Hij had naast me gezeten op de begrafenis en had stilletjes de berg papierwerk afgemaakt die daarop volgde.

Ook hij was minder dan zes maanden na mijn vader overleden.

Een hartaanval, volgens het overlijdensbericht.

Ik raakte de handtekening aan.

“Dat is van hem.”

Daniel knikte.

“De handtekening op de brief lijkt overeen.”

“Lijkt het?”

“We weten het pas als een forensisch expert het beeld vergelijkt met het originele archief. Maar het is waarschijnlijk overgenomen van een van zijn oudere documenten.”

Mara legde er nog een vel bij.

“De brief is vandaag niet geschreven,” zei ze.

“De metadata van het bestand toont aan dat het elf jaar geleden is aangemaakt.”

Ik las de datum.

Drie dagen na de begrafenis van mijn vader.

Mijn vingers werden koud.

“Waarom is het dan vanavond verstuurd?”

“We weten het niet.”

“Zou het een automatische ontlading kunnen zijn?”

Daniel wisselde een blik met Thomas.

“Mogelijk. Northstar hield een privé documentarchief bij. Sommige van de oudere bestanden waren versleuteld. We proberen nu toegang te krijgen tot het systeem.”

Ik keek naar het kleine plaatje dat Victoria me had laten zien.

“Op de rechtmatige opvolger van Northstar Holdings.”

De straf behoorde tot een ander leven, een leven dat ik jarenlang achter me wilde laten.

“Wat wist mijn vader?” vroeg ik.

“Niemand kan dat op dit moment beantwoorden,” zei Daniel.

“Hij heeft me geen brief achtergelaten.”

“Misschien was het wel, en is het nooit geleverd.”

Het werd stil in de kamer.

Ik dacht aan de weken na zijn dood.

De eindeloze vergaderingen.

De landgoeddirectory.

De juridische documenten die in dikke enveloppen naar mij waren gebracht.

Ik had Samuel Ortiz volledig vertrouwd.

Als hij iets had achtergehouden, moest hij een reden hebben gehad.

Mara keek op de klok.

“We kunnen het archiefteam binnen een uur aan het werk krijgen.”

“Doe het.”

Thomas knikte.

Daniel verzamelde de papieren.

“Er is nog steeds een probleem. Het vervalste overdrachtsdocument gebruikte een handtekeningafbeelding, die blijkbaar uit hetzelfde archief komt.”

Ik hief mijn ogen op.

“Wat betekent dat?”

“Dat degene die het heeft voorbereid misschien toegang had tot de historische archieven van Northstar. De handtekening was niet overgenomen van een document dat Julian normaal gesproken zou hebben.”

“Tenzij iemand hem het heeft gegeven.”

“Precies.”

Die gedachte zat zwaar in me.

De hele avond dacht ik dat Julian alles had gepland.

Maar als hij toegang had gehad tot een privé Northstar-archief, dan had hij ofwel een manier gevonden om in de archieven van mijn vader te komen, of had iemand hem het materiaal gegeven.

“Ontdek wie toegang heeft gehad tot het archief,” zei ik.

“We proberen het.”

“En Bellweather?”

“Ze hebben alle communicatie gestopt. Hun advocaten beweren dat ze niet wisten van vervalste documenten.”

“Geloof je ze?”

Daniel glimlachte vermoeid.

“Ik denk niet dat iemand onwetend is als een deal zoveel waard is.”

Er werd op de deur geklopt.

Julien kwam binnen voordat iemand kon antwoorden.

Hij had zijn smokingjas uitgetrokken, maar droeg nog steeds het platina horloge om zijn pols.

Die die ik hem had gegeven na zijn eerste grote contract.

Even deed het zien van haar meer pijn dan ik had verwacht.

Zijn blik dwaalde van mij naar de advocaten.

“Kunnen we privé praten?”

“Nee,” zei ik.

Zijn gezicht spande zich aan.

“Clara, dat is te ver gegaan.”

“Is dat alles?”

“Je ging naar dit gala en deed alsof ik de afgelopen acht jaar alleen maar deed alsof ik een bedrijf leidde dat niet van mij was.”

“Je hoefde niet te doen alsof. Mensen waren bereid je te geloven.”

Zijn gezicht werd rood.

“Ik heb de publieke reputatie opgebouwd.”

“Je hebt een reputatie opgebouwd met middelen die niet van jou waren.”

“Ik heb deze middelen waardevol gemaakt.”

“En ik heb je laten geloven dat ze van jou waren.”

Zijn ogen flikkerden.

De uitspraak raakte hem, maar niet op de manier die ik had verwacht.

“Ik hield van je,” zei hij.

De advocaten bewogen ongemakkelijk.

Mara bleef stil.

Ik voelde het oude instinct in me opkomen—het verlangen om mijn stem te verzachten, om hem te beschermen tegen de gevolgen van zijn eigen woorden.

Ik liet de impuls voorbijgaan.

“Je hield ervan om vertrouwd te worden,” zei ik.

“Het is niet altijd hetzelfde.”

Zijn kaak spande zich aan.

“Ik heb je nooit pijn willen doen.”

“Dat is niet genoeg.”

“Wat kan ik zeggen?”

“De waarheid.”

Hij keek naar de map op tafel.

“Waarover?”

“Bellweather.”

Zijn stilte antwoordde voordat hij dat deed.

“Was je van plan je positie binnen het bedrijf te verkopen?”

“Ik heb een herstructurering onderhandeld.”

“Met een persoonlijke vergoeding voor jou.”

“Dat is standaard.”

“Met een vervalst overdrachtsdocument?”

“Ik heb niets gesmeed.”

“Wie dan?”

Hij keek lang naar me.

“Ik weet het niet.”

Het klonk bijna eerlijk.

Dat maakte me banger dan een leugen.

“Heb je toegang gekregen tot de bestanden van Northstar?”