scherm.

Zijn gezicht veranderde.

‘Wat is er?’ vroeg ik.

Hij draaide het toestel naar me toe.

Er stond een bericht van de nachtwaker.

Er staat iemand bij de hoofdingang. Hij zegt dat hij mevrouw Whitmore moet spreken.

‘Wie?’

Marcus las de volgende regel.

Hij zegt dat hij de broer van mevrouw Brielle is.

Ik keek op.

‘Laat hem binnen.’

Marcus aarzelde.