Mijn telefoon lichtte opnieuw op.
Een bericht van een onbekend nummer.
Je hebt nu de verkeerde mensen wakker gemaakt, Emma.
Daaronder stond een foto.
Een foto van mijn ouderlijk huis.
En voor de voordeur stond een man.
Hij hield een grote envelop vast.
Ik zoomde in op zijn gezicht.
Het was dezelfde man die op de oude foto naast mijn moeder had gestaan.
Daniel Cross.
Maar er was iets vreemds.
De foto was niet gisteren gemaakt.
Hij was van die ochtend.
Van enkele minuten geleden.
En onder de foto stond een laatste bericht.
Als je wilt weten wat er werkelijk met je moeder is gebeurd, vraag dan waarom Daniel Cross drie jaar geleden niet op haar begrafenis was.
Ik keek langzaam op naar Claire.
Ze was bleek geworden.
“Claire?”
Ze antwoordde niet.
“Waarom was Daniel niet op de begrafenis van mijn moeder?”
Claire keek naar de gesloten deur.
Toen fluisterde ze:
“Omdat hij op diezelfde dag werd gearresteerd.”
Mijn mond viel open.
“Waarvoor?”
Claire keek me recht in de ogen.
“Voor de moord op een vrouw.”
Ze liet een korte stilte vallen.
“En die vrouw was Vanessa’s moeder.”
“
